ใบเรียกเก็บเงินจากนอกโลก

“หลบไปให้พ้นทางก้องกังวาน! ถ้าไม่อยากให้กระดูกซี่โครงของคุณถูกอัปเกรดเป็นฝุ่นผงดวงดาว” เสียงของซีต้าไม่ได้สั่นเครือ แต่มันเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะหมูกระทะบิดเบี้ยว ราวกับมีคลื่นความร้อนแผ่ออกมาจากร่างเล็กๆ นั่น ในวินาทีที่สัตว์ประหลาดจากต่างมิติที่มีรูปร่างคล้ายกุ้งยักษ์ติดปีกบินพุ่งเข้ามาหมายจะตะปบหัวผม ซีต้าก็ดีดตัวขึ้นด้วยความเร็วเหนือเสียงจนร่างของเธอทิ้งภาพติดตาไว้กลางอากาศ *โครม!* โต๊ะหินอ่อนที่เคยใช้ต้มหมูสามชั้นพุ่งเข้าปาก ถูกแรงกระแทกจากพลังงานบางอย่างอัดจนแตกละเอียดเป็นเศษหิน ฝูงชนในร้านแตกกระเจิง ผมที่เพิ่งจะคีบหมูชิ้นสุดท้ายเข้าปากได้แต่ยืนอ้าปากค้าง ทั้งตะเกียบ ทั้งน้ำจิ้มสุกี้กระเด็นเปื้อนเสื้อเชิ้ตทำงานตัวเก่งของผมจนหมดสภาพ “เฮ้ย! นั่นมันหมูคุโรบุตะชุดพิเศษนะซีต้า!” ผมตะโกนลั่นท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน ซีต้าไม่ได้หันมามอง เธอจัดการหมุนตัวเตะเข้าที่กลางลำตัวของกุ้งยักษ์จนมันกระเด็นทะลุผนังร้านไปฝังตัวอยู่ในถังขยะเทศบาลข้างนอก ผมรีบวิ่งไปหลบหลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ พลางยกมือไหว้ปะหลกๆ ให้ป้าเจ้าของร้านที่กำลังยืนถือตะหลิวหน้าสั่นด้วยความโกรธ “ก้องกังวาน... จัดการส่วนที่เหลือด้วยครับ” ซีต้ากระซิบเสียงเย็นพลางยืดเส้นยืดสาย สายตาเธอจ้องมองไปที่รูโหว่ของกำแพงร้าน “ฉันใช้พลังงานไปมากกว่าที่คำนวณไว้ สงสัยต้องขอเติมน้ำตาลเข้ากระแสเลือดหน่อย” ไม่กี่อึดใจต่อมา ความวุ่นวายก็จบลงด้วยความเงียบสงัด ป้าเจ้าของร้านเดินถือกระดาษแผ่นหนึ่งมาหาผมด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเหมือนหมูที่ย่างสุกเกินไป มือที่สั่นเทาของแกยื่นใบเสร็จยาวเหยียดมาตรงหน้าผม “นี่คือใบเรียกเก็บเงิน... ทั้งค่าโต๊ะ ค่าผนัง ค่าจานชาม และค่าขวัญกำลังใจของลูกค้าคนอื่นในร้าน” ป้าพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งในถัง “รวมทั้งหมด... สี่หมื่นสองพันห้าร้อยบาทถ้วน จ่ายสดหรือโอนคะ? อ้อ... ไม่รับเช็คที่ไม่มีเครดิตนะ” ผมกลืนน้ำลายลงคอ ตัวเลขสี่หมื่นสองพันห้าพุ่งเข้ามาในสมองเหมือนลูกธนู ผมแทบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น หนี้ กยศ. ที่ผมแบกอยู่ยังไม่พอใช่ไหม ชีวิตนี้ต้องมาแถมหนี้ค่าหมูกระทะพังๆ อีกงั้นหรือ? “ซีต้า... คุณทำอะไรลงไป!” ผมหันไปกระซิบเสียงลอดไรฟัน “เงินเดือนผมยังไม่ออก แถมวันนี้ผมยังต้องควักเงินตัวเองมาจ่ายค่ามื้อเย็นให้คุณอีก