ความลับใต้ตึก

"หมอบลงครับ!" ผมตะโกนสุดเสียงพร้อมกับกระชากร่างของซีต้าให้พ้นวิถีลำแสงเลเซอร์สีเขียวเรืองแสงที่พุ่งเจาะทะลุกรอบหน้าต่างกระจกนิรภัยจนแตกละเอียด เสียงเศษแก้วร่วงกราวลงมากระทบพื้นหินอ่อนดัง *เพล้ง!* บาดห้ามนัยน์ตาและโสตประสาท หัวใจของผมเต้นรัวระรัวยิ่งกว่ากลองเพลวัดป่า ความซวยระดับร้อยริกเตอร์นี้มันช่างเหมาะกับการเอาไปเขียนพินัยกรรมเสียจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะหนี้กองทุนเงินให้กโยธินเพื่อการศึกษา (กยศ.) ที่ยังค้างคาอยู่ ผมคงเลือกไปเกิดใหม่ตั้งแต่วินาทีแรกที่โดนไล่ยิงแล้วครับ ซีต้าไม่แสดงอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย เผ่าพันธุ์ของเธอคงถูกสร้างมาให้ไร้ซึ่งต่อมรับความกลัวกระมัง เธอปัดฝุ่นละอองออกจากไหล่เสื้อคลุมสีเงินยวงอย่างใจเย็น สายตาสีม่วงเข้มกวาดมองไปรอบคอบทางเดินแคบ ๆ หลังแผนกต้อนรับของบริษัทจัดหาคู่ *“คู่แท้สัญจร”* ที่ตอนนี้กลายเป็นสมรภูมิย่อม ๆ ไปเสียแล้ว "อัตราการแม่นยำของพวกหน่วยกวาดล้างดาวอังคารตระกูลโครนอสต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานร้อยละ 14.2 นะครับก้องกังวาน" ซีต้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทราวกับกำลังรายงานสภาพอากาศในวันหยุดสุดสัปดาห์ "แปลว่าเรายังมีเวลาวิ่งหนีอีกประมาณแปดวินาทีก่อนที่พวกมันจะเปลี่ยนกระสุน" "คุณช่วยหาเวลาพูดเรื่องสถิติตอนที่เราไม่อยู่ในระยะกระสุนจะดีมากเลยครับ!" ผมกัดฟันกรอด พลางใช้สายตาสอดส่องหาทางหนีทีไล่ แผนกต้อนรับนี้ไม่มีทางออกอื่นนอกจากประตูหน้าที่มีพวกชายชุดดำยืนดักอยู่สามคน ส่วนลิฟต์พนักงานก็ขึ้นสถานะ *'ปิดปรับปรุง'* ตั้งแต่ชาติปางก่อน (หรือก็คือตั้งแต่ผมมาสมัครงานวันแรก) *ตึ้ง!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกลุ่มชายชุดดำใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ตะโกนก้องผ่านวิทยุสื่อสาร "เป้าหมายหลบหนีไปทางโซนบริการลูกค้าชั้นใต้ดิน ล้อมไว้ให้หมด อย่าให้รอดไปได้!" "ทางนั้นตันครับซีต้า!" ผมดึงแขนเธอไว้เมื่อเห็นว่าเรากำลังวิ่งเลี้ยวมาจนสุดทางตัน ผนังปูนเปลือยทึบตันไม่มีแม้แต่ช่องลม มีเพียงตู้กดน้ำหยอดเหรียญรุ่นโบราณที่พังจนสนิมขึ้นเขรอะตั้งอยู่ตัวเดียวในมุมอับ ซีต้าขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินเข้าไปใกล้ตู้กดน้ำนั้น เธอไม่ได้ใช้วิธีทุบทำลายแบบมนุษย์กล้ามโตทั่วไป แต่เธอเอานิ้วเรียวยาวจิ้มลงไปที่ช่องหยอดเหรียญสามครั้ง ตามด้วยการเคาะที่กระจกตู้เบา ๆ สองที *ครืดดดด—!* เสียงกลไกโบราณดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว พื้นปูนใต้ฝ่าเท้าของเราสั่นสะเทือนเล็กน้อย ก่อนที่ผนังทึบตันเบื้องหน้าจะแยกตัวออกอย่างไร้รอยต่อ เผยให้เห็นช่องอุโมงค์มืดมิดที่มีกระแสลมพัดวนพร้อมกลิ่นอายประหลาด ลมนั้นมีกลิ่นอายของละอองดาว กลิ่นดินเปียกชื้นหลังฝนตก และกลิ่นกาแฟคั่วบดผสมปนเปกันอย่างน่าพิศวง "เชิญครับ" ซีต้าผายมือเชื้อเชิญหน้าตาเฉยราวกับกำลังเปิดประตูห้องน้ำแขก "นี่คือประตูมิติส่วนบุคคลที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายจักรวาลชั้นที่เจ็ด" ผมกะพริบตาปริบ ๆ มองหน้าเพื่อนร่วมงานต่างดาวสลับกับช่องทางมืด ๆ เบื้องหน้า "คุณจะบอกผมว่า... ตู้กดน้ำกระป๋องที่กินเหรียญผมไปสิบบาทเมื่อวานนี้ แท้จริงแล้วคือทางเชื่อมจักรวาลว่างั้นเถอะ?" "สิบบาทนั้นถือเป็นค่าธรรมเนียมแรกเข้าครับ" ซีต้าตอบหน้าตาย ก่อนที่เสียงฝีเท้าของพวกชุดดำจะเลี้ยวเข้ามาใกล้ในระยะประชิด เธอจึงไม่รอช้า คว้าปกเสื้อผมแล้วกระชากก้าวพ้นธรณีประตูลึกลับนั้นไปทันที! *วูบบบ—!