ซีต้าปรากฏตัว

“จะบ้าหรือไง! ผมบอกให้คุณหนี ไม่ใช่ให้คุณยืนเก๊กท่าเหมือนถ่ายปกนิตยสารแฟชั่นในห้องรับแขกของผม!” ผมตะโกนก้อง เสียงของผมคงสั่นจนน่าเกลียดขณะที่นิ้วชี้สั่นระริกไปทางเงาตะคุ่มที่กำลังพุ่งผ่านประตูกระจกออฟฟิศ ‘บริษัทจัดหาคู่ (ป่วน) ระดับจักรวาล’ ของผมเข้ามาด้วยความเร็วที่กฎฟิสิกส์ต้องร้องขอชีวิต ซีต้า... เจ้าของนัยน์ตาสีม่วงประกายมุกที่ดูเหมือนจักรวาลกำลังหมุนวนอยู่ในนั้น ยืนนิ่งสนิท ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะวุ่นวาย เธอกลับจัดปกเสื้อสูทที่ยืมผมไปใส่ (และมันดันดูดีกว่าผมใส่เป็นไหนๆ) แล้วมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความว่างเปล่าราวกับกำลังอ่านเมนูอาหารที่ไม่มีราคาเขียนกำกับไว้ “ก้องกังวาน คุณกำลังใช้ระดับเสียงเกินความจำเป็นในพื้นที่สี่เหลี่ยมนี้” ซีต้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ขัน “อัตราการเต้นของหัวใจคุณอยู่ที่ 140 ครั้งต่อนาที หากคุณยังคงตกใจเกินกว่าเหตุ เส้นเลือดฝอยในสมองอาจจะแตกระหว่างที่เรากำลังวิเคราะห์สถานการณ์... ซึ่งนั่นจะทำให้แผนการหาคู่ให้มนุษย์ที่เรียกว่า ‘เจ้าหนี้’ ของคุณล่าช้าลงไปอีก 0.4 วินาที” “คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย!” ผมแทบจะดึงผมตัวเองจนหลุด “ไอ้หน่วยงานที่ว่านั่นมันกำลังจะมาถอดถอนความเป็นคนของผมออกไปขายทอดตลาด! แล้วนี่คุณ... คุณทำอะไรน่ะ?” ซีต้าไม่ตอบ เธอเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของผม หยิบแฟ้มรายชื่อลูกค้าที่ผมเพิ่งทำตกไว้เมื่อกี้ขึ้นมาพลิกดูด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียง ‘พรึ่บ’ ราวกับใบพัดเฮลิคอปเตอร์ เธอหยุดกึกที่หน้าโปรไฟล์ของ ‘คุณนายสมศรี เจ้าแม่เงินกู้ร้อยละยี่สิบ’ ก่อนจะหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงของผมขึ้นมาจดอะไรบางอย่างลงไป “ผู้หญิงคนนี้มีค่าความดุร้ายในระดับ 8.5 ของสเกลกาแล็กซีทางช้างเผือก แต่มีค่าความต้องการ ‘ความรักที่ถูกเติมเต็ม’ อยู่ที่ 99.9%” ซีต้าเงยหน้าขึ้น สบตาผม “ก้องกังวาน นี่คือเป้าหมายแรกของเราในการจัดหาคู่ใช่ไหม?” ผมอ้าปากค้าง สมองผมประมวลผลไม่ทันจริงๆ นี่คือผู้หญิงที่เพิ่งหนีตายมาจากขอบเหวอวกาศ หรือเธอคือพนักงานดีเด่นประจำเดือนที่ผมลืมจ้างกันแน่ “ซีต้า... คุณฟังผมนะ เรากำลังจะถูกยึดที่นี่! เราต้องหนี ไม่ใช่มานั่งจัดคู่ออนไลน์!” ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลังก็ดังขึ้นจากด้านหลังของประตูที่ปิดสนิท... หรือจะให้พูดให้ถูกคือ ประตูที่พังกระจุยลงมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในเสี้ยววินาที “ก้องกังวาน... การหนีเป็นพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่ไม่มีเงินจ่ายหนี้สินค้างชำระ” ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาหม่นที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากหนังไซไฟยุคเก้าศูนย์ ก้าวผ่านเศษซากประตูเข้ามา กลิ่นโอโซนและน้ำมันเครื่องจางๆ กระจายไปทั่วห้อง เขาไม่ได้ใช้มือเปิดประตู แต่เขาใช้ ‘แรงกดดันทางจิต’ กระแทกมันจนเป็นผุยผง