แล้วนี่ค่าซ่อมร้านสี่หมื่นกว่าบาท คุณจะให้ผมเอาอะไรไปจ่าย? เอาวิญญาณไปขัดดอกเหรอครับ?” ซีต้าทำหน้าตาย เธอกอดอกแล้วมองป้าเจ้าของร้านที่รอคำตอบอยู่ “ก้องกังวาน ในตรรกะของเผ่าพันธุ์ฉัน สิ่งที่เรียกว่า ‘เงิน’ คือทรัพยากรที่แลกเปลี่ยนความพึงพอใจ ถ้าคุณรู้สึกว่าการเอาตัวรอดจากการถูกกุ้งต่างมิติเขมือบมีค่ามากกว่าเงินสี่หมื่นบาท คุณก็ควรจะจ่ายด้วยความภาคภูมิใจสิครับ” “ตรรกะคุณมันประหลาดเกินไปแล้ว!” ผมขยี้ผมจนยุ่งเหยิง ก่อนจะหันไปยิ้มแหยๆ ให้ป้าเจ้าของร้าน “คือว่า... ป้าครับ พอดีว่าผมเป็นพนักงานบริษัทธรรมดาๆ บัตรเครดิตผมวงเงินเต็มแล้ว ถ้าจะให้จ่ายตอนนี้... ผมอาจจะต้องขอเอาตัวไปล้างจานที่หลังร้านสักสิบปี...” ป้าเจ้าของร้านหรี่ตามองผม “งั้นเหรอ? ถ้าไม่มีเงิน ก็ต้องมีหลักประกัน” เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ 'กล่องปริศนา' ที่ซีต้าพกติดตัวมาตลอดตั้งแต่วันที่เธอปรากฏตัวครั้งแรก ซีต้าคว้ากล่องใบนั้นมาไว้ในอ้อมอกทันที ดวงตาสีฟ้าครามของเธอวาวโรจน์ขึ้นมา “ไม่ได้ครับ” ซีต้าพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น “นี่คืออุปกรณ์สื่อสารระดับจักรวาล ถ้าให้เธอไป... กฎหมายดวงดาวจะถือว่าคุณเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการขายเทคโนโลยีต้องห้าม และโทษของมันคือการถูกลบชื่อออกจากทะเบียนประวัติของจักรวาล... หมายถึง ตายแบบหาเศษซากไม่เจอเลยนะครับ” ผมรู้สึกเหมือนเส้นเลือดในขมับกำลังเต้นตุบๆ ผมมองหน้าซีต้าที่ดูจะจริงจังกับการปกป้องกล่องใบนั้นยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง ก่อนจะหันไปมองป้าเจ้าของร้านที่ตอนนี้เริ่มกดเครื่องคิดเลขคำนวณดอกเบี้ยรายนาที “ป้าครับ... ใจเย็นก่อนนะ” ผมยกมือขึ้นห้าม “เดี๋ยวผมจัดการเอง” ผมล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ควานหาทุกอย่างที่มี ทั้งเศษเหรียญ บัตรส่วนลดร้านสะดวกซื้อ และปากกาที่หมึกใกล้หมด ผมต้องใช้ทักษะการแถที่ฝึกฝนมาจากการประชุมบริษัทเพื่อเอาตัวรอดในสถานการณ์ที่สิ้นหวังที่สุดครั้งนี้ “คืออย่างนี้นะครับป้า... ของในกล่องนี้มันไม่ได้มีค่าแค่สี่หมื่นบาท แต่มันคือ ‘ขุมทรัพย์’ ที่ผมกำลังจะนำมาลงทุนเพื่อทำธุรกิจจัดหาคู่ที่ใหญ่ที่สุดในกาแล็กซี ถ้าป้ายอมให้เราติดไว้ก่อน หรือยอมรับผมเข้าทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่เพื่อหักหนี้... ผมสัญญาเลยว่า ลูกค้าที่จะมาที่ร้านป้าหลังจากนี้ จะไม่ใช่แค่คนธรรมดา