* แรงเหวี่ยงจากการข้ามมิติทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกหมุนอยู่ในเครื่องซักผ้าโหมดปั่นแห้ง ภาพรอบตัวบิดเบี้ยวกลายเป็นเส้นแสงสีนีออนพาดผ่านไปมา เสียงลมหายใจของตัวเองดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ก่อนที่ร่างของเราจะร่วงตุ้บลงบนพื้นผิวที่นิ่มยุ่นราวกับขนมมาร์ชเมลโลว์ยักษ์ ผมพยุงร่างอันบอบช้ำของตัวเองลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกที่สมองไม่อาจประมวลผลได้ทัน นี่ไม่ใช่ห้องใต้ดินทึบ ๆ อับ ๆ อย่างที่คิดไว้แม้แต่น้อย เบื้องหน้าของเราคือโถงกว้างใหญ่ที่สว่างไสวด้วยแสงเรืองรองจากหมู่ดาวนับล้านดวงที่ลอยละล่องอยู่เหนือศีรษะเสมือนเพดานกระจกใส พื้นดินที่เรายืนอยู่เป็นทุ่งหญ้าเรืองแสงสีฟ้าครามที่ทอดยาวไปบรรจบกับขอบฟ้าที่มีวงแหวนดาวเคราะห์ขนาดมหึมาลอยเด่นอยู่ใกล้เสียจนเอื้อมมือคว้าถึง และที่สำคัญที่สุด... มีสิ่งมีชีวิตหน้าตาน่าประหลาดนับร้อยชีวิตกำลังเดินขวักไขว่ทำธุระกันอย่างปกติสุข บางตัวมีหนวดระยางเจ็ดเส้น บางตัวเป็นก้อนเมฆมีขาเดินได้ และบางตัว... เอ่อ นั่งจิบชาอยู่บนโต๊ะริมทางเท้าเหมือนอยู่แถวสยามสแควร์ "ยินดีต้อนรับสู่ 'สถานีจัดหาคู่ระหว่างดวงดาว (Sector 9)' ครับก้องกังวาน" ซีต้าพูดขึ้นพร้อมกับกางแท็บเล็ตโฮโลแกรมขึ้นมาเช็กข้อมูล "ที่นี่คือฐานปฏิบัติการลับจริง ๆ ของบริษัทเรา หน้าที่ของคุณคือการจับคู่ความรักระหว่างสิ่งมีชีวิตต่างเผือกพันธุ์ เพื่อสร้างความสมดุลให้กับจักรวาล และ... เพื่อปลดหนี้ของคุณด้วย" ผมอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองที่เคยคิดแต่เรื่องจะหาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าไฟสิ้นเดือนนี้ถูกแทนที่ด้วยความอลวนระดับจักรวาล "ดะ...เดี๋ยวนะครับซีต้า คุณหมายความว่า งานจัดหาคู่ที่ผมทำอยู่ทุกวันนี้ หาคู่ให้คนกรุงเทพฯ เนี่ย มันเป็นแค่ฉากบังหน้าหรอ?" "ถูกต้องครับ" เสียงทุ้มต่ำอันทรงพลังดังแทรกขึ้นมาจากความเงียบด้านหลัง ผมสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับกลับไปมอง ต้นเสียงนั้นมาจากชายสูงวัยในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต ทว่าบนศีรษะของเขากลับมีหูแมวขนนุ่มฟูสีดำสนิทที่กำลังกระดิกไปมาตามเสียงลม เขากำลังยืนกอดอกพิงลำต้นของต้นไม้เรืองแสงสีทอง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงไปด้วยความลับอันดำมืด "ท่านประธาน?!" ซีต้าโค้งศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อมทันที ชายชราหูแมวยกยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาใกล้ผมช้า ๆ รองเท้าหนังขัดมันกระทบกับพื้นหญ้าเรืองแสงเกิดเสียงกรุ๊ป ๆ เบา ๆ เขายื่นมือตบไหล่ผมเบา ๆ สองสามที "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงอันโหดร้าย, คุณก้องกังวาน" ท่านประธานกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนลุก "คุณคิดจริง ๆ หรือว่าบริษัทจัดหาคู่กระจอก ๆ บนโลกมนุษย์ จะมีเงินเดือนและค่าคอมมิชชั่นสูงขนาดพอให้คุณโปะหนี้กยศ. ภายในสามปีได้น่ะ?" ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง หัวใจเต้นถี่ระรัวยิ่งกว่าตอนโดนไล่ยิงเสียอีก... ท่านประธานหันไปมองหน้าซีต้าแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีดำสนิทที่ประทับตราครั่งรูปหัวใจติดปีกแหลมคมมาตรงหน้าผม พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้นจนน่าสงสัย "งานชิ้นแรกในมิตินี้ของคุณ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้เองครับ" ท่านประธานกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูผม "ไปจัดการหาคู่ให้ 'ราชาแห่งจักรวาลมืด' ที่เพิ่งเดินทางมาถึงสადกาศนี้ซะ... ไม่งั้นโลกของคุณ จะกลายเป็นผุยผงภายในเที่ยงคืนนี้" *ก้องกังวาน (ผู้จัดการฝ่ายหาคู่มือใหม่)* --- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความซวยขั้นสุดยอดนี้ พบกันใหม่ตอนหน้า รับรองว่าปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ!