ปาฏิหาริย์แห่งความรัก

"ถ้าคุณยังไม่เลิกขยับก้นไปมาเหมือนหนอนโดนน้ำร้อนลวก ผมจะสาบานว่าจะให้สภาจักรวาลส่งคุณไปเดตกับปรสิตดูดเลือดแทนมนุษย์โลกจริงๆ ด้วย!" เสียงของซีต้าไม่ได้ดัง แต่มันเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่ทำให้ก้องกังวานต้องหยุดชะงักกึกทันที เขาพยายามดึงเสื้อสูทเช่าสภาพเหมือนผ่านสงครามกลางเมืองมาให้เข้าที่พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ สถานที่ที่พวกเขาอยู่ไม่ใช่ร้านอาหารหรูหราอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือ 'มิติรอยแยกแห่งความอ้างว้าง' ที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับลอยละล่องเหมือนเศษฝุ่น "ซีต้าครับ... คือผมไม่ได้กังวลเรื่องเดตหรอกนะ ผมแค่กังวลว่าไอ้การที่ผมต้องมานั่งจิบชาเอิร์ลเกรย์กับเอเลี่ยนสาวเผ่าพันธุ์ที่มีสี่มือในชุดราตรีสีครามเนี่ย มันจะทำให้หนี้กยศ.ของผมงอกเงยขึ้นดอกเบี้ยมหาโหดหรือเปล่า" ก้องกังวานพึมพำ พยายามใช้มือที่สั่นเทาหยิบถ้วยชาขึ้นมา ซีต้าถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ลง เธอวางมือสองข้างประสานไว้บนตัก ส่วนอีกสองข้างกอดอก "ฟังนะก้องกังวาน จักรวาลกำลังจะล่มสลายเพราะไอ้การจับคู่ห่วยๆ ของคุณที่ทำให้ดวงดาวในระบบสุริยะผิดใจกันจนเกือบระเบิด ถ้าเดตนี้ไม่สมบูรณ์แบบเพื่อปรับสมดุลมวลสาร อะตอมในร่างกายคุณจะแตกตัวเป็นฝุ่นผงภายในห้านาที... ยังอยากจะห่วงเรื่องหนี้อยู่อีกไหมครับ?" ก้องกังวานชะงัก เขาจ้องมองตาของเธอ—ดวงตาสีเงินที่ดูเหมือนมีความลับนับล้านปีซ่อนอยู่ เขาไม่ได้มองเธอเป็นแค่คู่คิดจอมตบมุกอีกต่อไป แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่กำลังแบกโลก (และจักรวาล) ไว้บนบ่าเช่นเดียวกับเขา บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป แรงกดดันมหาศาลจางหาย กลายเป็นความเงียบสงบที่ชวนอึดอัดน้อยลง ดนตรีแจ๊สเบาๆ ดังขึ้นมาจากไหนก็ไม่ทราบได้ แต่มันทำให้จังหวะหัวใจของก้องกังวานเริ่มเต้นเป็นปกติ "ถ้าต้องตายจริงๆ..." ก้องกังวานพูดขึ้นเบาๆ สบตาเธออย่างจริงจังเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี "ผมก็ดีใจนะที่วินาทีสุดท้ายของชีวิตไม่ได้อยู่กับเจ้าหนี้ หรือกองเอกสาร แต่ได้มาอยู่กับคุณ... ต่อให้คุณจะด่าผมว่าไอ้โง่ไปอีกสิบชาติก็ตาม" ซีต้าชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่มันอ่อนโยนจนก้องกังวานต้องเผลอหยุดหายใจ "คุณนี่มัน... มนุษย์ที่พยากรณ์ไม่ได้จริงๆ นะครับ ทั้งที่รู้ว่าผมเป็นเอเลี่ยน แต่กลับมาพูดอะไรให้วงจรความรู้สึกผมรวนแบบนี้" เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายเหมือนโอโซนหลังฝนตกอบอวลไปทั่วบริเวณ มือข้างหนึ่งของเธอเอื้อมมาจัดเนคไทที่เบี้ยวของเขาอย่างแผ่วเบา ในจังหวะนั้นเอง มิติรอบข้างที่เคยโหวงเหวงกลับเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับดวงดาวนับล้านกำลังเต้นรำเพื่อเป็นพยานให้แก่กัน กฎแห่งฟิสิกส์ถูกเขียนใหม่ด้วยความรู้สึกที่แท้จริง สมดุลจักรวาลที่เคยวุ่นวายกลับคืนสู่สภาวะปกติอย่างมหัศจรรย์ ความเครียดที่ตึงเปรี๊ยะในอวกาศคลายตัวลงจนกลายเป็นความงดงามที่อธิบายไม่ได้ ก้องกังวานยิ้มออกมาอย่างโล่งอก "สำเร็จแล้วใช่ไหม?" "สมบูรณ์แบบ" ซีต้าตอบเสียงนุ่ม "ความรัก... หรืออะไรก็ตามที่คุณเพิ่งทำเมื่อกี้ มันเป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่จักรวาลต้องการจริงๆ" พวกเขาหัวเราะให้กันท่ามกลางดวงดาวที่ค่อยๆ ดับแสงลงทีละดวงตามกำหนดเวลาแห่งวิวัฒนาการ แต่ในขณะที่ความตึงเครียดของจักรวาลกำลังจะสิ้นสุดลง ก้องกังวานกลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ต้นคอ เขาหันกลับไปมองด้านหลัง—ประตูมิติที่ควรจะปิดตายกลับเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็น 'ลูกค้า' ที่เขาเคยจัดหาคู่ให้ในบทที่ 10 "คุณก้องกังวานครับ..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นจากเงามืด "ขอบคุณที่จัดหาคู่ให้ผมเสียดิบดี แต่น่าเสียดายที่แม่สาวคนนั้นดันเป็นราชินีแห่งกลุ่มดาวนักล่าที่เพิ่งจะสั่งฆ่าผมทิ้งเมื่อกี้... ตอนนี้ผมเลยต้องมาหาคุณ เพื่อขอ 'คำปรึกษา' รอบสุดท้าย" ก้องกังวานหน้าถอดสีทันที เมื่อเห็นปากกระบอกปืนพลาสม่าจ่อมาที่ขมับของเขา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความกาวของก้องกังวานและซีต้าในตอนนี้นะครับ! - ฮาไม่จำกัด -