ถูกจับได้ในลิฟต์

"ปล่อยครับคุณคีย์ นี่มันห้องทำงานคุณนะ ไม่ใช่เซฟเฮาส์ส่วนตัว" ลินินพยายามดันแผงอกกว้างที่เบียดชิดร่างเขาจนแทบจะสิงกันติดกำแพงห้องทำงาน ประตูห้องที่เพิ่งปิดสนิทลงไปเมื่อครู่ยังไม่ทันหายสั่นสะเทือนด้วยแรงปิด แต่ทว่าความร้อนแรงจากสัมผัสของ 'เจ้านายขาสั่งได้' กลับพุ่งสูงขึ้นราวกับปรอทแตก คีย์ ธันวา ไม่ได้ฟังเสียงทักท้วงนั้น มือหนาข้างหนึ่งกดข้อมือของเลขาฯ หนุ่มไว้เหนือศีรษะ ส่วนอีกข้างเชยคางมนขึ้นเพื่อบังคับให้ดวงตาเรียวสวยนั่นสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามกดข่มมาตลอดทั้งวัน "ปากดีให้ตลอดรอดฝั่งนะลินิน..." คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก ความเย็นชาที่เป็นเกราะกำบังเขาทุกเมื่อเชื่อวันบัดนี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่ดิบเถื่อนจนคนฟังต้องเม้มปากแน่น "เมื่อกี้ในห้องประชุมตอนที่เธอมองฉัน... เธอก็รู้ดีว่าฉันแทบจะทนไม่ไหว" "นั่นเพราะคุณมันเผด็จการ เอาแต่ใจไม่เลือกที่" ลินินสวนกลับแม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัด "ถ้าระสาเดินเข้ามาเห็นสภาพแบบนี้... คุณคิดว่าคุณจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน" คำชื่อนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง คีย์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาวเนียนอย่างหมั่นเขี้ยว เขาสูดกลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของคนตรงหน้าอย่างแรงจนลินินต้องหลุดครางแผ่วเบาด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง "อย่าเอ่ยชื่อคนอื่นเวลาที่เรากำลังคุยกันเรื่องของเรา" คีย์คำรามต่ำชิดใบหู "รสาไม่เข้ามาในห้องนี้หรอก... เพราะฉันสั่งให้เลขาฯ หน้าห้องแจ้งไปแล้วว่าฉันติดธุระด่วน" ทว่า... เหมือนสวรรค์จะเล่นตลกกับความมั่นใจของ CEO หนุ่ม เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนด้านนอกดังขึ้นจังหวะหนักแน่นและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตามด้วยเสียงถกเถียงอย่างร้อนรนของเลขาฯ หน้าห้องที่พยายามขวางทางใครบางคนไว้ "คุณรสาคะ! ดิฉันแจ้งแล้วว่าท่านประธานไม่สะดวกให้เข้าพบตอนนี้จริงๆ ค่ะ!" "หลบไป ฉันเป็นใครเธอคงไม่ต้องให้เตือนนะ" น้ำเสียงทรงอำนาจและคุ้นเคยที่ดังลอดผ่านบานประตูไม้โอ๊คเข้ามา ทำให้คีย์และลินินผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต ลินินรีบจัดเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่ยับย่นจากการโดนดึงรั้ง ส่วนคีย์ก็รีบปรับสีหน้าจากหมาป่าหิวโซให้กลายเป็นบอสหนุ่มผู้เย็นชาในเสี้ยววินาที "ออกไปทางประตูหนีไฟเดี๋ยวนี้" คีย์สั่งเสียงเบาหวิว "แล้วคุณล่ะ?" ลินินถามด้วยความตกใจ "ผมจะเบี่ยงเบนความสนใจ เธอรีบไปซะ อย่าให้ใครเห็นว่าเธออยู่กับผม" คีย์ผลักลินินไปทางประตูลับข้างชั้นวางหนังสือ ลินินไม่มีทางเลือกนอกจากรีบพุ่งตัวออกไป สองร่างหนีตายไปสู่โถงทางเดินหลังลิฟต์บริการ แต่ทว่าโชคร้ายกลับมาเยือน เมื่อลิฟต์ที่ควรจะว่างเปล่ากลับมีคนงานซ่อมบำรุงสองคนยืนคุยกันอยู่ก่อนแล้ว ประตูลิฟต์เปิดออกในจังหวะที่ลินินเพิ่งถลาเข้าไป ลินินกับคีย์ที่ตามมาติดๆ ต้องจำใจก้าวเข้าไปในพื้นที่แคบนั้นพร้อมกัน ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง บรรยากาศในกล่องเหล็กเคลื่อนที่ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คีย์กระชากแขนลินินให้เข้ามาหลบในมุมอับของมุมลิฟต์ มือหนาโอบประคองเอวบางไว้แน่นเพื่อไม่ให้ลินินเซไปกระแทกโดนคนงานที่ยืนหันหลังให้อยู่ด้านหน้า ลินินใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หน้าอกของเขาเบียดชิดกับแผงอกของคีย์จนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคีย์ปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของคนงานด้านนอก กลายเป็นความตึงเครียดที่เร้าอารมณ์อย่างประหลาด คีย์ก้มลงมามองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้หน้าแดงซ่านด้วยความตื่นเต้น เขาส่งสายตาแพรวพราวราวกับกำลังสนุกกับสถานการณ์เสี่ยงตายนี้ นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ ที่ต้นคอของลินินจนคนตัวเล็กต้องเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว คนงานด้านนอกหันกลับมามองเล็กน้อย แต่คีย์ใช้แผ่นหลังของเขาบดบังลินินไว้มิดชิด สายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเขาทำให้คนงานทั้งสองคนไม่กล้าสบตาและรีบหันกลับไปสนทนากันต่อทันที ลินินเงยหน้าขึ้นมองคีย์ด้วยสายตาตำหนิ แต่ในความตำหนินั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย มือของลินินเผลอจิกเกร็งลงบนบ่าของคีย์เมื่อเจ้านายหนุ่มเริ่มเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันที่ปลายจมูก "ถ้าถูกจับได้... ชีวิตการทำงานของผมจบเห่แน่" ลินินกระซิบเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ถ้าจบเห่... ก็แค่ลาออก" คีย์ตอบเสียงพร่า พลางโน้มศีรษะลงมาจนริมฝีปากห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร "แล้วมาอยู่กับผมแทน... ดีไหมครับ?" ในวินาทีที่ลินินกำลังจะเปิดปากตอบโต้ เสียงสัญญาณเตือนของลิฟต์ที่บ่งบอกว่าถึงชั้นล็อบบี้ดังขึ้น พร้อมกับการเปิดออกของประตูลิฟต์ที่เผยให้เห็นบุคคลที่ยืนรออยู่ด้านนอก รสา... ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาของเธอกวาดมองผ่านช่องว่างของคนงานเข้ามา ก่อนจะหยุดชะงักลงที่ร่างของคีย์ และร่างของใครบางคนที่เขากำลังโอบกอดไว้อย่างแนบแน่นในมุมมืดของลิฟต์ ดวงตาของรสาทอประกายแห่งความไม่พอใจและสงสัยเต็มเปี่ยม เธอขยับยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็นยิ่งกว่ารอยยิ้มเดิม "คีย์คะ... ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคุณในสภาพที่ดู 'รีบเร่ง' ขนาดนี้" คีย์ผละออกจากลินินช้าๆ ทว่ามือของเขายังคงจับมือลินินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ลินินก้มหน้าหลบสายตา ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง รสาขยับเท้าก้าวเข้ามาในลิฟต์หนึ่งก้าว พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งดั่งตะกั่ว "ดูเหมือนว่าเลขาฯ ของคุณ... จะไม่ได้มีหน้าที่แค่จัดการเอกสารสินะคะ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ ผมหวังว่าเรื่องราวของคีย์และลินินจะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครของผมครับ!