กฎเหล็กของบริษัท

"ถ้าคุณก้าวขาออกจากประตูบานนี้แม้แต่ก้าวเดียว สัญญาที่เซ็นไว้ด้วยเลือดเอเลี่ยนนั่นจะเปลี่ยนสถานะจาก 'บริการจัดหาคู่' เป็น 'พันธสัญญาหนี้เลือด' ที่ต้องชดใช้ด้วยการไปขัดส้วมประจำดาวพลูโตตลอดกาลนะครับ!" ก้องกังวานตะโกนลั่นห้องรับรองสีทองอร่าม มือของเขาคว้าคอเสื้อสูทราคาแพงของลูกค้าหนุ่มที่กำลังทำท่าจะวิ่งหนีออกไปอย่างสุดชีวิต ลูกค้าหนุ่มคนนั้น—ชายผู้มีกล้ามหน้าอกใหญ่กว่าหัวใจ—หยุดชะงัก สีหน้าเขียวคล้ำสลับซีดเผือด เขามองมาที่ก้องกังวานด้วยสายตาที่บอกว่า 'ไอ้หมอนี่มันบ้าหรือมันพูดจริง' "คุณก้อง... ผมแค่จะไปเข้าห้องน้ำ!" ลูกค้าคนนั้นกัดฟันกรอด "คุณจะล็อคตัวผมไว้ทำไมครับ ผมแค่มาเดตกับสาวต่างดาว ไม่ได้มาเข้าคุก!" ซีต้าที่ยืนกอดอกพิงกำแพงพลางเคี้ยวหมากฝรั่งที่ทำจากสารสังเคราะห์สีเขียวสะท้อนแสง ก็แค่นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ตาสีม่วงของเธอหรี่ลงจ้องมองลูกค้าเหมือนมองสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะสูญพันธุ์ "มนุษย์เอ๊ย ตรรกะของคุณน่ะมันพังพินาศ การที่คุณก้าวออกจากโซนที่กำหนดไว้ระหว่างการเดต คือการละเมิดข้อ 4 วรรค 2 ของสัญญาจัดหาคู่ระดับจักรวาล ซึ่งระบุไว้ชัดเจนว่า 'ความอดทนคือคุณธรรมที่ต้องแลกมาด้วยความซวย' กฎนี้มีไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนขี้ขลาดอย่างคุณถอยหนีตอนเห็นหน้าคู่เดตที่อาจจะมีหูสามข้างไงล่ะ" ก้องกังวานดึงเนคไทของลูกค้ากลับมาให้กระชับ "ได้ยินไหมครับคุณลูกค้า? ถ้าคุณออกไปตอนนี้ ผมต้องแจ้งทางสมาพันธ์ดวงดาวว่าคุณเป็น 'ผู้ละทิ้งภารกิจความรัก' โทษทัณฑ์น่ะหรือ? ก็แค่การที่บัญชีธนาคารบนโลกของคุณจะกลายเป็นเลขศูนย์ถาวร และหนี้ กยศ. ทั้งหมดของคุณจะถูกอัปเกรดให้กลายเป็นดอกเบี้ยแบบทบต้นรายวินาที... คุณอยากเป็นหนี้ชั่วกัปชั่วกัลป์เพียงเพราะกลัวสาวต่างดาวหน้าตาน่ารักนิดๆ หน่อยๆ งั้นหรือครับ?" ลูกค้าหนุ่มตัวสั่นเทา เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้โซฟาหนังสัตว์ต่างดาวที่ส่งเสียงร้อง 'เอ๋ง' เบาๆ เมื่อถูกทับ "ก็น่ารักน่ะสิครับ... แต่เธอมีหนวดงอกออกมาจากคางตอนเธอหัวเราะ!" ลูกค้าโวยวาย "นั่นน่ะคือเสน่ห์แบบยุคเรเนซองส์ของชาวดาวเบต้า-เซนทอรีเชียวนะครับ" ก้องกังวานรีบแถด้วยสีหน้าเรียบเฉย สกิลการเอาตัวรอดที่ผ่านการฝึกฝนมาจากการโกหกเจ้าหนี้ระดับชาติถูกงัดออกมาใช้อย่างเต็มที่ "นั่นแสดงว่าเธอมีอารมณ์ขันสูง และหนวดพวกนั้นคือเครื่องหมายบอกระดับความฟินของเธอ คุณควรรู้สึกเป็นเกียรติ ไม่ใช่มาทำตัวเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้" ซีต้าเดินเข้ามาใกล้ แล้วหยิบแท็บเล็ตโฮโลแกรมขึ้นมา "อัปเดตข้อมูลล่าสุดครับก้อง คู่เดตของเขาเพิ่งจะเดินทางมาถึงหน้าตึก ตอนนี้เธอเพิ่งกินพนักงานรักษาความปลอดภัยเข้าไปหนึ่งคนเพราะความตื่นเต้น... อ๊ะ ไม่ใช่สิ เธอแค่ตบไหล่แรงไปหน่อยจนกระดูกซี่โครงพนักงานท่านนั้นร้าวเท่านั้นเอง" ก้องกังวานเหงื่อตก