เดตที่ร้านหมูกระทะ

"หยุด! วางตะเกียบลงเดี๋ยวนี้ ซีต้า! นั่นมันหมูสามชั้นนะ ไม่ใช่แท่งเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ คุณจะเอาทั้งจานเทลงไปในเตาแบบนั้นไม่ได้!" ผมตะโกนสุดเสียงจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ สะดุ้งโหยง แต่ดูเหมือนซีต้าจะไม่นำพา ดวงตาสีม่วงครามของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น มือเรียวบางที่ดูบอบบางเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบกลับคว้าจานหมูสามชั้นสไลด์พูนๆ เทโครมลงไปบนเตาย่าง จนน้ำมันกระเด็นเปรี้ยงปร้างราวกับสนามรบ "ก้องกังวาน มนุษย์ดาวโลกนี่ช่างประหลาดนัก" เธอหันมามองผมด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด "ทำไมต้องรอให้มันค่อยๆ เปลี่ยนสีทีละชิ้น? ในเมื่อกฎเทอร์โมไดนามิกส์บอกว่า การใช้ความร้อนสูงปะทะกับมวลสารในคราวเดียว จะทำให้เกิดปฏิกิริยา 'ความอร่อย' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด" "เขาเรียก 'การย่างให้สุก' ครับ ไม่ใช่ปฏิกิริยาทางเคมี!" ผมรีบคว้าที่คีบมาจัดการกู้ซากหมูที่กำลังไหม้เกรียมก่อนที่ควันจะท่วมร้านไปมากกว่านี้ ที่นี่คือร้าน 'หมูกระทะนาทอง' ร้านบุฟเฟต์เจ้าประจำที่ผมฝากชีวิตไว้ตอนเงินเดือนออก แต่การพา 'ซีต้า' อดีตเจ้าหญิงจากดาวเซนทอรีที่ตอนนี้กลายเป็นคู่ควง (จำเป็น) ในโปรเจกต์จัดหาคู่ต่างดาวมาทานมื้อเย็นด้วยนั้น เป็นการตัดสินใจที่ผมเริ่มจะเสียดายจนอยากจะย้อนเวลาไปตบปากตัวเองเมื่อห้านาทีที่แล้ว "รสชาติของเครื่องจิ้มที่คุณเรียกว่า 'น้ำจิ้มสุกี้' นี่มันคืออะไรกัน?" ซีต้าขมวดคิ้ว พลางใช้นิ้วจิ้มลงไปในถ้วยน้ำจิ้มแล้วชิม "มันมีความเผ็ดร้อนที่ไปกระตุ้นต่อมรับรสหลังสมองส่วนกลาง... รสชาติเหมือนความโกลาหลที่เต้นระบำอยู่บนลิ้น" "มันคือน้ำจิ้มรสเด็ดครับ" ผมตอบพลางเช็ดเหงื่อที่ไหลเข้าตา "และรบกวนช่วยลดระดับเสียงตอนวิเคราะห์น้ำจิ้มด้วย คนทั้งร้านมองมาที่คุณจนผมจะเป็นลมแล้วเนี่ย" "พวกเขามองเพราะฉันสวย หรือมองเพราะฉันใช้ตะเกียบแปลกๆ?" "พวกเขามองเพราะคุณกำลังพยายามจะยัดกุ้งสดทั้งตัวเข้าปากโดยไม่แกะเปลือกครับ!" ผมรีบคว้าข้อมือเธอไว้ก่อนที่จะเกิดโศกนาฏกรรมอาหารติดคอ "เปลือกกุ้งมันแข็งนะซีต้า ฟังผมนะ... ปอกเปลือกก่อน แล้วค่อยจิ้มน้ำจิ้ม แล้วค่อยเอาเข้าปาก อะ... แบบนี้" ผมสาธิตวิธีการแกะกุ้งอย่างใจเย็นในฐานะสุภาพบุรุษ (ที่อยากกลับบ้านไปนอนเต็มแก่) ซีต้าจ้องมองมือผมด้วยความสนใจ เธอเลียนแบบท่าทางผมอย่างตั้งใจ แต่ความผิดพลาดเกิดขึ้นเมื่อเธอออกแรงบีบหัวกุ้งแรงเกินไป จนมันกระเด็นปุ้ง! พุ่งทะลุข้ามโต๊ะไปแปะอยู่บนหน้าผากของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์โต๊ะข้างๆ พอดี ความเงียบเข้าปกคลุมร้านชั่วขณะ เสียงเพลงลูกทุ่งที่ดังกระหึ่มเหมือนจะเบาลงไปถนัดตา "เอ่อ... ขออภัยครับเพื่อนสมาชิก