หุ่นยนต์ขี้แย

"ถ้านายไม่หยุดทำเสียงเหมือนกาน้ำเดือด ฉันจะเอาหัวนายไปทำที่ทับกระดาษในห้องทำงานจริงๆ ด้วย" ผมกระซิบผ่านไรฟัน พลางใช้เท้าเขี่ยเจ้า 'ซีรีส์-09' หุ่นยนต์เลขาส่วนตัวรุ่นดึกดำบรรพ์ที่กำลังสั่นระริกอยู่ใต้โต๊ะอาหารร้านหรู ซีต้า ลูกค้าสาวต่างดาวคนสวยที่นั่งฝั่งตรงข้ามไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงแกรกกรากที่ดังมาจากข้างล่างเลยแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่หั่นสเต็กเนื้อวากิวด้วยความแม่นยำระดับศัลยแพทย์ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามสไตล์มนุษย์ดาวซิลิคอน "ก้องกังวาน หุ่นยนต์ของนายกำลังแสดงออกถึงภาวะวิกฤตทางอารมณ์ หรือไม่ก็ระบบประมวลผลความรู้สึกกำลังไหม้ ฉันว่านายควรตรวจสอบนะ ก่อนที่ซอสมะเขือเทศบนจานฉันจะถูกความร้อนจากตัวมันทำให้ระเหยเป็นไอ" ผมยิ้มแห้งๆ ส่งไปให้เธอ พลางใช้ผ้าเช็ดปากซับเหงื่อที่ซึมตามไรผม "ใจเย็นครับคุณซีต้า มันคงแค่ตื่นเต้นน่ะครับ พอดีเมื่อคืนผมดันไปอัปเดตซอฟต์แวร์เถื่อนมาหน่อยน่ะฮะ" "อัปเดตเถื่อน?" ซีต้าเลิกคิ้ว สายตาคมกริบของเธอมองทะลุมาถึงตับไตไส้พุง "นายพยายามจะประหยัดงบเพื่อไปจ่ายหนี้กยศ. ของนาย ถึงขั้นยอมเอาชีวิตเลขาส่วนตัวไปเสี่ยงกับไวรัสเนี่ยนะ? ช่างเป็นกลยุทธ์การบริหารที่... ไร้สติสิ้นดี" ก่อนที่ผมจะได้แถ เอ้ย! อธิบายอะไรเพิ่มเติม เสียงครางหึ่งๆ ใต้โต๊ะก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียง 'ปิ๊ป! ปิ๊ป! ปรื๊ดดดด!' ตามด้วยกลิ่นไหม้จางๆ ที่ลอยมาเตะจมูก ผมรีบคว้าตัวเจ้าหุ่นยนต์ตัวจิ๋วขึ้นมาวางบนตัก แต่ทว่า... วงจรไฟฟ้าที่รวนเรทำให้อุปกรณ์สุ่มเลือกโหมดการทำงานของมันเกิดหลอน มันเปลี่ยนจาก 'โหมดเลขา' เป็น 'โหมดสวนสนุก' ในเสี้ยววินาที พลันนั้นเอง ร่างของเจ้าหุ่นยนต์ก็แผ่รังสีโฮโลแกรมสว่างวาบฉายภาพแผนที่สวนสนุกขึ้นกลางโต๊ะอาหารหรู มันฉายภาพเครื่องเล่นรถไฟเหาะตีลังกาพร้อมเสียงดนตรีประกอบที่ดังกระหึ่มออกมาจนโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามอง "ไปสวนสนุกกันเถอะครับ! เริ่มต้นเดตด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านคือวิธีสร้างความสัมพันธ์ที่มั่นคงที่สุดตามตำรามนุษย์โลกฉบับปี 1990!" เจ้าหุ่นยนต์ตะโกนด้วยเสียงสังเคราะห์ที่ติดขัด ผมหน้าซีดเผือด รีบกดปิดเครื่องแต่มันไม่ยอมหยุด "เฮ้ย! หยุดนะเว้ย! ใครสั่งให้แกพูด!" ซีต้าไม่ได้โกรธ แต่เธอกลับวางส้อมลงแล้วมองภาพโฮโลแกรมด้วยความสนใจ "ความเร็วสูงสุด 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง การกระแทกของจี-ฟอร์ซจะทำให้สารเคมีในสมองของมนุษย์หลั่งสารแห่งความสุข... น่าสนใจ ก้องกังวาน นายวางแผนเรื่องนี้มาตั้งแต่แรกแล้วสินะ? ถึงได้พาฉันมาที่ร้านที่มีทางเชื่อมไปสวนสนุกระดับจักรวาลแบบนี้" "เอ่อ... คือ... ใช่ครับ! แน่นอนครับ!" ผมรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ทันที ทั้งที่ในใจอยากจะถีบเจ้าหุ่นยนต์ตัวนี้ไปให้พ้นทาง --- หนึ่งชั่วโมงต่อมา... ผมยืนอยู่หน้าทางเข้าสวนสนุก 'กาแล็กติกพาร์ค' โดยมีเจ้าหุ่นยนต์ที่ยังคงปล่อยควันจางๆ ออกมาเป็นระยะเกาะอยู่บนไหล่ ซีต้าดูตื่นเต้นในแบบของเธอ คือเธอเดินตรงดิ่งเข้าไปในเครื่องเล่นประเภทที่โหดที่สุดโดยไม่มีอาการลังเล ส่วนผมนั้น... ขาสั่นยิ่งกว่าเจ้าหุ่นยนต์เสียอีก "ก้องกังวาน นายดูซีดนะ เลือดในตัวนายกำลังไปเลี้ยงส่วนอื่นที่ไม่ใช่สมองหรือเปล่า?" ซีต้าถามพลางชี้ไปที่เครื่องเล่น 'มัจจุราชไร้น้ำหนัก' "ปะ...