สายตาที่เปลี่ยนไป

“คุณหมอธีร์ธัชคะ... กรุณาถอยออกไปให้ห่างจากพื้นที่ส่วนตัวของฉันด้วยค่ะ” น้ำเสียงของรินรดาเรียบสนิทราวกับผิวน้ำในยามไร้ลมพัดผ่าน ทว่านัยน์ตาคู่สวยที่เคยอ่อนแสงและเต็มไปด้วยความรัก กลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะกรีดผิวหนังของผู้ที่ริอาจเข้าใกล้ ธีร์ธัชชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวรุกเข้าหา เขาอยู่ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่ดูคมกริบ แตกต่างจากหัวใจที่กำลังสั่นไหวและโงนเงนอยู่ภายใน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เคยเป็นกลิ่นโปรดของเขาเมื่อสามปีก่อน บัดนี้มันช่างบาดลึกและย้ำเตือนถึงสิ่งที่เขาเคยทำลายลงไปกับมือ—ความรักของหญิงสาวที่เคยภักดีต่อเขาเพียงคนเดียว “ริน... เรามีเรื่องต้องคุยกัน” มือหนาของศัลยแพทย์ฝีมือระดับประเทศที่เคยประคองหัวใจคนไข้มานับไม่ถ้วน สั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็ก แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบด้วยท่วงท่าสง่างามและเด็ดขาด “เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ คุณหมอธีร์ธัช ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงตั้งแต่เซ็นใบหย่าในวันนั้นแล้ว และที่นี่คือที่ทำงาน ไม่ใช่ที่สำหรับมาทบทวนความหลัง... โดยเฉพาะกับผู้ชายที่เคยบอกว่าฉันเป็นแค่ ‘ภาระ’ ในชีวิตเขา” คำว่า ‘ภาระ’ ที่เขาเคยพ่นออกไปอย่างไม่ใส่ใจเมื่อหลายปีก่อน กลายเป็นคมมีดที่ย้อนกลับมาเชือดเฉือนหัวใจของเขาอย่างสาสม ธีร์ธัชมองใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวตรงหน้า รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ดอกไม้ในกระถางที่เขาจะเด็ดดมหรือทิ้งขว้างได้ตามใจชอบอีกต่อไป เธอคือผู้บริหารสาวผู้ทรงอิทธิพลที่มีแววตาเฉียบคมและเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ผมขอโทษ...” เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับทำให้คนฟังรู้สึกถึงความเวทนาอย่างที่สุด “คำขอโทษจากปากคุณ มันไม่มีค่าเท่ากับเวลาที่เสียไปหรอกค่ะ ถ้าไม่มีธุระเรื่องงาน ก็เชิญออกไปได้แล้ว เพราะฉันกำลังรอพบ ‘คนสำคัญ’ อยู่” จังหวะที่ธีร์ธัชกำลังจะเอ่ยสวน ภาคินก็ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของรินรดาด้วยท่วงท่ามั่นใจ ชายหนุ่มส่งยิ้มบางๆ ให้กับอดีตสามีของหญิงสาว ก่อนจะเดินตรงไปโอบไหล่รินรดาอย่างถือวิสาสะ “ขอโทษทีนะหมอธีร์ พอดีผมกับรินมีนัดคุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่กันต่อ ถ้าหมอไม่มีอะไรจะคุยเรื่องผลการผ่าตัดของเคสคนไข้ในสังกัด... รบกวนช่วยให้เวลาส่วนตัวกับเราสองคนด้วยครับ” ภาคินเน้นคำว่า ‘สองคน’ อย่างจงใจ ธีร์ธัชกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน สายตาของเขามองภาพที่ภาคินโอบรัดร่างบางด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก มันไม่ใช่แค่ความหึงหวง แต่เป็นความเจ็บปวดที่เขาเพิ่งตระหนักว่าเขา ‘เสียเธอไปแล้วจริงๆ’ “ริน... คุณรู้ใช่ไหมว่าหมอนี่หวังผลประโยชน์จากคุณ” ธีร์ธัชเค้นเสียงเตือนด้วยความหวังดีที่ดูเหมือนจะสายเกินไป “ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะ แต่เรื่องคนของฉัน... ฉันตัดสินใจเองได้ และฉันคิดว่าฉันมีวิจารณญาณดีกว่าตอนที่ยอมตกลงแต่งงานกับคุณเมื่อสามปีก่อนเสียอีก” คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำเอาคนฟังหน้าชาเหมือนโดนตบฉาดใหญ่ ธีร์ธัชทำได้เพียงจ้องมองรินรดาที่เบือนหน้าหนีไปคุยกับภาคินราวกับว่าเขาเป็นเพียงอากาศธาตุในห้องนี้ ความรู้สึกอัดอั้นและทิฐิที่เคยมีพังทลายลงสิ้น แต่ในแววตาที่เขามองเห็นนั้น... มันไม่มีความโกรธแค้นอยู่เลย เพราะความเย็นชาที่เธอมอบให้ มันเจ็บปวดกว่าความเกลียดชังเป็นร้อยเท่า ธีร์ธัชเดินออกจากห้องไปอย่างเสียอาการ ขณะที่เขากำลังก้าวผ่านโถงทางเดินของโรงพยาบาลเพื่อไปยังลิฟต์ส่วนตัว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังวิ่งเล่นอยู่กับพี่เลี้ยงในสวนหย่อมของโรงพยาบาล เด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสองขวบครึ่งที่กำลังหัวเราะร่าเริง มีใบหน้าละม้ายคล้ายเขาจนน่าตกใจ โดยเฉพาะนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นที่ถอดพิมพ์เขียวมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ทันใดนั้นพี่เลี้ยงก็ดึงเด็กน้อยให้เข้ามาใกล้เพื่อหลบทางให้เขา แต่จังหวะที่เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองเขา... บัตรประจำตัวผู้ป่วยที่หล่นจากกระเป๋าเสื้อของพี่เลี้ยงก็ปลิวมาตกแทบเท้าของธีร์ธัชพอดี ธีร์ธัชก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะอ่านชื่อบนบัตรใบนั้น **‘ด.ช. ธารินทร์ ธนวรรณโชติ’** วินาทีนั้น โลกทั้งใบของนายแพทย์หนุ่มราวกับหยุดหมุน หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อตัวเลขปีเกิดบนบัตรระบุชัดเจนว่าเด็กคนนี้เกิดหลังจากวันที่เขาทิ้งเธอไปเพียงไม่กี่เดือน... เขาค่อยๆ หันกลับไปมองหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงาน และยืนมองเด็กน้อยคนนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักที่เขามิเคยได้รับ... มันคือความจริงที่เขาสั่งลืมไม่ได้อีกต่อไป ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