แต่ยังคงรอยยิ้มระดับพนักงานดีเด่นไว้ได้ "เห็นไหมครับ? เธอกระตือรือร้นที่จะเจอคุณมากขนาดไหน ขนาดพนักงานของเรายังทนแรงรักของเธอไม่ไหวเลย แล้วคุณจะปฏิเสธความรักที่รุนแรงขนาดนี้ลงเหรอครับ?" ลูกค้าหนุ่มทำท่าจะอาเจียน เขาคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ผมแค่... อยากมีแฟนธรรมดาๆ ที่ไม่ทำให้ผมกระดูกหักก็พอแล้ว" "ความธรรมดามันน่าเบื่อครับ!" ก้องกังวานโน้มตัวลงไปกระซิบ "ลองนึกถึงตอนที่คุณพาเธอไปเปิดตัวกับแม่ดูสิ แม่คุณจะตื่นเต้นแค่ไหนที่เห็นว่าที่ลูกสะใภ้ของคุณมีหนวดที่คางและพลังช้างสาร มันคือการสร้างตำนานให้กับตระกูลเลยนะครับ" ในขณะที่ก้องกังวานกำลังร่ายมนตร์แห่งการแถให้ลูกค้าคล้อยตาม บรรยากาศในห้องก็พลันเปลี่ยนไป ประตูเหล็กกล้าที่เชื่อมต่อกับโถงทางเดินส่งเสียงครางครืน เหมือนมีบางอย่างที่หนักมหาศาลกำลังพยายามพังเข้ามา ด้านนอกนั้นเสียงกรีดร้องของพนักงานคนอื่นเงียบหายไป ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ก้องกังวานหันไปมองหน้าซีต้า เห็นใบหน้าเรียบเฉยของเอเลี่ยนสาวเริ่มเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด เธอหยิบอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วขึ้นมาเช็กข้อมูล ก่อนจะเบิกตากว้าง "ก้อง... มีการละเมิดระบบความปลอดภัยระดับสีแดง" ซีต้ากระซิบ เสียงของเธอไม่เหลือความกวนประสาท "ดูเหมือนว่า 'คู่เดต' ของลูกค้าเราคนนี้ ไม่ใช่แค่ชาวดาวเบต้า-เซนทอรีธรรมดา... แต่เธอคือองค์หญิงผู้ถูกเนรเทศที่กำลังหนีการตามล่าจากกองกำลังอวกาศ!" ลูกค้าหนุ่มที่นั่งสั่นอยู่ตรงหน้าเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า "นะ... หนีการตามล่า? นี่พวกคุณส่งใครมาให้ผมเนี่ย!" ก่อนที่ก้องกังวานจะได้อ้าปากแก้ตัว บานประตูเหล็กก็ถูกกระชากจนหลุดออกจากวงกบ! พลังงานสีฟ้าพุ่งผ่านหน้าก้องกังวานไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนเกิดรอยไหม้บนผนังข้างหลังเขา ท่ามกลางควันไฟที่ตลบอบอวล ร่างเงาของสตรีผู้หนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับแววตาที่จ้องมองมายังลูกค้าหนุ่มของเขาด้วยความหิวกระหาย—ไม่ใช่ความหิวแบบรักใคร่ แต่เป็นความหิวแบบที่หมายจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ก้องกังวานยิ้มแหยๆ ออกมาท่ามกลางวิกฤตที่ใหญ่หลวงที่สุดตั้งแต่เปิดบริษัทมา เขารู้สึกว่าหนี้ กยศ. ของเขาคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ที่สุดในชีวิตอีกต่อไป เพราะดูเหมือนตอนนี้ชีวิตเขากำลังจะกลายเป็น 'อาหารว่าง' ของคู่เดตมหาภัยคนนี้เสียแล้ว "สวัสดีครับคุณลูกค้า... ยินดีต้อนรับสู่เดตที่น่าจดจำที่สุดในประวัติศาสตร์จักรวาล... ถ้าคุณยังมีชีวิตรอดออกไปได้นะครับ" ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามความซวยระดับกาแล็กซีของก้องกังวาน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าที่บอกได้คำเดียวว่า... บันเทิงแน่นอนครับ! ฮาไม่จำกัด ครับ