นี่คือตัวแทนจากหน่วยงานจัดระเบียบหนี้สินระหว่างดวงดาวที่ผมพยายามหนีมาตลอด ผมกลืนน้ำลายลงคอ ก้าวถอยหลังจนชนเข้ากับมุมโต๊ะ “คะ... คุณคือเจ้าหน้าที่เก็บหนี้สินใช่ไหมครับ? คือ... ผมมีแผนการผ่อนชำระแบบใหม่ คือจริงๆ แล้วดอกเบี้ยมันขึ้นอยู่กับสถานะของดาวศุกร์...” ชายคนนั้นไม่ฟัง เขายกฝ่ามือขึ้น ปลายปลายนิ้วเริ่มมีกระแสไฟฟ้าสีฟ้าแลบแปลบปลาบ “ไม่ต้องแถ เพราะนั่นคืองานประจำของคุณอยู่แล้ว ก้องกังวาน” แต่ก่อนที่กระแสไฟฟ้าจะพุ่งเข้าใส่ผม ซีต้าก็ก้าวเข้าไปขวางตรงหน้าชายคนนั้นด้วยความเร็วที่ผมมองไม่ทัน เธอไม่ได้มีอาวุธ เธอมีแค่ ‘แฟ้มเอกสาร’ ในมือที่เธอยกขึ้นมาในระดับสายตาของเจ้าหน้าที่คนนั้น “ขออภัยค่ะท่าน” ซีต้าพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาผมขนลุก เธอเลียนแบบท่าทาง ‘สุภาพบุรุษ’ ของผมได้อย่างแนบเนียนจนน่ากลัว “ทางบริษัทจัดหาคู่ (ป่วน) ระดับจักรวาล ยินดีนำเสนอข้อเสนอพิเศษให้กับพนักงานระดับสูงอย่างท่าน... เรามีข้อมูลของสิ่งมีชีวิตเพศหญิงที่ท่านกำลังตามหาในซีกโลกเหนือของจักรวาล ซึ่งอยู่ในฐานข้อมูลลับเฉพาะของเรา” ชายร่างสูงหยุดกึก กระแสไฟฟ้าที่ปลายนิ้วดับวูบลงทันที “เธอ... เธอรู้ได้ยังไง?” ซีต้าหันมาขยิบตาให้ผมหนึ่งที ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ผมรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง เธอหันกลับไปหาเจ้าหน้าที่คนนั้นด้วยรอยยิ้มที่ดู ‘ไร้เดียงสา’ เกินกว่าจะเป็นมนุษย์ต่างดาว “เพราะหน้าที่ของเรา คือการจัดหาคู่... ให้กับทุกสิ่งที่ต้องการความรัก แม้แต่พนักงานเก็บหนี้ที่เย็นชาที่สุดในจักรวาล อย่างไรก็ตาม หากท่านต้องการข้อมูลนี้ เราจำเป็นต้องขอค่าธรรมเนียมในการยื่นคำร้องผ่านระบบ ‘สัญญาใจ’ ของท่านก่อน” ซีต้าเลื่อนเอกสารแผ่นหนึ่งไปข้างหน้า มันคือใบสมัครงานของบริษัทผม... ที่เธอกำลังหลอกล่อให้เจ้าหน้าที่ผู้โหดเหี้ยมคนนี้ลงนามเพื่อเซ็นสัญญาเป็นลูกค้าโดยไม่รู้ตัว! ผมยืนตาค้าง มือสั่นไปหมด นี่เธอจะเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็น ‘ลูกค้า’ ของเรางั้นหรือ? ชายคนนั้นจ้องมองเอกสารด้วยสายตาลังเล ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือมาคว้าปากกาที่ซีต้ายื่นให้... แต่แล้ว วินาทีที่ปลายปากกาจะแตะกระดาษ เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังมาจากเข็มขัดของชายคนนั้นก็แผดเสียงขึ้น! เขากระชากคอเสื้อซีต้าเข้ามาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงนิ้วเดียว ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะที่ฟังดูสยดสยอง “แกไม่ใช่พนักงานจัดหาคู่ธรรมดา... แกคือคนของ ‘สภากลาง’ ที่แอบแฝงตัวมาใช่ไหม ซีต้า!” ผมหยิบเครื่องคิดเลขบนโต๊ะขึ้นมาถือแทนอาวุธอย่างสัญชาตญาณ ขณะที่ซีต้าเพียงแค่เอียงคอด้วยความมึนงงเหมือนเดิม แล้วพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งที่ทำเอาผมอยากจะเป็นลม “ฉันเปล่าแฝงตัวมานะ... ฉันแค่หิว และเห็นว่าที่นี่แจกแซนด์วิชฟรีในใบรับสมัครงาน ก็เลยเดินเข้ามาสมัครงาน... แบบไม่ได้ตั้งใจเท่านั้นเองครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยสุดกาวนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!