เปล่าครับ แค่ตื่นเต้นครับ ตื่นเต้นมาก" ผมโกหกคำโต ในขณะที่เรากำลังต่อคิว ทันใดนั้นเจ้าหุ่นยนต์ก็เกิดอาการช็อตอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม มันดีดตัวออกจากไหล่ผมแล้วพุ่งไปที่ตู้ควบคุมเครื่องเล่น มันสั่นรัวจนประจุไฟฟ้ากระโดดเปรี๊ยะๆ ไปรอบตัว แล้วสถานการณ์ก็แย่ลงเมื่อระบบควบคุมสวนสนุกถูกแฮ็กโดยความเพี้ยนของเจ้าหุ่นยนต์ เครื่องเล่นทุกตัวเริ่มทำงานพร้อมกัน! เพลงประกอบสวนสนุกกลายเป็นเพลงลูกทุ่งจังหวะสามช่าที่ดังสนั่นไปทั่วโดม ผู้คนต่างกรีดร้องด้วยความสับสน ส่วนเจ้าหุ่นยนต์ก็เต้นระบำอยู่บนแผงควบคุมด้วยท่าทางที่ไม่มีมนุษย์คนไหนในจักรวาลเคยทำมาก่อน "มันกำลังทำอะไรน่ะ?" ซีต้าถามพลางกอดอกมอง "มันกำลัง... อัปเกรดสถานการณ์ให้เป็นเดตที่ลืมไม่ลงไงครับ!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงดนตรี พยายามปีนขึ้นไปหาเจ้าหุ่นยนต์ตัวดี "เดตที่ลืมไม่ลงงั้นเหรอ?" ซีต้าหัวเราะเบาๆ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเธอหัวเราะ "ฉันชอบความบ้าบิ่นนี้ ก้องกังวาน แต่ดูเหมือนนายจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญนะ" ผมชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนหลายร่างกำลังเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังแตกตื่นเข้ามาหาเรา พวกเขาสวมชุดสูทสีดำสนิทและถืออุปกรณ์ตรวจจับสัญญาณบางอย่างที่เรืองแสงสีม่วงน่ากลัว ไม่ใช่หุ่นยนต์ตำรวจ ไม่ใช่พนักงานสวนสนุก... คนพวกนี้คือ 'หน่วยเก็บกวาดความลับอวกาศ' ที่ซีต้าเคยเล่าให้ฟัง! เจ้าหุ่นยนต์ของผมหยุดเต้น มันหันมามองผมด้วยดวงตาที่เป็นจอดิจิทัลซึ่งกำลังกะพริบคำว่า 'ERROR: DATA LEAK DETECTED' (ตรวจพบข้อมูลรั่วไหล) "ก้องกังวาน..." ซีต้ากระซิบข้างหูผม น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความจริงจังที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน "นั่นไม่ใช่เจ้าหน้าที่สวนสนุก และดูเหมือนเหตุผลที่นายถูกว่าจ้างมาให้เดตกับฉัน... มันจะไม่ใช่แค่การจับคู่ธรรมดาเสียแล้ว" เธอเอื้อมมือมาจับมือผมไว้แน่น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเรียบเฉยเป็นแสงสีฟ้าจางๆ ที่ดูคล้ายระบบป้องกันภัย "วิ่งซะ ถ้าไม่อยากถูกลบความทรงจำจนกลายเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่หนี้กยศ. ให้ต้องจ่าย!" ผมยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดมันสั่งให้ผมคว้าแขนซีต้าแล้วออกตัววิ่งทันที โดยมีกลุ่มชายชุดดำไล่กวดมาติดๆ พร้อมกับเสียงปืนเลเซอร์ที่เริ่มดังขึ้นถากหลังคาเครื่องเล่นไปมา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซวยขั้นสุดของก้องกังวานในตอนนี้ครับ!