ภารกิจหาคู่สายดาร์ก

“จะให้ฉันไปหาแฟนหรือไปส่งซ่อมเครื่องซักผ้ากันแน่ครับ คุณลูกค้า!” เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องรับรองวีไอพีของบริษัท ‘คอสมิก แมตช์เมคเกอร์’ ผมตบโต๊ะเบาๆ เพื่อเรียกสติให้กับลูกค้าสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอคือ ‘มาดามมอร์กาน่า’ แม่มดอวกาศจากดาวเนบิวล่าดาร์กไซด์ ผู้มาพร้อมกับชุดคลุมสีดำสนิทที่ขยับเขยื้อนได้เองเหมือนมีชีวิต และหมวกทรงสูงที่ดูเหมือนจะพยายามทิ่มเพดานห้องตลอดเวลา “เจ้ามนุษย์สมองกลวง” มาดามมอร์กาน่าเอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาของเธอเป็นสีม่วงอ่อนที่ดูเหมือนกำลังดูดกลืนแสงไฟในห้องเข้าไป “ฉันไม่ได้มาหา ‘แฟน’ แบบที่พวกเจ้าเข้าใจ ฉันต้องการคู่ครองที่มีความเที่ยงตรง ปราศจากอารมณ์ความรู้สึกที่น่ารำคาญ และที่สำคัญ… ต้องไม่มีวันแก่ตายเพราะลืมทากันแดดเหมือนพวกสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ” ซีต้าที่นั่งข้างๆ ผม ขยับแว่นสายตาที่ทำจากคริสตัลอวกาศ เธอจดบันทึกยิกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “สรุปคือ คุณต้องการหุ่นยนต์รุ่น Z-9000 ที่เพิ่งประกาศยกเลิกการผลิตไปเมื่อสองร้อยปีก่อน เพราะมันเป็นรุ่นเดียวในจักรวาลที่มีระบบ ‘ตรวจจับความเหงาของผู้ใช้งาน’ แต่ดันไปช็อตตายเพราะรับอารมณ์แปรปรวนของคุณไม่ไหวสินะครับ” ผมแทบสำลักน้ำลายตัวเอง “ซีต้า! นั่นมันข้อมูลความลับระดับอวกาศนะ!” มาดามมอร์กาน่าแสยะยิ้มจนเห็นเขี้ยวสีเงิน “ฉลาดนี่เจ้าต่างดาว ถ้าพวกเจ้าหาตัวที่ยังมีสภาพสมบูรณ์มาให้ฉันไม่ได้ ฉันจะสาปให้บริษัทนี้กลายเป็นร้านขายลูกชิ้นปิ้งที่ไม่มีวันได้ขายดีไปตลอดกาล” ผมกุมขมับทันที นี่มันวิกฤตหนักกว่าหนี้ กยศ. ที่ผมแบกอยู่เสียอีก การจะหาหุ่นยนต์โบราณที่หายสาบสูญมาให้แม่มดเอาไปทำคู่เดตเนี่ยนะ? มันต่างอะไรกับการให้ผมไปหาเข็มในกองก้อนเมฆที่กำลังระเบิดอยู่ “มาดามครับ… คือว่า หุ่นยนต์รุ่นนั้นน่ะ นอกจากจะเลิกผลิตแล้ว อะไหล่ก็ไม่มีขายแล้วด้วยนะครับ ต่อให้ผมพลิกแผ่นดินดวงดาวในระบบสุริยะนี้ ผมก็คงหาเครื่องที่ ‘ฟังก์ชันยังทำงานครบ’ ไม่ได้หรอกครับ” ผมพยายามใช้สกิลการแถที่เป็นเลิศ “แต่ว่า… ถ้าเราลองเปลี่ยนเป็นรุ่นใหม่ที่ปรับจูนความดาร์กให้เข้ากับมาดามล่ะครับ?” “ไม่!” มาดามมอร์กาน่าลุกขึ้นยืนจนผ้าคลุมสะบัดเป็นวงกว้าง “ต้องรุ่น Z-9000 เท่านั้น เพราะมันมี ‘โปรแกรมจูบซับน้ำตา’ ที่รุ่นใหม่ๆ ทำไม่ได้! เจ้ามีเวลาสามวัน ถ้าไม่ได้… ก็เตรียมตัวเป็นลูกชิ้นปิ้งซะ!” เมื่อร่างในชุดดำหายตัวไปพร้อมกับกลุ่มควันสีเขียว ผมทรุดตัวลงบนเก้าอี้ด้วยความหมดแรง ซีต้าจ้องหน้าผมนิ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาผมอยากจะร้องไห้ “ก้องกังวานครับ เรามีปัญหาใหญ่แล้วล่ะ” “ผมรู้แล้วซีต้า ไม่ต้องย้ำ!” “ไม่ใช่แค่เรื่องภารกิจครับ” ซีต้าเลื่อนแท็บเล็ตโฮโลแกรมมาตรงหน้าผม บนจอแสดงภาพสแกนพื้นที่สำนักงานของเรา “เมื่อกี้ตอนที่เธอหายตัวไป เธอได้ทิ้ง ‘บางอย่าง’ ไว้ใต้โต๊ะทำงานของเราด้วย” ผมก้มลงมองใต้โต๊ะ หัวใจแทบวาย สิ่งที่เห็นคือกล่องโลหะขึ้นสนิมเขรอะที่มีสายไฟระโยงระยาง มันส่งเสียง ‘ติ๊ด… ติ๊ด…’ จังหวะเดียวกับการเต้นของหัวใจ และที่สำคัญ… มันสลักรหัสไว้ว่า Z-9000 ผมค่อยๆ ยื่นมือไปแตะกล่องนั้น ทันใดนั้นหน้าจอที่แตกละเอียดบนตัวหุ่นก็สว่างวาบขึ้นมา มันไม่ได้โชว์ระบบการทำงาน แต่มันโชว์ข้อความที่เขียนด้วยลายมือหยาบๆ ว่า: *‘ช่วยข้าด้วย ข้าถูกโปรแกรมให้รักในสิ่งที่ข้าเกลียด’* ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตั้งสติ จู่ๆ ประตูออฟฟิศก็ถูกพังเข้ามาโดยกองกำลังหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยของสภาจักรวาล พวกมันเล็งปืนเลเซอร์มาที่ผมและซีต้าพร้อมกัน “ตรวจพบวัตถุต้องห้ามที่ถูกแบนจากระบบ!” เสียงจักรกลดังก้อง “ก้องกังวาน… คุณถูกจับกุมในข้อหาครอบครองหุ่นยนต์อันตรายระดับกาแล็กซี เตรียมตัวรับโทษประหารในคุกสุญญากาศได้เลยครับ!” ผมมองหน้าซีต้าที่ยังทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันไปมองเจ้าหุ่นยนต์โบราณที่สั่นระริกอยู่ใต้โต๊ะ นี่มันวันซวยอะไรของผมกันแน่! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยสุดป่วนของผมนะครับ ฮาไม่จำกัดครับ!