ทริปดูงานที่ไม่มีงาน

เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์ซีดานยุโรปคันหรูดับลง พร้อมๆ กับความเงียบสงบที่เข้ามาแทนที่ บรรยากาศภายในห้องโดยสารอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศแบรนด์โปรดของคีย์ ธันวา ผสมผสานกับความอึดอัดที่ลอยฟุ้งจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ "คุณลินิน... หลับหรือยังครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงเหลือบมองคนนั่งข้างๆ ผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะหันมามองตรงๆ ร่างโปร่งของเลขาฯ หนุ่มหน้าหวานกำลังนั่งกอดอกพิงเบาะ แกล้งเบือนหน้ามองออกไปนอกกระจกข้าง ทำเป็นสนใจทิวทัศน์ริมทางหลวงจังหวัดหัวเมืองท่องเที่ยว ทั้งที่ความจริงแล้วระยะทางสามชั่วโมงเต็มที่ผ่านมา พวกเขาแทบไม่ได้คุยกันเกินห้าประโยค ลินินหันขวับกลับมา ปรายตามองเจ้านายหนุ่มด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ "ถ้าผมบอกว่าหลับ คุณธันวาจะกรุณาขับรถวนกลับกรุงเทพฯ เลยไหมครับ พอดีผมจำไม่ได้ว่าในกำหนดการดูงานสามตอนนี้ มีหัวข้อไหนที่ระบุให้มาติดเกาะสองต่อสองในรีสอร์ทส่วนตัวที่ปิดโซนแบบนี้" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า เขากดปลดล็อกประตูรถก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างเต็มตัว "รีสอร์ทนี้เป็นพาร์ทเนอร์รายใหญ่ของบริษัทเราครับ การที่ผมพาเลขาฯ ส่วนตัวมาตรวจพื้นที่ล่วงหน้าก่อนวันประชุมจริง มันคือการบริหารเวลาที่มีประสิทธิภาพที่สุด... หรือคุณลินินกลัวว่าเราจะอยู่ 'สองต่อสอง' เกินไปจนควบคุมตัวเองไม่ได้ครับ" คำพูดเย้าแหย่ที่แฝงความหมายชวนหมั่นไส้ทำเอาลินินต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ มือเรียวผลักประตูรถเปิดออกแล้วก้าวขาลงไปยืนรับลมทะเลที่พัดตีหน้าทันที ความดื้อรั้นและฝีปากกล้าของอีกฝ่ายคือสิ่งที่คีย์พ่ายแพ้อยู่เสมอ และเขารู้ดีว่ายิ่งแกล้งยั่วประสาท ร่างบางตรงหน้าก็จะยิ่งแสดงอาการฮึดฮัดน่ารักน่าชังออกมาให้เขาได้มองเพลินตา "ผมไม่ได้กลัวควบคุมตัวเองครับ... แต่ผมกลัวว่าจะเผลอเอาแฟ้มเอกสารฟาดหน้าคนบางแถวนี้ข้อหาหลอกลวงผู้บริโภคมากกว่า" ลินินลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมลงมาจากท้ายรถ กระแทกเสียงใส่เล็กน้อยเพื่อระบายความหงุดหงิด ก่อนจะเดินนำลิ่วไปยังล็อบบี้ของรีสอร์ทโดยไม่รอเจ้านาย คีย์ก้าวตามไปติดๆ ขายาวๆ ของเขาทำให้ตามทันร่างโปร่งได้ในไม่กี่ก้าว มุมปากของซีอีโอหนุ่มยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเอ็นดู แม้สถานะระหว่างพวกเขาในตอนนี้จะยังคงคลุมเครือและเต็มไปด้วยคำว่า "ลับๆ" แต่ทุกย่างก้าวที่ล้อมกรอบเข้ามาใกล้ มันกลับชัดเจนเสียยิ่งกว่าเอกสารงบดุลประจำไตรมาส พนักงานต้อนรับสาวก้มศีรษะทักทายด้วยความนอบน้อมพร้อมยื่นคีย์การ์ดห้องพักให้ "เรียนเชิญคุณคีย์และคุณลินินที่ห้องพักโซน VIP ริมผาครับ ทางเราจัดเตรียมความเรียบร้อยไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ" ลินินชะงักฝีเท้าทันที หันขวับกลับไปมองหน้าเจ้านายหนุ่มที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่ข้างหลัง "เดี๋ยวนะครับ... ห้องพักโซน VIP ริมผา หมายความว่ายังไงครับ" "หมายความว่าห้องนอนมีเตียงเดี่ยวขนาดคิงไซส์มองเห็นวิวทะเลไงครับ" คีย์ตอบหน้าตาเฉย คว้าคีย์การ์ดจากมือพนักงานมาถือไว้เองเสร็จสรรพ "พอดีช่วงไฮซีซั่นห้องพักเต็มหมดแล้วครับ พนักงานเขาจัดห้องสวีทให้เราห้องเดียว... ถือว่าเป็นการประหยัดงบประมาณบริษัทก็แล้วกันนะครับ" "คุณธันวา! นี่คุณจงใจใช่ไหมครับ!" ลินินกัดฟันกรอด ขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะประชิดตัวอีกฝ่าย ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "คุณเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวขึ้นทุกวันแล้วนะครับเนี่ย" "เขาเรียกว่าวิสัยทัศน์ทางธุรกิจต่างหากครับคุณลินิน" คีย์ก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของคนตรงหน้าทำให้หัวใจที่เคยเยือกเย็นของซีอีโอหนุ่มเต้นรัวผิดจังหวะ "อีกอย่าง... เราก็เคยนอนห้องเดียวกันมาแล้ว จะตื่นเต้นอะไรนักหนาครับ หรือว่า... กลัวใจตัวเองกันแน่" ความใกล้ชิดที่รุกล้ำทำให้ลินินชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาสติที่กำลังตั้งกำแพงไว้เริ่มสั่นคลอน ร่างบางรีบถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในแว่นตา "ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นครับ เชิญเดินนำไปเลยครับท่านซีอีโอ" บรรยากาศภายในห้องพักกว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอล ด้านนอกเป็นระเบียงกระจกใสที่มองเห็นเกลียวคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินยามเย็น แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงสาดส่องเข้ามาอาบไล้ไปทั่วห้อง สร้างบรรยากาศที่ชวนให้เคลิบเคลิ้มและอันตรายต่อหัวใจอย่างยิ่งยวด ลินินโยนกระเป๋าเดินทางลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนจะเดินตรงดิ่งไปยังระเบียงเพื่อหลีกหนีสายตาร้อนแรงที่คีย์ส่งมาไม่ขาดสาย มือเรียวเกาะราวระเบียงแน่นสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเพื่อเรียกสติ แต่ทว่า... สัมผัสอุ่นที่โอบกอบมาจากด้านหลังกลับทำให้ร่างทั้งร่างแข็งค้าง อ้อมแขนแกร่งของคีย์สวมกอดเอวบางไว้หลวมๆ คางคมเกยลงบนลาดไหล่ลาดของเขา ลมหายใจสม่ำเสมอดังอยู่ใกล้แค่หู จนลินินรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของคนด้านหลังที่ดังสะท้อนผ่านแผ่นหลังของตนเอง "ปล่อยผมนะครับคุณธันวา... ไหนบอกว่ามาดูงานไงครับ ทำไมตอนนี้ถึงกลายร่างเป็นหมา... เอ๊ย เป็นเจ้านายฉวยโอกาสไปได้ล่ะครับ" ลินินพยายามบิดตัวหนี แต่แรงกอดรัดนั้นกลับกระชับแน่นขึ้น ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย "งานน่ะมีแน่ครับ... แต่ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ มันรอช้าไม่ได้แล้วเหมือนกัน" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงนั้นจริงจังจนลินินต้องนิ่งงัน ความกวนประสาทที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้ามาในใจ คีย์ค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกนิดหน่อย แต่มือหนายังคงประคองไหล่บางทั้งสองข้างไว้ บังคับให้ลินินหันกลับมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องลงมาทาบทับ "ลินิน..." คีย์เรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เลขาฯ หนุ่มเคยได้ยิน "ที่เราคบกันแบบลับๆ แบบนี้... คุณอึดอัดมากไหมครับ" คำถามที่ซ่อนความกังวลไว้ลึกๆ ทำให้ลินินชะงัก ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งน้อยใจ ทั้งลังเล และหวาดกลัวกับความไม่ชัดเจน แต่ก่อนที่ลินินจะได้อ้าปากเอ่ยคำตอบใดๆ ออกไป เสียงเคาะประตูก็กรีดก้องทำลายบรรยากาศโรแมนติกนั้นลงอย่างไม่ทันตั้งตัว *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ในขณะที่ลินินรีบผลักอกพระเอกหนุ่มให้ออกห่างทันที "คุณคีย์ครับ! ขออนุญาตครับ!" เสียงตะโกนจากด้านนอกประตู พร้อมกับเสียงไขกุญแจดังคลิก และร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องพักโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ดวงตาของลินินเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาเต็มๆ ตา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนอึดอัดแต่ลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