การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

"ไอ้หนู... กลิ่นวิญญาณของแกมันช่างหอมหวลเหลือเกิน แต่น่าเสียดายที่มันเจือจางไปด้วยกลิ่นกะปิกับน้ำปลาของพวกมนุษย์ชั้นต่ำ!" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงหินบดกันของ 'เซโนส' บอสใหญ่แห่งสภาจักรวาลดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงสีดำสนิท ร่างมหึมาที่แผ่ไอสีม่วงทมิฬสั่นสะเทือนพื้นจนก้องกังวานต้องเกาะเสาไว้แน่น ดวงตานับร้อยคู่บนร่างนั้นจ้องเขม็งมาที่เขา ราวกับกำลังประเมินว่าควรจะกลืนกินส่วนไหนก่อนดี "กะปินี่มันของดีประจำถิ่นนะครับคุณพี่เซโนส" ก้องกังวานตะโกนตอบ พยายามรักษาจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ให้กระโดดออกมานอกอก แม้ในใจจะรู้ดีว่า 'ระบบ' ได้ยึดสัมปทานวิญญาณเขาไปเรียบร้อยแล้ว แต่นี่ไม่ใช่เวลามานั่งเสียดายเงินกยศ. ที่ยังค้างอยู่ "แล้วที่ว่าผมขายวิญญาณให้ระบบไปน่ะ ผมไม่ได้ขายเปล่าๆ นะครับ ผมทำสัญญาประกันภัยชั้นหนึ่งไว้ด้วย ถ้าคุณพี่จะฆ่าผมเนี่ย... มีค่าชดเชยไหมครับ?" ซีต้าที่ยืนอยู่ข้างๆ กัดฟันแน่น มือถืออุปกรณ์แปลภาษาแบบพกพาสั่นระริก "ก้อง... ตรรกะของนายมันพังพินาศมาก แต่นี่อาจจะเป็นครั้งเดียวที่ความไร้สาระของนายใช้ได้ผล... มั้งนะ" "เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ! เจ้ากำลังล้อเล่นกับผู้ปกครองจักรวาลเรอะ!" เซโนสคำรามจนเพดานห้องแตกละเอียด เศษหินร่วงกราวลงมาเหมือนฝน ก้องกังวานถอนหายใจยาว สูดอากาศที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงเข้าปอด ลึกลงไปในความรู้สึกเขาสัมผัสได้ถึง 'ระบบ' ที่กำลังเต้นตุบๆ ในสมอง มันกำลังเรียกร้องหาความตลก... ความบันเทิงที่มากพอจะสั่นคลอนตัวตนของจอมมารที่บ้าอำนาจคนนี้ได้ "ล้อเล่นเหรอครับ? เปล่าเลย" ก้องกังวานก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืดอกขึ้นแม้ขาจะสั่นพั่บๆ "ผมแค่กำลังสงสัย... ว่าในฐานะบอสใหญ่จักรวาลที่ครองอำนาจมานานขนาดนี้ คุณพี่เคยมีวันว่างๆ บ้างไหม? เช่นว่า วันที่ตื่นมาแล้วพบว่าลืมแปรงฟัน หรือวันที่กดตู้เอทีเอ็มแล้วมันขึ้นว่า 'ยอดเงินคงเหลือไม่เพียงพอ' ทั้งที่เพิ่งโอนเงินเข้าบัญชีไปเมื่อกี้?" เซโนสชะงัก ดวงตาทุกคู่กระพริบพร้อมกัน "เจ้า... เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร?" "ไร้สาระเหรอครับ? งั้นลองฟังมุกนี้ดู" ก้องกังวานเริ่มขยับตัว ทำท่าทางประกอบเหมือนนักแสดงตลกคาเฟ่ที่ผ่านการฝึกฝนจากบริษัทจัดหาคู่ที่วุ่นวายที่สุดในสามโลก "มีวันหนึ่ง มนุษย์ต่างดาวกับมนุษย์โลกเดินเข้าบาร์ด้วยกัน... ทั้งคู่สั่งเหล้าเบอร์เดียวกันเป๊ะ แต่พอจ่ายเงิน ไอ้มนุษย์ต่างดาวดันยื่นบัตรสวัสดิการแห่งรัฐให้... คุณพี่รู้ไหมครับว่าทำไม?" ซีต้าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แอบกระซิบ "ก้อง... มุกนี้มันเก่าตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์นะ นายคิดว่าจะรอดเหรอ?" ก้องกังวานไม่สนใจ เขาจ้องตาสีม่วงของบอสใหญ่ "เพราะมันรู้ว่าต่อให้เป็นต่างดาว ถ้าไม่มีตังค์ ก็คือ 'คนนอกคอก' เหมือนกับคุณพี่ไงครับ!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วอึดใจ ก่อนที่เซโนสจะหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของมันไม่ได้ดูสนุกสนาน แต่เป็นเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่ทำให้บรรยากาศเย็นยะเยือก "นี่น่ะหรืออาวุธของเจ้า? เรื่องตลกกากๆ ที่แม้แต่ลูกหมาในกาแล็กซีทางช้างเผือกยังไม่ขำ?" "อ๊ะ... ยังไม่จบครับ" ก้องกังวานยกนิ้วขึ้น "นั่นน่ะแค่บทนำ... ความจริงคือ พอมันยื่นบัตรไปแล้ว พนักงานบาร์ก็มองหน้ามันแล้วพูดว่า 'ขอโทษนะพี่... เครื่องอ่านบัตรพัง... แต่ถ้าพี่อยากกินฟรี พี่ต้องไปเต้นระบำเปลื้องผ้าในห้องวีไอพีให้แขกดู' ...แล้วคุณพี่รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?" เซโนสขมวดคิ้ว ความสนใจของมันถูกดึงดูดเข้ามาอย่างประหลาด มันก้มหน้าลงมาใกล้ก้องกังวานจนจมูกแทบจะชนกัน "เกิดอะไรขึ้น?" "มันก็เต้นสิครับ! เต้นซะจนเครื่องอ่านบัตรที่พังอยู่นั่น... ดันพ่นใบเสร็จออกมาเป็นรูปหน้าคุณพี่ตอนที่แอบไปเดินตลาดนัดวันหยุดแล้วโดนแม่ค้าด่าว่า 'อีแก่... ซื้อแต่ของแถมไม่ซื้อของจริง!'" ความเงียบกริบสั่นประสาทเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ต่างออกไป ใบหน้าของเซโนสเริ่มบิดเบี้ยว กล้ามเนื้อบนร่างมหึมาสั่นกระตุก ดวงตานับร้อยค่อยๆ หรี่เล็กลงเหมือนกำลังพยายามกลั้นอะไรบางอย่าง... มันคือความขัดแย้งระหว่าง 'ความโกรธ' กับ 'ความตลกที่ดันจี้จุด' "มัน... มันไม่ตลก!" เซโนสคำราม แต่เสียงกลับสั่นเครือ "ไม่ตลกเหรอครับ?" ก้องกังวานก้าวเข้าไปประชิด จ้องตาอีกฝ่ายด้วยสายตาที่มั่นคงเกินกว่าคนที่มีหนี้สินล้นตัวจะทำได้ "งั้นถ้าผมบอกว่า... ในใบเสร็จนั่นน่ะ มันเขียนกำกับไว้ด้วยว่า 'ลดราคาให้พิเศษ เพราะหน้าตาเหมือนคนที่ชอบแอบมาแย่งกะปิร้านป้าข้างบ้านกินตอนดึก' ล่ะครับ?" "อุ๊บ!" เซโนสปิดปากตัวเองไว้แน่น แต่เสียงเล็ดลอดออกมาเหมือนลมรั่วจากยางรถยนต์ที่ถูกเจาะ "นี่ไง! คุณพี่ขำแล้ว!" ก้องกังวานตะโกนเสียงหลง "ซีต้า เตรียมตัว! ระบบมันกำลังประมวลผลความอับอายของบอสใหญ่ ถ้าเราทำให้อีกฝ่ายหัวเราะจนหลุดขำออกมาเป็นชุด ระบบจะดีดตัวไอ้นี่ออกไปจากจักรวาลนี้เอง!" เซโนสพยายามยืนหยัด แต่มุกตลกที่ไร้ตรรกะและจี้จุดความลับที่ไม่มีใครรู้ (ซึ่งก้องกังวานแถสดเอาเอง) กำลังตีรวนอยู่ในโสตประสาทของมัน ร่างมหึมาเริ่มโยกเยก เหมือนคนเมาที่กำลังพยายามรักษาสมดุลบนพื้นน้ำแข็ง "เจ้า... เจ้าพวกมนุษย์... เจ้าทำแบบนี้... กับข้า... ฮ่า... ฮ่า!" ในที่สุด เซโนสก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าเริ่มเรืองแสงสีขาวโพลน แสงนั้นสว่างจ้าจนก้องกังวานต้องยกมือขึ้นบังตา "สำเร็จแล้ว! ก้อง! ระบบมันกำลังดึงพลังงานความขบขันไปทำลายแกนกลางอำนาจของมัน!" ซีต้าตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดที่ดังสนั่นไปทั่วห้องโถง ก้องกังวานมองดูร่างของเซโนสที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองดาว แต่ในขณะที่ชัยชนะดูเหมือนจะอยู่แค่เอื้อม แสงสว่างจ้านั้นกลับค่อยๆ หดตัวลง เหลือเพียงความมืดมิดที่หนาแน่นกว่าเดิม และมีเสียงหนึ่งที่ไม่ได้มาจากเซโนส ดังขึ้นจากที่ว่างเปล่าเบื้องหลังพวกเขา "ยินดีด้วยนะก้องกังวาน... แต่ดูเหมือนนายจะลืมไปว่าระบบที่นายทำสัญญาไว้น่ะ... ไม่ได้มีแค่ 'ฉัน' คนเดียว" ก้องกังวานหันขวับไปมองที่มาของเสียง และสิ่งที่เขาเห็นทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ... เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น คือร่างจำลองที่เหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้ว ทว่ามีดวงตาสีทองที่เย็นชาและไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ "แกคือใคร?" ก้องกังวานถามด้วยเสียงที่สั่นพร่า ร่างนั้นยิ้มกว้าง ก่อนจะชี้มาที่หน้าอกของเขา "ฉันคือ 'ก้องกังวาน' จากอนาคต... ที่มาเพื่อบอกว่า เกมที่นายกำลังเล่นน่ะ... นายเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกระบบเลือกให้มาแพ้ในตอนจบของนิยายเรื่องนี้ต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความกาวของก้องกังวานและซีต้าในตอนนี้นะครับ!