เมื่อความรักคืออาวุธ

"นี่คุณก้องกังวาน! ถ้าคุณยังยืนบื้อทำหน้าเหมือนปลาทูค้างคืนแบบนั้น เราจะกลายเป็นธุลีอวกาศที่แม้แต่หลุมดำก็ยังไม่ยอมย่อยนะครับ!" ซีต้าแผดเสียงผ่านอุปกรณ์สื่อสารที่หูก่อนจะคว้าคอเสื้อผมกระชากแรงจนตัวปลิว ผมเกือบจะล้มหัวคะมำเข้าไปในใจกลาง 'ไอ้สิ่งที่ดูดทุกอย่างไม่เลือกหน้า' ที่กำลังหมุนวนเป็นพายุสีนิลอยู่เบื้องหน้า "ใจเย็นซีต้า! ผมกำลังเรียบเรียงหนี้สิน... เอ้ย! เรียบเรียงสติอยู่!" ผมตะโกนแข่งกับแรงดึงดูดที่เริ่มฉีกกระชากกระเป๋าตังค์ผมจนแทบจะขาดกระจุย ตรงหน้าเราไม่ใช่แค่หลุมดำธรรมดา แต่มันคือ 'หลุมดำแห่งความว่างเปล่าทางอารมณ์' ที่พ่อผมทิ้งไว้ให้ก่อนจะหายตัวไป สถานการณ์ตรงหน้าคือลูกค้าของบริษัทจัดหาคู่กำลังตะโกนด่าทอด้วยความโกรธแค้น เพราะไอ้หนี้กยศ. ที่ผมเคยเป็นหนี้ มันเปลี่ยนร่างมาเป็นแรงโน้มถ่วงมหาศาลที่กำลังจะเขมือบทั้งออฟฟิศลงท้อง "ตรรกะมนุษย์นี่มันตลกสิ้นดี" ซีต้าพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ขณะมือก็รัวคีย์บอร์ดโฮโลแกรมกลางอากาศ "คุณบอกว่าความรักคือพลังงานสูงสุดในจักรวาลใช่ไหม? งั้นก็เชิญใช้มันอุดรูรั่วนี้ให้ดูหน่อยเร็วเข้า! ไม่งั้นผมจะโอนหนี้ทั้งหมดเข้าบัญชีคุณคนเดียวแบบถาวร!" "เดี๋ยวนะ! นั่นมันขู่กันชัดๆ!" ผมมองไปที่พายุหมุนเบื้องหน้า มันไม่ได้มีแค่ความมืด แต่มันเต็มไปด้วยเสียงโหยหวนของ 'คนที่ถูกบอกเลิก', 'คนที่โอนเงินไวแต่คนรับบล็อก', และ 'คนที่กดสมัครสมาชิกบริษัทผมแล้วยังไม่มีใครจีบ' นี่มันไม่ใช่หลุมดำมวลสาร แต่มันคือหลุมดำความผิดหวัง! ผมหลับตาปี๋ พยายามนึกถึงสิ่งที่มีพลังงานความรักมากที่สุด... ไม่ใช่การสารภาพรักแบบพระเอกละครไทย ไม่ใช่การให้ดอกไม้ราคาแพง แต่มันคือความรู้สึก 'ยอมรับในความห่วยของกันและกัน' ที่ผมกับซีต้ามีให้กันตลอดมา "ฟังนะซีต้า! ผมนึกออกแล้ว! หลุมดำนี่มันหิวกระหายความสมบูรณ์แบบ แต่มันแพ้ความจริงใจแบบดิบๆ!" ผมกระโดดเข้าไปยืนประจันหน้ากับพายุสีนิล รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีในฐานะพนักงานขายที่ชีวิตบัดซบที่สุดในจักรวาล ผมตะโกนก้องผ่านกระแสลมที่กรีดผิวหนังจนแสบไปหมด "นี่เจ้าหลุมดำ! ฟังให้ดีนะ! ถ้าแกอยากจะได้ความรักนัก ก็เอาความห่วยแตกของชีวิตฉันไปสิ! เอาหนี้กยศ. ที่ตามหลอกหลอนฉันไป แล้วเอาความเหงาของลูกค้าพวกนี้ไปถมให้เต็ม! เพราะต่อให้ชีวิตจะซวยแค่ไหน ต่อให้ต้องเป็นหนี้หัวโต แต่การได้นั่งกินมาม่าถ้วยเดียวกันในวันสิ้นโลก มันก็โคตรมีความหมายเลยโว้ย!" ในจังหวะนั้น ผมคว้ามือซีต้าที่กำลังจะปลิวไปตามแรงเหวี่ยงมาจับไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของมนุษย์ต่างดาวสาวที่มีตรรกะเพี้ยนๆ ส่งผ่านมาถึงใจผม ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบออกมาจากฝ่ามือเราทั้งคู่ ไม่ใช่พลังทำลายล้าง แต่มันคือ 'ความรู้สึกกาวใจ' พลังงานความรักที่เกิดจากการยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบไหลทะลักเข้าไปในใจกลางพายุ แรงดึงดูดมหาศาลหยุดกึก เสียงกรีดร้องเปลี่ยนเป็นเสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ หลุมดำที่เคยน่ากลัวค่อยๆ หดเล็กลงจนเหลือเพียงขนาดเท่ากำมือ แล้วก็หายวับไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมออฟฟิศอีกครั้ง ลูกค้าทุกคนมองมาที่ผมด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะปรบมือแปะๆ แล้วเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะขอบคุณ "จบแล้วเหรอ?" ผมถาม พลางหอบหายใจจนตัวโยน "พลังงานความรักงี่เง่าของมนุษย์" ซีต้าส่ายหัวแต่เธอก็ไม่ได้ปล่อยมือผม "มันได้ผลอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ดูเหมือน... คุณจะจ่ายราคาแพงกว่าที่คิดนะครับ" ผมก้มลงมองที่หน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเอง ยอดหนี้กยศ. หายไปจริงๆ แต่มันถูกแทนที่ด้วยข้อความประหลาดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉาน *แจ้งเตือนจากระบบจักรวาล: หนี้สิ้นสุดแล้ว แต่ภารกิจใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น ท่านได้รับเชิญเป็น 'ผู้จัดการความรัก' ประจำหลุมดำหมายเลข 001 หากท่านปฏิเสธ ดอกเบี้ยทบต้นของชีวิตท่านจะเริ่มทำงานนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป* ผมตัวแข็งทื่อ ซีต้าหันมามองผมด้วยแววตาที่ผมอ่านไม่ออก เธอยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า "ดูเหมือนว่าพ่อของคุณไม่ได้แค่ทิ้งหนี้ไว้ให้หรอกนะครับก้องกังวาน... แต่ท่านทิ้ง 'กุญแจ' ดอกใหม่ไว้ให้คุณไขประตูไปสู่ความยุ่งยากระดับกาแล็กซีต่างหาก" ประตูห้องทำงานที่ควรจะปิดสนิทจู่ๆ ก็เปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายแก่ในชุดสูทที่ดูคุ้นตาจนใจผมแทบหยุดเต้น เขาเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งให้ผม ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ผมจดจำได้ดีที่สุดในชีวิต "ยินดีด้วยลูกชาย... นายไม่ได้แค่แก้ปัญหาได้ แต่นายเพิ่งขายวิญญาณให้ระบบไปเรียบร้อยแล้ว" ขอบพระคุณที่ติดตามความป่วนของผมมาจนถึงตอนนี้นะครับ ฮาไม่จำกัดครับ