โต๊ะผมเกิดอุบัติเหตุทางอุตสาหกรรมกุ้งนิดหน่อย" ผมรีบยกมือไหว้รอบทิศพลางยิ้มแหยๆ ทว่าซีต้ากลับยืนขึ้นเต็มความสูง แล้วมองชายร่างยักษ์ด้วยแววตาวิเคราะห์ "มนุษย์ผู้นี้มีระดับความดันโลหิตสูงเกินเกณฑ์มาตรฐาน การที่เขามีวัตถุแปลกปลอมแปะอยู่บนหน้าผากจะช่วยลดการหดตัวของกล้ามเนื้อใบหน้า ซึ่งเป็นผลดีต่อสุขภาพของเขา ก้องกังวาน... ฉันช่วยเขาอยู่นะ" "นั่งลงเดี๋ยวนี้ซีต้า! ก่อนที่เราจะไม่ได้ออกจากร้านนี้ทั้งคู่!" ผมกระซิบเสียงลอดไรฟัน สถานการณ์เริ่มบานปลายเมื่อซีต้าตัดสินใจว่าการใช้อุปกรณ์มนุษย์มันช้าไป เธอหยิบเนื้อวัวสไลด์ขึ้นมาทั้งถาด แล้วใช้เทคนิคการสะบัดมือที่รวดเร็วระดับวินาทีจนเนื้อเหล่านั้นลงไปเรียงตัวบนเตาอย่างเป็นระเบียบเป๊ะราวกับใช้ไม้บรรทัดวัด ลูกค้าโต๊ะข้างๆ เริ่มมองด้วยความทึ่งปนหวาดเสียว พนักงานเสิร์ฟเดินมาดูเตาของเราด้วยสายตาที่บอกว่า 'พวกคุณสองคนมาเพื่อทำลายร้านใช่ไหม' "ก้องกังวาน ทำไมเนื้อพวกนี้ถึงเริ่มส่งเสียงร้อง?" ซีต้าถามพลางเอียงคอ "นั่นเสียงน้ำมันกระเด็นครับ ไม่ใช่เสียงเนื้อร้องไห้" ผมกุมขมับ "ไม่... มันเป็นสัญญาณทางชีวภาพของบางอย่างที่พยายามจะสื่อสาร..." จู่ๆ ซีต้าก็หยุดชะงัก แววตาของเธอเปลี่ยนจากความร่าเริงเป็นความเฉียบคม เธอจ้องมองไปที่ประตูร้าน แล้วขยับเข้ามาใกล้ผมจนผมได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้จากดาวดวงอื่น "มีบางอย่างผิดปกติ" เธอพึมพำ "คลื่นสัญญาณรบกวนจากอุปกรณ์สื่อสารของคนกลุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามา... มันไม่ใช่เทคโนโลยีของมนุษย์โลก" ผมหันไปมองตามสายตาเธอ ชายสวมสูทสีดำสนิทสามคนเดินเข้ามาในร้าน ทุกคนมีท่าทางแข็งทื่อผิดธรรมชาติ พวกเขาไม่มองอาหาร ไม่มองพนักงาน แต่สายตาของทั้งสามคนจับจ้องมาที่โต๊ะของเรา... โต๊ะเดียวเท่านั้น "ซีต้า คุณบอกว่าเรามาเพื่อกินหมูกระทะเพื่อกระชับความสัมพันธ์เชิงธุรกิจนะ" ผมกระซิบพลางเริ่มเหงื่อตก "แล้วไอ้พวกนี้นี่คือเซอร์ไพรส์ในเมนูบุฟเฟต์หรือเปล่า?" "ไม่ใช่เซอร์ไพรส์" ซีต้าขยับแว่นกันแดดขึ้นเล็กน้อย แววตาเธอเย็นเยียบ "เตรียมตัวให้ดี ก้องกังวาน... ดูเหมือนว่ามื้อนี้จะมีคนมาขอแชร์ค่าอาหาร และดูจากอาวุธที่ซ่อนอยู่ใต้สูทนั่นแล้ว พวกเขาไม่ได้มาเพื่อแย่งหมูสามชั้นเราแน่ๆ" หนึ่งในชายชุดดำชักวัตถุสีเงินวาววับออกมาจากใต้เสื้อสูท มันไม่ใช่ปืน แต่เป็นอุปกรณ์ที่ผมไม่เคยเห็นในโลกนี้มาก่อน มันเริ่มส่งเสียงหวีดแหลมจนแก้วน้ำบนโต๊ะสั่นระริก "ก้องกังวาน ถอยไปข้างหลังซะ" ซีต้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน มันมีอำนาจและสงบนิ่งจนน่าขนลุก "เพราะต่อจากนี้... ร้านหมูกระทะแห่งนี้จะกลายเป็นสนามรบชั่วคราวแล้วครับ" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยอันแสนวุ่นวายของผมและซีต้านะครับ ฮาไม่จำกัดครับ