ความหวังครั้งสุดท้าย

"ถ้าคุณกล้าใส่ชุดมาสคอตไดโนเสาร์ไปเดตในร้านอาหารระดับห้าดาว ผมจะฟ้องสหภาพแรงงานต่างดาวว่าคุณทรมานเพื่อนร่วมงานครับ ก้องกังวาน!" ซีต้าตะโกนลั่นห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารโปรไฟล์ลูกค้าปลิวว่อน เธอใช้หนวดข้างหนึ่งคีบชุดมาสคอตทีเร็กซ์สีเขียวสะท้อนแสงฟาดลงบนโต๊ะไม้โอ๊กจนฝุ่นตลบ ก้องกังวานในสภาพขอบตาคล้ำดำเป็นหมีแพนด้าเพราะไม่ได้นอนมาสามคืน กุมขมับแน่นพลางพ่นลมหายใจยาวเหยียด "ซีต้า คุณไม่เข้าใจศิลปะของการ 'สร้างความทรงจำที่ลืมไม่ลง' นะครับ ลูกค้าเราเป็นประธานบริษัทผลิตของเล่นผู้เคร่งขรึมกับคุณหนูทายาทห้างสรรพสินค้าที่เบื่อโลก ถ้าเราไม่ทำอะไรที่มันหลุดกรอบ วงการจัดหาคู่ระดับจักรวาลของเราจบเห่แน่ อีกอย่าง... เราเหลือเงินในบัญชีบริษัทแค่พอซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินกันสองคน ถ้าโปรเจกต์นี้พัง ผมไม่มีปัญญาจ่ายหนี้ กยศ. ที่ทบต้นทบดอกจนจะสูงเท่าหอไอเฟลแล้วนะครับ!" "ศิลปะหรือการฆ่าตัวตายทางสังคมกันแน่ครับ?" ซีต้าหรี่ตามองพรางกดนิ้วเรียวยาวลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรม "แต่ก็นะ... ตรรกะมนุษย์มันซับซ้อนเกินกว่าสมองอันชาญฉลาดของผมจะเข้าใจจริงๆ เอาเป็นว่าถ้าคุณอยากเล่นใหญ่ ผมก็พร้อมเล่นด้วย แต่มันต้องไม่ใช่แค่มาสคอตไดโนเสาร์" มือของซีต้าขยับรัวบนแป้นคีย์บอร์ดแสง แผนที่ร้านอาหารมิติที่สี่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับคำนวณความน่าจะเป็นของอารมณ์ลูกค้าทั้งสองฝ่าย ก้องกังวานมองดูตัวเลขที่วิ่งผ่านไปมาด้วยสายตาจดจ่อ นี่คือ 'ความหวังครั้งสุดท้าย' ของบริษัทเรา หากเดตนี้ล้มเหลว เขาคงต้องผันตัวไปเป็นพนักงานล้างจานในยานอวกาศขนส่งขยะแทน "ผมจะปรับเปลี่ยนบรรยากาศร้านอาหารด้วยคลื่นความถี่ 'ตกหลุมรักแบบฉับพลัน' ของเผ่าพันธุ์เรา" ซีต้ากล่าวพลางยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายพอๆ กับรอยยิ้มของฉลาม "คุณเตรียมเครื่องดื่มสูตรพิเศษที่ถ้ากินเข้าไปแล้วจะเห็นความทรงจำตอนเด็กของอีกฝ่ายไว้ซะ ส่วนเรื่องชุด... ผมยอมให้คุณใส่ชุดทักซิโด้แบบคลาสสิก แต่ผมจะแอบฝังไมโครชิปควบคุมความตื่นเต้นไว้ในปกคอเสื้อ เพื่อให้หัวใจของพวกเขาเต้นรัวเป็นจังหวะเพลงรักตลอดเวลา" "คุณนี่มัน... อัจฉริยะที่น่ากลัวจริงๆ ครับซีต้า" ก้องกังวานแค่นยิ้ม "งั้นเริ่มปฏิบัติการ 'เดตพันล้าน' ได้" บรรยากาศภายในร้านอาหารหรูหราที่ตั้งอยู่บนชั้นลอยฟ้าของดวงจันทร์จำลองเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อก้องกังวานและซีต้าในคราบพนักงานเสิร์ฟปลอมตัวเข้ามาประจำการ ก้องกังวานพยายามควบคุมมือที่สั่นเทาขณะรินไวน์ที่ผสม 'น้ำยาหวนคืนอดีต' ลงในแก้วคริสตัล ทันใดนั้น ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นเมื่อประธานหนุ่มเริ่มไอค่อกแค่ก และคุณหนูสาวสวยทำท่าจะลุกเดินออกจากโต๊ะ "แย่แล้วครับซีต้า! ยาออกฤทธิ์แรงเกินไป พวกเขาจำเรื่องตอนอนุบาลที่แย่งขนมกันได้แล้ว กำลังจะทะเลาะกันกลางร้าน!" ก้องกังวานกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารที่ซ่อนอยู่ในกระดุมเสื้อ "อย่าตื่นตระหนก!" ซีต้าสวนกลับมาทันที "ผมกำลังปล่อยฟีโรโมนแห่งความเห็นอกเห็นใจจากห้องควบคุม เดี๋ยวนี้! ก้องกังวาน... คุณต้องใช้ไม้ตายสุดท้ายแล้ว เดินออกไปที่นั่น แล้วแสดงบทละครที่ทำให้คนทั้งจักรวาลต้องหยุดหายใจ!" ก้องกังวานสูดหายใจเข้าลึก เขาเดินออกจากมุมมืดไปยังกลางร้าน ไฟในร้านหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสปอตไลท์สีทองที่ซีต้าจัดเตรียมไว้ ชายหนุ่มหยิบไวโอลินไฟฟ้าที่ซ่อนไว้ใต้อาหารออกมา แล้วบรรเลงท่วงทำนองที่ก้องกังวานเคยฝึกฝนมาอย่างหนักในห้องน้ำตอนตีสาม ทันทีที่เสียงโน้ตตัวแรกดังขึ้น ความโกรธเคืองในแววตาของคู่เดตทั้งสองก็เลือนหายไป กลายเป็นความเคลิบเคลิ้มที่ยากจะต้านทาน ทว่า ในขณะที่ความสำเร็จกำลังจะมาเยือน ก้องกังวานสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ... ประธานหนุ่มไม่ได้มองที่คุณหนูสาว แต่เขากำลังมองมาที่ก้องกังวานด้วยสายตาที่ 'เกินคำบรรยาย' ในขณะที่คุณหนูสาวก็เริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปและส่งให้ใครบางคนด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด "ซีต้า... ผมว่าเราจัดเดตผิดคน" ก้องกังวานพูดเสียงสั่น ขณะที่ประธานหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาหาเขา "นี่ไม่ใช่ลูกค้าของเรา... นี่มันเป็นพวกนักล่าค่าหัวจากสภากาแล็กซีที่ผมเคยไปแอบฉกสูตรอาหารของเขามาเมื่อปีที่แล้ว!" ก่อนที่ก้องกังวานจะทันได้หันหลังวิ่งหนี ประธานหนุ่มคนนั้นก็ดึงหน้ากากยางที่สวมอยู่ออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เป็นเครื่องจักรกลทั้งหมด พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่ดังก้องไปทั่วร้าน "เจอตัวจนได้ ก้องกังวาน... หนี้กยศ. ของแก ไม่ได้จบแค่ที่เงิน แต่มันต้องชดใช้ด้วยวงจรชีวิตของแก!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความกาวของก้องกังวานและซีต้าในตอนนี้นะครับ!