สัมภาษณ์งานสุดกาว

“คุณก้องกังวานครับ... ถ้าการนิยามความรักของคุณคือ ‘การหิวแซนด์วิชทูน่ามายองเนส’ ผมเกรงว่าบริษัท ‘คิวปิดคอสมิก’ ของเราอาจจะต้องพิจารณาการรับคุณเข้าทำงานใหม่ด้วยเกลือไอโอดีนเข้มข้นนะครับ” เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนเอาเครื่องสับกระดาษมาทำเป็นโทนเสียงดังขึ้นจากชายร่างยักษ์ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำขลับ เขาสวมสูทตัดเย็บประณีตแต่เนคไทกลับทำจากเส้นใยโลหะที่ขยับดุ๊กดิ๊กได้ราวกับงูหวงถิ่น ก้องกังวานลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พลางกระชับแฟ้มประวัติที่แทบจะไม่มีอะไรเลยนอกจากใบรับรองการจบการศึกษาเกรดเฉลี่ยแบบ ‘เฉียดฉิว’ เขาเหลือบมองซีต้าที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ด้านหลัง ซึ่งในมือเธอกำลังถือแซนด์วิชที่เหลืออยู่ครึ่งชิ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตาสีม่วงอ่อนของเธอกลับฉายแววไม่น่าไว้วางใจ “คืออย่างนี้นะครับท่านผู้จัดการ” ก้องกังวานเริ่มต้นแถด้วยน้ำเสียงมั่นคงแบบสุภาพบุรุษที่เพิ่งทำพินัยกรรมเสร็จ “คนเราน่ะครับ มักจะมองหาสิ่งที่เติมเต็มกระเพาะก่อนหัวใจเสมอ แซนด์วิชเป็นสัญลักษณ์ของโอกาสครับ และการที่ผมมาสมัครงานที่นี่ ก็เพราะผมเห็นว่าโอกาสของผมอยู่ที่นี่... ไม่ใช่เพราะว่าผมหิวอย่างเดียว แต่เพราะผมเชื่อว่าคนเราต้องอิ่มท้องก่อนถึงจะสร้างความรักให้โลกได้ครับ!” ชายร่างยักษ์หรี่ตาลง จ้องมองก้องกังวานราวกับจะทะลุผ่านกระดูกไปถึงไส้ติ่ง ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาสะบัด “หลักการฟังดูสวยหรู แต่ทักษะคุณเท่ากับศูนย์ แถมในใบสมัครยังเขียนว่า ‘มีความสามารถพิเศษคือ การหาทางรอดจากหนี้ กยศ. ในทุกสถานการณ์’ นี่มันคืออะไรครับ?” “มันคือ ‘สกิลการบริหารจัดการทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด’ ครับ” ก้องกังวานสวนกลับทันควัน “ถ้าผมสามารถบริหารเงินในบัญชีที่มีอยู่สิบแปดบาทให้รอดไปจนถึงสิ้นเดือนได้ ผมก็สามารถบริหารความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของลูกค้าจักรวาลได้แน่นอนครับ!” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ที่พยายามทำงานหนักเกินหน้าที่ “งั้นเรามาทดสอบกัน” ผู้จัดการวางปากกาด้ามทองลง “ถ้าผมให้คุณจัดคู่ระหว่าง ‘เจ้าชายจากดาวอังคารที่แพ้ฝุ่นละอองทุกชนิด’ กับ ‘นางเงือกจากดาวเนปจูนที่เหงื่อไหลเป็นน้ำเค็มตลอดเวลา’ คุณจะทำยังไง?” ก้องกังวานชะงัก นี่มันโจทย์วัดใจหรือโจทย์หาเรื่องตายกันแน่? ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากแถ ซีต้าก็ก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มที่มุมปากของเธอทำเอาผู้จัดการชะงักไปครู่หนึ่ง “วิธีแก้ปัญหาง่ายมากค่ะ” ซีต้าพูดแทรกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แค่เปลี่ยนดาวอังคารให้เป็นดาวไร้ฝุ่นด้วยการระเบิดเครื่องกรองอากาศให้พังจนระบบทำความสะอาดทำงานโอเวอร์โหลด แล้วก็นำน้ำเค็มจากเหงื่อนางเงือกไปทำเป็นระบบหล่อเย็นเครื่องกรองอากาศนั่นซะ วิน-วินทั้งคู่” “นั่นมันการทำลายล้างสถานีอวกาศนะคุณ!” ผู้จัดการคำราม ลุกขึ้นยืนจนโต๊ะสั่นสะเทือน “แต่ปัญหาก็ถูกแก้ไขไม่ใช่เหรอคะ?” ซีต้าเอียงคอ “หรือคุณชอบให้พวกเขาอยู่เป็นโสดจนดาวดับไปเอง?” ไม่ทันขาดคำ ซีต้าก็ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง แสงสีฟ้าพุ่งออกจากปลายนิ้วเธอไปปะทะกับคอมพิวเตอร์เมนเฟรมหลังโต๊ะผู้จัดการ เครื่องจักรกลราคามหาศาลที่ใช้คำนวณความสัมพันธ์ระดับจักรวาลเกิดอาการ ‘เออเร่อ’ อย่างรุนแรง หน้าจอนับร้อยในห้องสลับสีไปมา ก่อนจะเริ่มพ่นข้อความว่า [สถานะ: แถไม่จำกัด] และ [สถานะ: ลูกค้าพึงพอใจเกินพิกัด] ออกมาไม่หยุด “เฮ้ย! หยุดนะ! นั่นระบบวิเคราะห์ความรักนะ!” ผู้จัดการโวยวาย แต่ซีต้าทำเพียงแค่ยักไหล่ “ฉันแค่ช่วยให้ก้องกังวานผ่านการสัมภาษณ์ด้วย ‘เทคนิคการสร้างวิกฤตแล้วค่อยแก้’ ตามหลักการของก้องกังวานไงคะ” เธอกล่าวพร้อมกับหันมามองก้องกังวาน “เห็นไหม? ตอนนี้เจ้านายคุณมองว่าคุณเป็นอัจฉริยะที่สั่งการระบบได้ผ่านกระแสจิตแล้วนะ” ก้องกังวานเหงื่อตกก้อนโต เขามองไปยังหน้าจอที่กำลังแสดงกราฟความรักของลูกค้าพุ่งทะยานจนทะลุเพดาน ออฟฟิศทั้งออฟฟิศเริ่มสั่นสะเทือนเพราะระบบที่ถูกซีต้าแฮ็กกำลังปล่อยพลังงานมหาศาลออกมาเพื่อทำยอดขายตามที่ตั้งเป้าไว้ “เอ่อ... ท่านครับ คือว่า...” ก้องกังวานพยายามจะอธิบาย แต่ผู้จัดการกลับหันมามองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันคือแววตาของผู้ค้นพบ ‘เพชรเม็ดงาม’ ท่ามกลางกองขยะ “คุณทำได้ยังไง... คุณเปลี่ยนระบบความรักของเราให้กลายเป็นเครื่องปั่นประสาทที่ทรงประสิทธิภาพที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา!” ผู้จัดการปรบมือรัวๆ “รับคุณเข้าทำงานทันที! พรุ่งนี้เริ่มงานที่แผนก ‘จัดการปัญหาความรักระดับพระกาฬ’!” ก้องกังวานรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งก้าวขาเข้าสู่สมรภูมิมากกว่าบริษัทจัดหาคู่ เขามองหน้าซีต้าที่ยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจ ในใจเขารู้สึกได้ทันทีว่าชีวิตที่เคยสงบสุข (หรืออย่างน้อยก็ซวยแบบปกติ) ของเขากำลังจะกลายเป็นตำนานแห่งความวุ่นวายระดับจักรวาล แต่แล้ว ประตูห้องทำงานก็เปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่รังสีแห่งความเย็นเยือกออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงถึงจุดเยือกแข็ง คนผู้นั้นก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารที่ประทับตรา ‘คำสั่งปิดกิจการจากสภาห้วงอวกาศ’ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาก้องกังวานต้องหยุดหายใจ “คุณสองคนคือพนักงานใหม่สินะครับ? ยินดีด้วยครับ... เพราะบริษัทนี้จะถูกปิดในอีกสามนาทีข้างหน้า และพวกคุณทั้งคู่คือจำเลยหมายเลขหนึ่งในคดีก่อการร้ายทางอารมณ์” ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายนี้ด้วยใจจริงนะครับ ฮาไม่จำกัด ครับ