เงาอดีต

เสียงกระดาษรายงานบนโต๊ะทำงานถูกพลิกด้วยปลายนิ้วที่สวมแหวนเงินเรียบหรู จังหวะการเปิดมันไม่ได้ดังจนน่ารำคาญ แต่มันคมชัดพอจะทำให้ห้องทำงานกว้างขวางตลบอบอวลไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น คีย์ ธันวา ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าทันที เขายังคงปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่เป็นอาวุธชั้นดีในการกดขี่ทางจิตวิทยาเหมือนเช่นเคย ร่างสูงโปรดปรานการถือไพ่เหนือกว่าในทุกสถานการณ์ และลินินเองก็รู้ดีว่า หากเผลอกะพริบตาก่อน แปลว่าเขาได้พ่ายแพ้ให้กับเกมจิตวิทยานี้ไปแล้วครึ่งก้าว “ตัวเลขไตรมาสนี้ตกไปสามเปอร์เซ็นต์ คุณลินิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่มีการเกริ่นนำ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตานิ่งสนิทเงยขึ้นสบตา “หรือเพราะช่วงนี้คุณเอาเวลาไปคิดเรื่องอื่น จนไม่มีสมาธิบริหารจัดการตารางงานให้ผมกันแน่ครับ” ลินินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ชนิดที่คนฟังต้องคันยุบยิบในหัวใจ ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด เขายื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสารกลับมาถือไว้แนบอก พร้อมส่งยิ้มหวานหยดที่ซ่อนเข็มพิษไว้ทุกอณู “ถ้าท่านประธานจะกรุณาใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์กราฟให้ละเอียดกว่าการใช้อารมณ์ตัดสิน ตัวเลขสามเปอร์เซ็นต์ที่หายไป มันคือช่วงเวลาที่คุณสั่งเบรกโปรเจกต์ใหญ่ไปสามสัปดาห์เพราะเอาแต่หงุดหงิดใส่ทุกคนในบริษัทต่างหากล่ะครับ” ลินินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม “หรือว่าความจำสั้นระดับ CEO ถึงขั้นลืมคำสั่งตัวเองไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องแนะนำให้ซื้อวิตามินบำรุงสมองไว้ติดโต๊ะทำงานสักโหลนะครับ” คีย์ชะงักไปนิด มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นปฏิกิริยาของคนสะดุ้งเมื่อโดนตบด้วยความจริงที่เถียงไม่ออก ในสายตาของคนนอก คีย์ ธันวา คือผู้บริหารเลือดเย็นที่ไร้หัวใจ แต่สำหรับลินินแล้ว ผู้ชายคนนี้ก็เป็นแค่เด็กโข่งเอาแต่ใจที่ซ่อนความคลั่งรักไว้ภายใต้หน้ากากความเนี้ยบ ยิ่งอีกฝ่ายทำท่าทางเย่อหยิ่งใส่มากเท่าไหร่ ลินินก็ยิ่งอยากจะยั่วโมโหให้เสือตัวนี้หลุดมาดขรึมเสียให้เข็ด บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวควรจะจบลงด้วยการปะทะฝีปากแบบเดิมๆ ที่ต่างฝ่ายต่างรู้ทันเกม หากแต่จังหวะที่คีย์กำลังจะอ้าปากโต้กลับด้วยคำพูดจิกกัดตามสไตล์ เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก๊อก ก๊อก ก๊อก มันไม่ใช่การเคาะขออนุญาตแบบเลขาฯ หน้าห้อง แต่เป็นจังหวะการเปิดประตูที่มาพร้อมกับการหมุนลูกบิดโดยไม่รอฟังเสียงตอบรับจากเจ้าของห้องด้วยซ้ำ คีย์ขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดฉายชัดขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาสบถเบาๆ ในลำคอ “ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้ไม่รับแขก…” ประโยคคำสั่งเด็ดขาดขาดห้วงไปทันที เมื่อบานประตูไม้เนื้อดีถูกผลักเปิดออกจนสุด ร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องทำงาน แสงไฟจากโถงทางเดินด้านนอกสาดส่องกระทบกับเงาร่างนั้น ทำให้ทั้งคีย์และลินินต้องหันไปมองเป็นตาเดียว ผู้หญิงในชุดเดรสยาวสีเอิร์ธโทนเข้ารูป เรือนผมยาวสลวยดัดลอนอ่อนๆ ใบหน้าเรียวสวยได้รูปแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาที่ดูแพงและสะกดทุกสายตา เธอยิ้มให้เจ้าของห้องด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย—รอยยิ้มที่เคยมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของคีย์ ธันวา มากที่สุดในอดีต “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...คีย์” น้ำเสียงหวานนุ่มทอดสะพานข้ามกาลเวลามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน ลินินที่ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่ข้างๆ ชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังเมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของคนเป็น CEO คีย์ ธันวา นิ่งค้างไปสนิท ดวงตาที่เคยคมกราบและดุดันยามมองคู่กัดอย่างเขา กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทำงานช้าๆ ราวกับคนกำลังตกอยู่ในความฝัน ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในอก ความเย่อหยิ่งและมาดมั่นทั้งปวงสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ถูกแทนที่ด้วยเงาของอดีตที่โถมเข้าใส่ ลินินกวาดสายตามองคนทั้งคู่ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังลั่นในอก เมื่อผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้ทุกสรรพเสียงในห้องเงียบงัน “พิมพ์… กลับมาหาคุณแล้วนะคีย์” เงาร่างของอดีตคนรักยืนเด่นชัดอยู่ตรงหน้า ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น คีย์มองหน้าผู้หญิงคนนั้นสลับกับหางตาที่เหลือบมามองลินินเพียงเสี้ยววินาที ความลังเลฉายชัดในแววตาคู่คมที่ทำให้ลินินต้องสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งรับกับพายุอารมณ์ที่กำลังจะพัดถล่มเข้ามา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนอึดอัดแต่ลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