แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นอายความเย็นเยียบจากระบบปรับอากาศเกรดพรีเมียมภายในห้องประชุมคณะกรรมการบริหาร โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังระดับประเทศ ช่างตัดขั้วหัวใจของนายแพทย์หนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเสียเหลือเกิน นพ.ธีร์ธัช นั่งไขว่ห้างอยู่ ณ ตำแหน่งประธานที่ปรึกษาทางการแพทย์ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองเอกสารสรุปผลประกอบการไตรมาสล่าสุดด้วยความเบื่อหน่าย ทว่าในวินาทีที่บานประตูไม้สักทองบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกด้วยมือเรียวบางของใครบางคน ลลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอกลับสะดุดกึก ราวกับถูกกระชากลงสู่เหวลึกโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงรองเท้าส้นสูงยี่ห้อดังที่กระทบกับพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง ดึงดูดสายตาของกรรมการทุกคนในห้องให้หันขวับไปมองเป็นตาเดียว ร่างผอมบางที่เคยสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวในอดีต บัดนี้ถูกห่อหุ้มด้วยชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทจากแบรนด์เนมระดับโลก ขับเน้นทรวดทรงเอวคอดกิ่วและสะโพกผายภายใต้ความเรียบหรู ทว่าสิ่งที่สะกดสายตาคู่คมของธีร์ธัชยิ่งกว่าสิ่งใด คือใบหน้าเรียบเฉย เย็นชา และแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งร่องรอยของความอาลัยอาวรณ์ รินรดา... อดีตภรรยาที่เขาเคยตวาดไล่หลังและเซ็นใบหย่าให้อย่างไม่ไยดีเมื่อสองปีก่อน บัดนี้เธอกลับมาแล้ว ไม่ใช่ในฐานะผู้หญิงที่ต้องคอยก้มหน้าหลบสายตาเขาอีกต่อไป แต่เธอก้าวเข้ามาในฐานะ 'กรรมการบริหารผู้มีอำนาจถือหุ้นรายใหญ่' คนใหม่ ผู้กุมชะตากรรมของโรงพยาบาลแห่งนี้ร่วมกับเขา "ขอโทษด้วยนะคะที่มาสาย พอดีการจราจรในกรุงเทพฯ ค่อนข้างวุ่นวายสำหรับคนเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ" น้ำเสียงหวานใสที่เคยเอ่ยวอนขอความรักจากเขาในอดีต บัดนี้ราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังเสียจนน่าใจหาย รินรดากวาดสายตากลมโตคู่สวยที่ถูกกรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมมองรอบห้องประชุม ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีที่กำลังจ้องมองเธอราวกับเห็นผีสาง ธีร์ธัชรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ มือหนาที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด หัวใจที่เคยด้านชาและมั่นใจว่าถูกฝังกลบไปพร้อมกับความรำคาญใจเมื่อสองปีก่อน กลับกระหน่ำเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งในอกซ้าย กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอยังคงวนเวียนอยู่ปลายจมูก กลิ่นกุหลาบผสมความเย็นยะเยือกที่เขาเคยซุกไซ้คลอเคลียในค่ำคืนอันเร่าร้อน... ค่ำคืนที่เขาเคยคิดว่ามันไร้ความหมาย "เชิญนั่งครับ... เอ๊ย เชิญนั่งค่ะ คุณรินรดา" เลขานุการอาวุโสลนลานจนเกือบออกอาการ แตกร้าวความตึงเครียดในห้องได้เป็นอย่างดี รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหยันที่ส่งตรงมาให้ธีร์ธัชโดยเฉพาะ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขาโดยไม่แม้แต่จะหลบสายตาที่ร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยคำถามนับพันของนายแพทย์หนุ่ม "ยินดีที่ได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะคะ... คุณหมอธีร์ธัช" เธอกล่าวเน้นเสียงตรงคำว่า 'คุณหมอ' และ 'ร่วมงาน' ราวกับจงใจกรีดแทะหัวใจที่กำลังสั่นไหวของเขาให้แหลกละเอียด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ธีร์ธัชแทบไม่ได้ยินรายงานการประชุมใดๆ อีกเลย หูของเขาอื้ออึง ดวงตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างที่สะพรั่งไปด้วยความเป็นผู้หญิงเต็มตัวของเธอ รอยแยกของสูทเผยให้เห็นลำคอระหงและผิวเนียนละเอียดที่เขาเคยฝังรอยจูบแสดงความเป็นเจ้า ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทำร้ายเขาอย่างเลือดเย็น ภาพที่รินรดาร้องไห้อ้อนวอนในคืนที่เธอบอกว่าท้อง ภาพที่เขาใจร้ายผลักไสไล่ส่งเธอเพราะคิดว่าเธอเป็นแค่นักเกาะแกะที่หวังเงินทอง และภาพวันที่เธอเดินจากไปโดยไม่เหลือแม้แต่เงา สองปีที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองทองและชื่อเสียงเกียรติยศ แต่ความว่างเปล่ากัดกินหัวใจเขาจนแทบเป็นบ้า เขาลองผู้หญิงมามากมายเพื่อแทนที่เธอ แต่ไม่เคยมีใครให้ความรู้สึกเร่าร้อน ดลบันดาล และเต็มอิ่มเท่ากับเรือนร่างนุ่มนวลของรินรดาเลยแม้แต่คนเดียว แล้ววันนี้ เธอกลับมา... กลับมาพร้อมกับอำนาจที่เท่าเทียม หรือบางที... อาจจะเหนือกว่าเขาด้วยซ้ำ "วาระการประชุมต่อไป..." เสียงประธานกรรมการกล่าวขึ้น แต่ธีร์ธัชไม่ได้สนใจฟังเลย สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสีแดงก่ำที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดีของอดีตภรรยา เขาอยากจะกระชากเธอเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว บดขยี้เรียวปากคู่นั้นด้วยจูบที่ทั้งลงทัณฑ์และโหยหา เหมือนอย่างที่เคยทำในค่ำคืนอันเร่าร้อนบนเตียงนอนกว้าง ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนของชายหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางแอร์เย็นฉ่ำ ความต้องการทางกายที่อัดอั้นมานานนับปีพุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่อยู่ เมื่อนึกถึงสัมผัสแนบชิด ผิวเนื้อที่บดเบียดเข้าหากัน และเสียงครางหวานหูที่เขาโหยหามาตลอด ทว่า... ก่อนที่สติของธีร์ธัชจะหลุดลอยไปมากกว่านั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกคน ร่างสูงโปรดของ 'ภาคิน' นักลงทุนหนุ่มหล่อเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์คู่แข่ง ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ เขาเดินตรงเข้ามาหยุดยืนข้างหลังเก้าอี้ของรินรดา ก่อนจะวางมือลงบนพนักพิงอย่างสนิทสนมเกินควร พร้อมกับโน้มตัวลงกระซิบกระซาบข้างใบหูของเธออย่างสนิทสนม รินรดาไม่เพียงแต่ไม่หลบเลี่ยง เธอยังเอียงคอมองภาคินด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน พยักหน้ารับอย่างรู้กัน และที่สำคัญที่สุด... มือเรียวของเธอยื่นไปแตะแขนของภาคินเบาๆ เป็นการแสดงออกถึงความสนิทสนมที่ทิ่มแทงตาของศัลยแพทย์หนุ่มจนเลือดขึ้นหน้า ดวงตาคมกริบของธีร์ธัชวาวโรจน์ขึ้นด้วยไฟโทสะและหึงหวงที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาเพิ่งรู้ตัวในวินาทีนี้เองว่า... เกมการแก้แค้นของรินรดาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเขาคือเป้าหมายหลักที่เธอกำลังจะบดขยี้ให้แหลکคามือโดยที่เขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