กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

ประตูกระจกฝ้าบานเลื่อนของห้องทำงานแพทย์ศัลยกรรมเฉพาะทางปิดสนิท ล็อกแน่นหนาจากด้านในด้วยกลไกอัตโนมัติที่ตัดขาดความวุ่นวายจากภายนอกสิ้นเชิง ทว่ามันกลับกักขังบรรยากาศอันน่าอึดอัดและระอุร้อนระหว่างคนทั้งสองไว้จนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าที่เคยบอบบางให้ดูสง่างามและเปี่ยมด้วยอำนาจ ดวงตาคู่คมที่ครั้งหนึ่งเคยมีแต่ความอ่อนหวานและหยาดน้ำตา บัดนี้กลับราบเรียบเย็นชาดั่งผิวน้ำในฤดูหนาว เธอกำลังจัดแฟ้มเอกสารตรงหน้าเพื่อแสดงออกถึงความไม่แยแสต่อบุรุษผู้ยืนขวางทางออกเดียวของห้อง นพ.ธีร์ธัช ไม่ขยับเขยื้อn ร่างสูงใหญ่ในเสื้อกาวน์สีขาวที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและชีพจรที่เต้นเร้าแรง เขาก้าวช้าๆ เข้าหาเธอทีละก้าว ดั่งเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูที่เธอยังคงจำได้แม่นยำ—กลิ่นที่เคยซุกซบอยู่แนบอกนับร้อยค่ำคืน "คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ นายแพทย์ธีร์ธัช" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งความสะทกสะท้าน แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองเพลเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบ "ผมเป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งนี้ ริน... ห้องทุกห้องในตึกนี้คือพื้นที่ใต้ความรับผิดชอบของผม รวมถึงตัวคุณด้วย" ธีร์ธัชเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ดวงตาคมกริบสีเข้มจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำอย่างหิวกระหาย ความทรงจำอันเร่าร้อนในอดีตผุดวาบขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำๆ เขายังจำรสชาติความหวานล้ำและเสียงครางแผ่วเบาของเธอได้ดี ยิ่งเห็นเธอยืนหยัดอย่างเย่อหยิ่งในวันนี้ ความอยากเอาชนะและทำลายเกราะกำบังอันเย็นชานั้นก็ยิ่งแผดเผาในอกจนแทบคลั่ง รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบด้วยยาพิษซึ่งบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนมอง "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะคุณหมอ ดิฉันมาที่นี่ในฐานะตัวแทนผู้ถือหุ้นและที่ปรึกษาอิสระ ไม่ใช่ภรรยาเก่าที่คุณจะสั่งให้หมอบราบคาบเหมือนเมื่อก่อน" คำว่า 'ภรรยาเก่า' กระแทกใจธีร์ธัชเข้าอย่างจัง มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้ทัน Ho ปฏิกิริยาโต้ตอบของเธอรวดเร็วไม่แพ้กัน รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองมือที่เกาะกุมเธอไว้ด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "ปล่อยค่ะ!" "ไม่ปล่อย... จนกว่าคุณจะตอบผมว่าตลอดเวลาที่หายไป คุณไปอยู่ไหน ไปนอนกับใครมาบ้าง!" น้ำเสียงของเขาเจือความหึงหวงและกรุ่นโกรธอย่างปิดไม่มิด ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกแผดเผาด้วยไฟริษยาที่เขาไม่เคยรู้ตัวมาก่อนว่ามันมีอยู่จริง ร่างสูงก้าวประชิดจนแผ่นหลังบางแนบติดกับชั้นหนังสือด้านหลัง ธีร์ธัชใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ในวงแขน เป็นการกักขังทางกายภาพที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น รินรดาไม่ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ความโกรธเคืองที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเยือกเย็นระเบิดออกมาเป็นประกายไฟในดวงตา "มันเรื่องอะไรของคุณล่ะคะ? ในเมื่อคุณเป็นคนเซ็นใบหย่าและไล่ดิฉันออกไปเองอย่างไม่ใยดีไม่ใช่เหรอ หรือว่า... พอไม่มีผู้หญิงโง่ๆ คนนั้นคอยปรนเปรอ คุณก็เริ่มนอนไม่หลับขึ้นมาแล้วล่ะสิคะ" คำพูดเสียดสีนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง ธีร์ธัชคำรามต่ำในลำคอด้วยความขัดใจ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดแก้มสรางความสั่นไหวให้เนื้อตัวของหญิงสาวโดยที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ เคมีอันตรายที่เคยผูกมัดทั้งคู่ไว้ยังคงทำงานอย่างรุนแรง แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่สรีระกลับร่ำร้องหาความคุ้นเคย "ปากดีนักนะ... ริน" สิ้นเสียงทุ้มพร่า ริมฝีปากหยักลึกก็ประกบจูบลงมาบนเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นจูบแห่งการลงทัณฑ์ ความหิวกระหาย และความโหยหาที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน ธีร์ธัชขบเม้มริมฝีปากเธอบดขยี้อย่างเร่าร้อน มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปสอดเข้า1ในกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อล็อกท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หลบหนี ส่วนมืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างระหว่างกันแม้แต่น้อย รินรดาสะท้านเฮือก เปลือกตาปิดลงชั่วขณะเมื่อรสจูบอันคุ้นเคยซึมซับเข้าสู่กระแสเลือด ความรู้สึกวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาและสัมผัสจากมือแกร่งที่ลูบไล้ไปตามแนวแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าสูท ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเธอกระตุกวูบ เธอพยายามจะทุบ อกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดกลับกลายเป็นการโอบกอดเขาโดยไม่รู้ตัว รสจูบที่ดุเดือดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาเผยริมฝีปากตอบรับสัมผัส1นั้นอย่างเผลอไผล ความโหยหาที่ซ่อนเร้นพรั่งพรูออกมาในจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิด เสียงครางแผ่วเบาดังเล็ดลอดจากลำคอของหญิงสาว ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวศัลยแพทย์หนุ่มให้เตลิดเปิดเปิง มือหนาเริ่มลูบไล้ต่ำลง บีบเคล้นสะโพกกลมกลึงภายใต้กระโปรงทรงสอบอย่างแนบเนียน ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผดเผาผิวเนื้อจนร้อนผ่าว ธีร์ธัชถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว ใบหน้าสวยแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำเยิ้มด้วยพิษสวาทที่เพิ่งมอดดับลงชั่วคราว หน้าผากของเขากดชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้ม "คุณยังเป็นของผม... ริน" เสียงกระซิบพร่าเลือนเต็มไปด้วยความมั่นใจและตัณหา "ต่อให้คุณจะเกลียดผมแค่ไหน แต่ร่างกายของคุณมันบอกความจริงทั้งหมด" รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตากลับมาเย็นชาอีกครั้ง เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักอกเขาออกเต็มแรงจนธีร์ธัชเซถอยหลังไปสองก้าว หญิงสาวจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ ยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่บวมเจ่อด้วยความโกรธขืนตัวเอง "อย่ามั่นใจนักเลยค่ะ... ธีร์ธัช" เธอยิ้มเยาะ หยิบกระเป๋าถือราคาแพงขึ้นมาคล้องแขน "ร่างกายมันก็แค่ความทรงจำทางกายภาพที่ไร้ความหมาย เหมือนกับเศษขยะที่คุณเคยเขี่ยทิ้งนั่นแหละค่ะ" พูดจบเธอก็หันหลังเตรียมก้าวเดินไปที่ประตู ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ก่อนที่บานประตูจะเปิดผางออกโดยไม่รอให้อญาต ภาคิน ก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทว่าแววตากลับเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความท้าทาย เขากวาดสายตามองคนทั้งสองที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความนัย "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว... พอดีผมเอาเอกสารโครงการลงทุนมาร้านให้คุณรินรดาพิจารณาเพิ่มเติม" ภาคินหยุดยืนเคียงข้างรินรดาอย่างสนิทสนม มือหนาวางทับลงบนไหล่บางของเธออย่างถือวิสาสะ "แล้วก็นะ... พอดีมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่ผมคิดว่าคุณธีร์ธัชในฐานะรองผู้อำนวยการควรจะรู้ไว้ตั้งแต่ตอนนี้" ธีร์ธัชขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน สายตาดุดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองมือของภาคินที่วางอยู่บนไหล่ภรรยาเก่าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เรื่องอะไร?" ศัลยแพทย์หนุ่มเค้นเสียงถามลอดไรฟัน ภาคินยิ้มกริ่ม ควักซองเอกสารสีน้ำตาลโยนลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าธีร์ธัช เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวโต๊ะดังทึบ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง "ผลตรวจ DNA และสูติบัตรของเด็กผู้ชายวัยสามขวบ... ลูกชายแท้ๆ ของคุณ ที่เติบโตมาโดยที่คุณไม่เคยรู้เลยว่ามีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