แต่จะเป็นระดับหัวกะทิจากต่างดาวที่ยอมจ่ายเงินแพงๆ เพื่อมานั่งกินหมูกระทะเจ้าดังของร้านป้าแน่นอน!” ป้าเจ้าของร้านเลิกคิ้ว “ต่างดาว? แกเพ้อเจ้ออะไรของแกไอ้หนุ่ม?” ซีต้าถอนหายใจยาว แล้วจู่ๆ เธอก็หยิบเครื่องมือหน้าตาประหลาดออกมาจากใต้เสื้อ มันส่งแสงสีเขียววาบออกมา แล้วยิงลำแสงจางๆ ใส่ป้ายชื่อร้านหมูกระทะ ทันใดนั้น ป้ายร้านก็เปลี่ยนสีเป็นนีออนกะพริบวิบวับ และมีตัวอักษรภาษาแปลกๆ วิ่งผ่านเป็นแถบเหมือนป้ายวิ่งโฆษณา “นี่คือการตลาดระดับดวงดาว” ซีต้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันตั้งค่าให้ร้านของคุณได้รับคลื่นสัญญาณจากยานสำรวจที่กำลังวนเวียนอยู่แถววงโคจรโลก รับรองว่าคืนนี้จะมีลูกค้าแปลกๆ แวะมาที่ร้านคุณจนทำหมูไม่ทันแน่นอน” ป้าเจ้าของร้านมองป้ายร้านตัวเองที่เปลี่ยนไปราวกับเวทมนตร์ด้วยอาการตะลึงงัน ผมรีบฉวยโอกาสนี้ดึงมือซีต้าแล้ววิ่งออกไปทางหลังร้านทันที โดยไม่รอฟังคำตอบจากป้า “เราหนีกันแบบนี้เลยเหรอ?” ผมหอบหายใจพลางวิ่งสุดกำลังไปตามตรอกมืดๆ “เดี๋ยวเขาก็แจ้งตำรวจจับเราหรอก!” “ไม่หรอกครับ” ซีต้าวิ่งข้างผมด้วยจังหวะที่นิ่งมาก “ตราบใดที่หมูกระทะร้านนั้นยังขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ป้าคนนั้นจะไม่มีทางแจ้งตำรวจแน่นอน” ผมหยุดหอบอยู่ใต้แสงไฟสลัวที่หัวมุมถนน ความเหนื่อยล้าเริ่มเข้ามาเกาะกินหัวใจ แต่แล้วสัญชาตญาณบางอย่างก็บอกผมว่า ความซวยยังไม่จบสิ้น เพราะเมื่อผมเงยหน้าขึ้น ผมกลับเห็นร่างเงาสูงใหญ่สองร่างยืนขวางทางออกของตรอกเอาไว้ ร่างนั้นสูงเกือบสองเมตรครึ่ง สวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูเหมือนทำจากความมืดมิดจริงๆ และในมือของหนึ่งในนั้นถืออุปกรณ์ที่คล้ายกับใบแจ้งหนี้แบบโฮโลแกรมที่มีแสงสีแดงกะพริบเตือน “ก้องกังวาน... ตรวจพบการใช้พลังงานผิดปกติในพื้นที่เขต 7” เสียงที่ดังออกมาจากใต้ฮู้ดดำนั้นแหบแห้งเหมือนเสียงกระดาษทรายขัดผิว “พวกเราคือหน่วยจัดเก็บภาษีระหว่างดวงดาว... ถึงเวลาที่คุณต้องชำระค่าธรรมเนียมการใช้สนามรบในเขตที่พักอาศัยแล้วครับ” ผมเบิกตากว้าง หันไปมองซีต้าที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด “ซีต้า... นี่มันตัวอะไรอีกล่ะเนี่ย? แล้วทำไมถึงเรียกชื่อผมถูก!” ซีต้ากำกล่องในมือแน่น “หนีเถอะครับก้องกังวาน... นี่ไม่ใช่เจ้าหนี้ธรรมดา แต่คือหน่วยงานที่จะยึดทุกอย่างที่เรียกว่า ‘ชีวิต’ ของคุณไป... รวมถึงผมด้วย!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะครับ! จากใจ... "ฮาไม่จำกัด" ครับ