กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

"ถ้าคุณยังใช้สายตาแบบนั้นมองผมอีกครั้งเดียว ผมจะถือว่าคุณกำลังเรียกร้องความสนใจในแบบที่ผมไม่ต้องใช้เหตุผลมาอธิบาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นในระยะประชิด ชนิดที่ว่าปลายนิ้วก้อยของผมเกือบจะสัมผัสโดนแนวปกเสื้อสูทเนื้อดีของอีกฝ่ายอยู่แล้ว กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นมินต์อ่อนๆ ลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่ผมคุ้นเคยจนน่าหงุดหงิด มันไม่ใช่กลิ่นที่ฉุนเฉียว แต่เป็นความเย้ายวนแบบผู้ชายที่ทรงอำนาจและจงใจคุกคามพื้นที่ส่วนตัวอย่างเลือดเย็น ผม—ลินิน—เบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินในเมื่อแผ่นหลังของผมแนบสนิทอยู่กับบานประตูห้องทำงานกระจกใสที่ถูกล็อกกลอนไว้เรียบร้อยแล้ว ด้านนอกคือความวุ่นวายของพนักงานฝ่ายการตลาดที่กำลังเดินผ่านไปมา แต่ด้านใน... กลับเป็นพื้นที่ปิดตายที่ถูกครอบครองด้วยร่างสูงใหญ่ของ CEO จอมเผด็จการอย่าง คีย์ ธันวา "คุณธันวา กรุณาถอยออกไปสิครับ พื้นที่ในห้องนี้มีตั้งกว้างทำไมต้องมาเบียดผมด้วย หรือว่าบริษัทเรากำลังประสบปัญหาขาดแคลนเก้าอี้จนท่านประธานต้องมาแย่งที่ยืนผม?" ผมสวนกลับทันควัน นัยน์ตาเรียวรีจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอกอยู่แล้วก็ตาม ไอ้ท่าทางค้ำยันแขนไว้กับบานประตูทั้งสองข้างแบบนี้น่ะ มันคือสูตรสำเร็จของพวกพระเอกนิยายน้ำเน่าชัดๆ แต่ปัญหาคือ... หม่านี่ไม่ใช่ตัวละครสมมติในกระดาษ เขาคือเจ้านายตัวจริงเสียงจริงที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและสายตาพิฆาต คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าผม ไล่ตั้งแต่แนวคางลงมาจนถึงริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี สายตาคู่นั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนเวลาที่เขาพรีเซนต์งานต่อหน้าบอร์ดบริหาร แต่มันร้อนรุ่ม... ร้อนเสียจนผมรู้สึกราวกับผิวเนื้อถูกลวกด้วยไฟเงียบๆ "ปากดีไม่เปลี่ยน..." ธันวาว่าเสียงพร่า ปลายจมูกโด่งเป็นสันคมเลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบจะแตะเข้าที่ข้างแก้มของผม "รู้ไหมว่าการที่คุณยืนเถียงฉอดๆ แบบนี้ มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอยากไล่ออกเลยสักนิด... กลับกัน มันทำให้ผมอยากทำอย่างอื่นมากกว่า" "วะ... ว่ายังไงนะครับ!" ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายเคลื่อนมาแตะเบาๆ ที่คาง เพื่อบังคับให้ผมเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ สัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นกลับมีอานุภาพรุนแรงราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายของผมแข็งทื่อ สมองที่เคยประมวลผลตัวเลขและเอกสารนับร้อยหน้ากลับว่างเปล่าในเสี้ยววินาที เคมีระหว่างเรามันอันตรายเกินไป... ผมรู้ตัวดี ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาทำงานในฐานะเลขาฯ ส่วนตัวของคีย์ ธันวา สงครามประสาทคือสิ่งที่เราปฏิบัติร่วมกันทุกเช้า เขาเป็นเจ้านายที่จู้จี้ จุกจิก และคาดหวังความสมบูรณ์แบบในระดับที่มนุษย์ทั่วไปทำไม่ได้ ส่วนผมก็เป็นแค่เลขาฯ หน้าหวานที่พร้อมจะงัดทุกข้อกฎหมายและเหตุผลมาตบหน้าเขาหงายเงิบได้ทุกเมื่อ ไม่มีใครยอมใคร ไม่มีใครลดราวาศอกให้กัน จนกระทั่งเหตุการณ์ในคืนนี้... คืนที่เอกสารงบประมาณไตรมาสสุดท้ายบังคับให้เราต้องอยู่เคลียร์งานกันจนดึกดื่น และเมื่อความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ กำแพงที่เคยสร้างไว้ก็เริ่มปริร้าว "ผมเหนื่อยแล้วนะครับคุณธันวา เอกสารก็ตรวจเสร็จหมดแล้ว ปล่อยผมกลับห้องเถอะครับ พรุ่งนี้ยังมีประชุมตอนแปดโมงเช้าอีก" ผมพยายามใช้น้ำเสียงให้นิ่งที่สุด แม้ว่าเสียงมันจะสั่นระรัวจนน่าขายหน้าก็ตาม "ยังหรอก..." ธันวาตอบเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาอีกจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากของผม ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้แทบจะกลายเป็นศูนย์ "งานน่ะเสร็จแล้ว แต่... 'เรื่องของเรา' ยังไม่ได้เริ่มเคลียร์เลย" "เรื่อง... อะไรของท่านประธานครับ ผมกับคุณไม่มีเรื่องอะไรต้องเคลียร์ทั้งนั้น นอกจากสัญญาล้างจานในห้องพักรับรอง" "หึ ปากเก่งจริงนะลินิน" ธันวายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มมันคือรอยยิ้มของ 'นักล่า' ที่พบเหยื่ออันโอชะ "จำไม่ได้เหรอว่าเมื่อตอนบ่าย คุณพูดอะไรกับไอ้ผู้จัดการฝ่ายขายคนนั้น... 'ผมไม่มีรสนิยมชอบคนแก่กว่าและเอาแต่ใจตัวเองครับ'—อืม พูดออกมาได้หน้าตาเฉยเลยนะ" ตายละวา... ผมเผลอพูดออกไปตอนที่ยืนคุยโทรศัพท์หน้าเครื่องถ่ายเอกสารเมื่อตอนบ่ายจริงๆ แต่ไม่คิดว่าหูฉลามตัวนี้จะแอบฟังอยู่ด้วย! "อ๋อ... เรื่องนั้นเหรอครับ" ผมแกล้งทำเป็นลอยหน้าลอยตาใส่ แม้ขาเริ่มจะหมดแรงอยู่รอมร่อ "ผมก็แค่พูดความจริงตามหลักประจักษ์พยานเท่านั้นเอง คุณทั้งเอาแต่ใจ ทั้งเผด็จการแถมยังอายุมากกว่าผมตั้งหลายปี ใครได้เป็นแฟนคงต้องเตรียมตัวกินพาราเซตามอลวันละกระปุกแน่ๆ" สิ้นคำพูดของผม แววตาของคีย์ก็วูบไหวไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นความดุดันที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับตัวผมอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามือใหญ่ที่เคยจับแต่ปากกาเซ็นเช็ค เลื่อนขึ้นมาโอบกระชับที่เอวบางของผมไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก สัมผัสที่แนบแน่นจนรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังแข่งกัน ทำให้ผมเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว... และนั่นแหละที่ทำให้ผมได้กลิ่นน้ำหอมนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น กลิ่นไม้หอมผสมความเย็นสดชื่นของซิตรัส... กลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนเสื้อสูทตัวเก่งของเขาในวันที่เราติดลิฟต์ค้างด้วยกันเมื่อสามเดือนก่อน กลิ่นที่ทำให้ผมเผลอฝันถึงมันในยามค่ำคืนอย่างน่าอับอาย "อยากรู้ไหมล่ะ... ว่าคนเอาแต่ใจคนนี้ เวลาคลั่งรักมันจะน่ากลัวขนาดไหน" เสียงกระซิบพร่าเลือนลอยอยู่ชิดริมฝีปาก ปลายจมูกของเราคลอเคลียกันจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว หัวใจของผมเต้นระรัวจนแทบจะทะลุอก ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย้ายวนของบรรยากาศที่ดึงดูดให้เราไหลลื่นไปตามแรงโน้มถ่วงของอารมณ์ ธันวาค่อยๆ หลุบตาลงมองริมฝีปากของผม ร่างสูงขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด... ใกล้จนผมต้องหลับตาลงเตรียมรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหันทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนลิ้นปลิวหายไปในอากาศราวกับควันไฟ "คุณธันวาคะ! เอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่มาถึงแล้วค่ะ!" เสียงแหลมสูงของพนักงานฝึกงานหน้าห้องดังทะลุกระจกเข้ามา ทำเอาผมสะดุ้งเฮือก รีบใช้สองมือดันอกของ CEO หนุ่มให้ออกห่างอย่างลิบลับในเสี้ยววินาที ธันวาถอยหลังกลับไปยืนตั้งหลักด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขาสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ผมจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่อย่างลิบลับ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องเพื่อรับเอกสารจากพนักงานด้านนอก แต่ทว่า... ทันทีที่ผมดึงบานประตูกระจกเปิดออก และกำลังจะเอื้อมมือไปรับแฟ้มเอกสารจากเด็กฝึกงาน สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนรออยู่ตรงมุมทางเดินสลัวๆ ร่างนั้นสวมชุดสูทสตรีเข้ารูป ท่าทางเย่อหยิ่งและใบหน้าที่สะสวยคุ้นตาจนน่าตกใจ *พี่รสา*... อดีตคู่หมั้นของคีย์ที่บินกลับมาจากต่างประเทศอย่างไร้การแจ้งล่วงหน้า และเธอกำลังก้าวเท้าตรงมาที่ห้องทำงานของเขาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมาย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินจิกหมอนในตอนนี้ด้วยกันนะครับ