ของของใครใครก็หวง

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำจากระบบปรับอากาศในห้องรับรองพิเศษของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยลดทอนความระอุที่กำลังแผดเผาอยู่ในบรรยากาศแม้แต่น้อย ดวงตาของลินินเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของ "แขกไม่ได้รับเชิญ" คนนั้นชัดเจน... ปรินทร์ กิตติวรกุล ภาพของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป ท่าทีพินิตพิเคราะห์และรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์ คล้ายกับภาพหลอนจากอดีตที่ลินินพยายามฝังกลบมันลงไปในซอกหลืบที่ลึกที่สุดของความทรงจำ แต่ทว่าในเวลานี้ มันกลับมายืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้า พร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาในมือ "ไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้เจอคุณที่นี่... ลินิน" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือความเย้ยหยันดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัดลงอย่างไม่ไยดี ลินินกลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวเผลอกำชายเสื้อสูทของตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณการป้องกันตัวกรีดร้องเสียงดังว่าผู้ชายคนนี้อันตราย และการที่เขาโผล่มาเหยียบถึงอาณาจักรส่วนตัวของคีย์ ธันวา ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "คุณมาทำไมที่นี่ และเข้ามาได้ยังไง" ลินินเค้นเสียงถาม พยายามควบคุมน้ำสั่นพร่าให้กลับมามั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล "ประตูไม่ได้ล็อก... อีกอย่าง ในฐานะที่ผมเคยเป็น 'คนสนิท' ทำไมผมจะมาเยี่ยมอดีตคนเคยใกล้ชิดไม่ได้ล่ะครับ" ปรินทร์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว สายตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกกระหายใคร่รู้ เหมือนสิงโตที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะ "ดูคุณจะมีชีวิตที่ดีขึ้นนะ เสื้อผ้าแบรนด์เนม หน้าตาอิ่มเอิบ... สงสัยเจ้านายคนใหม่คงจะ 'เลี้ยงดู' ดีมากสินะครับ" คำพูดเจือความดูถูกเหียดหยามนั้นทำเอาเลือดในกายของลินินเดือดพล่าน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากำลังจะอ้าปากตอกกลับให้หน้าหงาย แต่ทว่า... ปัง! เสียงประตูห้องรับรองถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือของใครบางคน แรงเหวี่ยงนั้นมากพอที่จะทำให้บานไม้กระแทกผนังจนเกิดเสียงดังสนั่น ลินินสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมอง ขณะที่รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของปรินทร์ค้างเติ่งไปชั่วขณะ ร่างสูงใหญ่ของคีย์ ธันวา ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรัศมีออร่าสีดำทะมึนที่แผ่พุ่งออกมาราวกับมัจจุราช นัยน์ตาคู่คมดุราวกับเหยี่ยวจ้องมองไปยังผู้มาเยือนแปลกหน้าด้วยประกายไฟแห่งความเกรี้ยวกราดที่ไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้มทางธุรกิจ คีย์เดินตรงดิ่งเข้าไปแทรกกลางระหว่างลินินและปรินทร์ทันที ร่างสูงใหญ่บดบังร่างของเลขาฯ หนุ่มพ้นจากสายตาคุกคามนั้นอย่างมิดชิด ราวกับจงใจแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของและประกาศอาณาเขตอย่างชัดเจน "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาเหยียบในพื้นที่ส่วนตัวของผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนติดลบหลุดออกมาจากริมฝีปากของซีอีโอหนุ่ม มันเป็นน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจกดดันจนห้องทั้งห้องแทบจะไร้อากาศหายใจ ปรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มกวนประสาทก็ถูกยกขึ้นมาประดับใบหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "อ้าว... คุณธันวา เจ้าของบริษัทสินะครับ ผมแค่แวะมาทักทายคนรู้จักเก่า ไม่นึกว่าคุณจะหวงพื้นที่ขนาดนี้" "คนรู้จักเก่า?" คีย์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของชายหนุ่มฟังดูน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้าย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองช่อดอกไม้ในมือของปรินทร์ก่อนจะปรายตามองหน้าอีกฝ่ายตรงๆ "คนรู้จักที่ถือวิสาสะเข้ามาในบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับเชิญ แบบนี้ในทางกฎหมายเขาเรียกว่า 'บุกรุก' ครับ" ลินินยืนมองแผ่นหลังกว้างของเจ้านายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างประหลาด ภาพของคีย์ที่ก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ เปรียบเสมือนกำแพงเหล็กกล้าที่พร้อมจะปกป้องเขาจากโลกอันโหดร้าย "ผมแค่จะมาคุยกับลินิน..." ปรินทร์ยังคงดึงดัน แต่สายตาเริ่มไหววับเมื่อเจอแรงกดดันมหาศาลจากคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า "เขาไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ" คีย์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย น้ำเสียงเด็ดขาดและเฉียบคม "และต่อให้มี ผมก็ไม่มีนโยบายอนุญาตให้ 'เศษขยะ' จากอดีตเข้ามาสร้างความรำคาญใจให้คนของผมในพื้นที่ของผม" คำว่า 'คนของผม' หลุดออกมาจากปากของคีย์อย่างหน้าตาเฉย โดยไม่มีการลังเลแม้แต่น้อย ลินินที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับชะงัก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความเขินอายตีรวนขึ้นมาในอกจนแทบอยากจะเอาหน้ามุดแผ่นหลังกว้างนั้นหนี ปรินทร์หน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ถูกหักหน้าอย่างไม่ไว้หน้า "คุณธันวา อย่ามั่นใจนักเลยครับ ของแบบนี้... ต่อให้คุณเก็บมาดูแลดีแค่ไหน แต่ถ้ามันเคยเป็นของผมมาก่อน คุณก็แค่มือสองต่อจากผมเท่านั้นแหละ!" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องก็ดิ่งฮวบทันที คีย์ไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ตะโกนด่าทอ แต่ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับน่ากลัวยิ่งกว่าพายุฝน มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นกระชากคอเสื้อสูทของปรินทร์เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วชนิดที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยความกรุ่นโกรธที่ระเบิดออก "พูดใหม่อีกทีซิครับ..." คีย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยโทสะที่พร้อมจะฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "ว่าใครเป็นของใคร" ลินินเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเจ้านายหนุ่ม นี่ไม่ใช่แค่ความโกรธจากการถูกบุกรุก แต่มันคืออาการหวงก้างขั้นสุด อาการหวงออกนอกหน้าที่รุนแรงและดิบเถื่อนจนคนมองยังต้องผวา ปรินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่หายวับไปกับตาเมื่อเผชิญหน้ากับความดุดันที่แท้จริงของซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล "ถ้ารักษาปากหมาๆ ของคุณไม่ได้ ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ..." คีย์ออกแรงผลักร่างของปรินทร์จนเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะชี้นิ้วไปทางประตู "แล้วจำไว้ให้ขึ้นใจว่า ต่อให้เขาเคยเป็นของใคร แต่วินาทีนี้... เขาเป็นของผม คนเดียวเท่านั้น!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของปรินทร์ที่รีบสาวเท้าก้าวหนีออกจากห้องไปอย่างไม่คิดชีวิตทันทีที่ได้รับโอกาส เสียงปิดประตูดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่าความวุ่นวายเมื่อครู่ได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ความเงียบที่หลงเหลืออยู่ กลับสร้างความอึดอัดรูปแบบใหม่ขึ้นมาแทนที่ ลินินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือเรียวยังคงประสานกันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกประหม่าที่กำลังพลุ่งพล่าน แผ่นหลังกว้างของคีย์ยังคงยืนขวางอยู่เบื้องหน้า และค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาช้าๆ ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ บัดนี้เปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและอ่อนโยนลงอย่างประหลาด คีย์ก้าวเข้ามาใกล้ลินินทีละก้าว จนกระทั่งร่างโปร่งต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องด้านหลังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "นาย..." ลินินอ้าปากจะเอ่ยบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบ แต่คีย์กลับยกมือขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบลงบนผนังข้างศีรษะของลินิน กักขังร่างบางให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ โน้มใบหน้าคมคายลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มจนลินินต้องหลบสายตาด้วยความเขินอาย "เป็นของนาย... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ" ลินินเอ่ยเสียงเบาหวิว พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อย คีย์ไม่ตอบทันที นิ้วเรียวอีกข้างเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของเลขาฯ หนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับความดุดันเมื่อครู่สิ้นเชิง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มมุมปาก คล้ายจะเย้าแหย่แต่แฝงความจริงจังเกินร้อย "อยากรู้ไหมล่ะครับว่าตั้งแต่เมื่อไหร่..." คีย์กระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู ปล่อยให้กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวและอณูความใกล้ชิดหลอมรวมความรู้สึกของคนทั้งสองเข้าด้วยกัน "งั้นก็ตั้งใจฟังให้ดี... เพราะฉันจะพูดมันแค่รอบเดียว" ลินินกลั้นหายใจ หัวใจแทบจะกระโดดออกมานอกอก ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายความคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยคำพูดที่กำลังจะหลุดออกมาจากปากของเจ้านายหนุ่มจอมซึน "ฉัน..." คีย์เว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกัน "หวง... จนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว ลินิน" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความฟินและความเดือดในตอนนี้นะครับ