แรงกดดันระดับห้าดาว

เสียงปลดล็อกแม่เหล็กไฟฟ้าของประตูนิรภัยระดับห้าดังขึ้นพร้อมกันถึงสามชั้น—*คลิก... ครอด... ชวิง*—เป็นสัญญาณสากลที่บอกว่าเสรีภาพของเอเลียสได้ถูกเพิกถอนอย่างเป็นทางการแล้ว แสงไฟ LED สีฟ้าครามภายในห้องพักวิศวกรประจำสถานีอวกาศเซนทอรี-09 ถูกแทนที่ด้วยสีแดงฉานระเรื่อจากระบบกักบริเวณฉุกเฉิน อากาศภายในห้องถูกลดความดันลงเล็กน้อยเพื่อหน่วงปฏิกิริยาเคมี ป้องกันการจุดระเบิดหรือการสร้างอาวุธชั่วคราว กลิ่นอับของโอโซนและน้ำมันเครื่องผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของผนังโลหะอัลลอยด์ ย้ำเตือนว่าผู้บัญชาการจากศูนย์กลางดวงดาวไม่ได้แค่ส่ง "คำเตือน" มาให้เขาอีกต่อไป เอเลียสไม่ได้หันกลับไปมองผู้มาเยือน เขายังคงนั่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายผังโครงสร้างระบบระบายความร้อนหลักของสถานี นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มยังคงเคาะแป้นพิมพ์แสงเบาๆ อย่างใจเย็น ราวกับว่าเสียงประกาศภาวะกักบริเวณระดับสูงสุดจากส่วนกลางเป็นเพียงเสียงรบกวนจากแมลงหวี่แมลงวัน "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนเกินกว่าจะดับด้วยมือเปล่าแล้วนะ เอเลียส" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคมมีดโกนดังขึ้นจากความมืดตรงกรอบประตู คาร่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวที่มั่นคง ชุดเกราะสนามสีดำสนิทของผู้คุมกฎไร้รอยขีดข่วน ไหล่ซ้ายประดับอินทรธนูยศนายพันตรีแห่งสหพันธ์ ภายในมือเธอถือแท็บเล็ตคำสั่งสิทธิ์ขาดจากสภาสูง ดวงตาสสีเทาเข้มคู่นั้นจับจ้องแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความผิดหวังและความเยือกเย็นอย่างมืออาชีพ เอเลียสหยุดรัวนิ้ว เขาหมุนเก้าอี้โลหะกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ มุมปากหยักยิ้มบางเบา ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่มักทำให้คาร่ารู้สึกปั่นป่วนในท้องทุกครั้ง "ไฟเหรอครับ ผู้พันคาร่า?" เอเลียสทวนคำ เสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้ยหยัน "ผมคิดว่าสิ่งที่พวกคุณกำลังทำอยู่คือการพยายามเอาผ้าห่มเปียกๆ ไปคลุมเตาปฏิกรณ์ปรมาณูที่กำลังจะหลอมละลายต่างหาก ศูนย์กลางดวงดาวสั่งให้กักบริเวณผม... เพราะพวกเขากลัวความจริงเรื่องออกซิเจนรั่วไหลในเขตเซกเตอร์ C มากกว่ากลัวผมก่อกบฏเสียอีก" คาร่าก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงก้าวเดียว เธอกดปลายแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะทำงานของเขา เกิดเสียงสัญญาณเตือนสีเหลืองกะพริบเบาๆ "คำสั่งคือคำสั่ง เอเลียส" คาร่าเอ่ย เสียงของเธอต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "คุณฝ่าฝืน protokol ความปลอดภัยระดับสี่ ลักลอบเข้าถึงรหัสผ่านลับของระบบหล่อ ฐานข้อมูลที่คุณพยายามเข้าถึงเมื่อสองชั่วโมงก่อน มันไม่ใช่เรื่องของออกซิเจนในเซกเตอร์ C แต่มันคือรายชื่อของคณะกรรมการบริหารที่อนุมัติงบประมาณสร้างสถานีร้างแห่งนี้... คุณกำลังขุดหลุมฝังศพตัวเองโดยไม่รู้ตัว" เอเลียสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่มีความขบขันเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวเข้าหาเธอเล็กน้อยจนกลิ่นหอมจางๆ ของสบู่ทหารและกลิ่นอลวนของอวกาศจากเสื้อผ้าของคาร่าลอยเข้าจมูก "แล้วหลุมนั้น... จะกว้างพอสำหรับเราสองคนไหมครับ ผู้พัน?" เอเลียสกระซิบ สายตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "คุณรู้ดีกว่าใครคาร่า ระบบระบายความร้อนไม่ได้พังเพราะอุบัติเหตุ และไอ้สถานีร้างนี่... มันไม่ได้ถูกทิ้งร้างเพราะหมดประโยชน์ แต่มันถูกทิ้งไว้เพื่อซ่อน 'บางอย่าง' ที่พวกเบื้องบนไม่อยากให้โลกรู้จัก" คาร่าชะงักไปชั่ววินาที หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างไม่สบอารมณ์ เธอยืนหยัดอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างหน้าที่และความถูกต้องมาตลอดชีวิตทหาร ไม่เคยมีใครกล้าท้าทายกรอบศีรษะของเธอด้วยความจริงที่ดิบเถื่อนและเย้ายวนใจเช่นนี้ "ถอยไป เอเลียส" คาร่าพยายามรักษาความแข็งกร้าว น้ำเสียงสั่นน้อยๆ อย่างแนบเนียนที่สุด "ฉันมาที่นี่ในฐานะผู้คุมกฎ ไม่ใช่คู่สนทนาของคุณ ถ้าคุณยังดื้อดึงที่จะถอดรหัสข้อมูลนั้นต่อไป ฉันมีอำนาจในการระงับสิทธิ์การใช้งานระบบชีพจรของคุณทันที" "เชิญเลยครับ" เอเลียสยิ้มรับอย่างไร้ความหวาดกลัว เขาก้าวเข้ามาประชิดจนคาร่าต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ "ถ้าคุณกล้าพอที่จะกดปุ่มนั้น... ก็ทำเลย แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ถ้าไม่มีผมคอยปรับสมดุลแรงดันในอีกสبี่สบชั่วโมงข้างหน้า สถานีเซนทอรี-09 ทั้งหมดจะกลายเป็นเศษเหล็กที่ลอยเคว้างอยู่ในสุญญากาศ พร้อมกับความลับทั้งหมดที่ฝังอยู่ในตัวคุณและผม" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหึ่งต่ำๆ ของเครื่องฟอกอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วง สายตาของทั้งสองประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความตึงเครียดทางอุดมการณ์แปรเปลี่ยนเป็นสนามแม่เหล็กอันทรงพลังที่ดึงดูดวิญญาณสองดวงให้เข้าหากันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คาร่าขบกรามแน่น ความโกรธผสมผสานกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เธอพยายามกดทับมันมาตลอด "คุณมันคนวิปลาส... เอเลียส" คาร่าพึมพำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ" เอเลียสยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับจะเอื้อมไปแตะปีกอินทรธนูบนไหล่ของเธอ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะทันสัมผัสเนื้อผ้า— *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีม่วงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานี ไฟสีแดงฉานดับวูบลงแทนที่ด้วยความมืดมิดชั่วขณะ ก่อนที่หลอดไฟสำรองจะติดขึ้นเป็นแสงสีส้มกะพริบ หน้าจอโฮโลแกรมบนโต๊ะของเอเลียสระเบิดข้อมูลแถביรหัสแปลกปลอมขึ้นมาเองโดยไม่มีใครสั่งการ ไฟล์ข้อมูลลับที่ถูกล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านสิบสองชั้น... ถูกเปิดออกด้วยตัวมันเองจากภายนอก คาร่าผละถอยหลังทันที ใบหน้าซีดเผือกด้วยความตกใจเมื่อมองเห็นข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลักของห้องควบคุมส่วนกลาง ซึ่งเชื่อมต่อตรงมายังแท็บเล็ตในมือเธอ > *[เตือนภัย: ตรวจพบรหัสผ่านนิรนามเข้าใช้งานโปรโตคอล 'โอเมก้า' - ต้นทางมาจากห้องนิรภัยใต้ท้องสถานีที่ควรจะว่างเปล่า]* เอเลียสขมวดคิ้วแน่น รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาตื่นตะลึง เขากวาดตามองตัวเลขชุดนั้นอย่างรวดเร็ว "เป็นไปไม่ได้..." วิศวกรหนุ่มพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดที่สุดตั้งแต่เริ่มบทสนทนา "ห้องนิรภัยใต้ท้องสถานี... ถูกเชื่อมต่อระบบไฮดรอลิกเข้ากับลิฟต์ขนส่งตั้งแต่เมื่อไหร่?" คาร่าหันขวับมามองเขา ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกขั้นสุดเมื่อเธอก้มลงมองแท็บเล็ตในมืออีกครั้ง เพราะตอนนี้ ข้อความบนหน้าจอไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น แต่มันกำลังแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดตัวที่ถูกลบไปแล้วจากระบบหลัก... ภาพของใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนิรภัยที่ควรจะถูกปิดตายมานานสิบปี และคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... กำลังหันหน้ามามองตรงมายังเลนส์กล้อง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาถึงพวกเขาทั้งคู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันมืดมิดนี้ร่วมกันครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์