ความโกลาหลที่ห้ามไม่อยู่

"แม่ครับ? แม่จริงๆ เหรอครับ?" ผมตะโกนออกไปท่ามกลางเสียงคำรามของมิติที่กำลังบิดเบี้ยว ร่างของหญิงวัยกลางคนที่ผมจำได้แม่นยำว่าหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนกำลังลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าราวกับจ้องมองทะลุตัวผมไปถึงจุดสิ้นสุดของจักรวาล "ก้องกังวาน อย่ามองตาหล่อน!" ซีต้าแผดเสียงลั่นพร้อมกระชากคอเสื้อผมจนตัวปลิวไปด้านหลัง "แต่นั่นแม่ผมนะซีต้า! แม่ผม!" ผมพยายามขืนตัวไว้ แรงดึงดูดจากหลุมดำเบื้องหน้าเริ่มดูดกลืนเก้าอี้สำนักงานและกองเอกสารสัญญาจัดหาคู่ที่ยังไม่ได้ชำระค่าบริการให้ลอยละล่องเข้าไปเหมือนเศษกระดาษทิชชู่ "นั่นไม่ใช่แม่คุณ!" ซีต้าตบหน้าผมฉาดใหญ่จนผมเห็นดาวกระจาย "แม่คุณไม่มีทางแต่งตัวด้วยชุดเกราะพลังงานมืดแบบนั้นหรอก และที่สำคัญ... แม่คุณทำอาหารห่วยแตกเกินกว่าจะมาโผล่ในมิติที่ซับซ้อนขนาดนี้ได้! ตั้งสติหน่อย!" ตรรกะของซีต้าช่างบาดลึกและจี้เส้นในเวลาเดียวกัน ผมเพิ่งจะถูกดึงกลับมาจากภวังค์ได้เพียงเสี้ยววินาที เสียงประตูกระจกออฟฟิศที่พังยับเยินก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญ... ไม่สิ ต้องบอกว่าแขกที่เราเคย 'จัดเดต' ให้พวกเขามาโดยตลอด "ได้ยินว่าที่นี่กำลังมีปัญหาเรื่อง 'แม่' งั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำของชายร่างยักษ์ผิวสีเขียวเรืองแสงเดินเข้ามา นั่นคือ 'จอมพลซอร์ก' ลูกค้าวีไอพีที่ผมเคยจัดเดตกับเจ้าหญิงแห่งดาวเนบิวล่าจนเกือบเกิดสงครามกาแล็กซีเมื่อสามตอนก่อน ตามมาด้วย 'คุณนายเพนกวินจากขั้วโลกใต้' ที่หอบหิ้วอุปกรณ์สารพัดประโยชน์มาด้วย และกลุ่มแก๊งลูกค้าที่ผมเคยช่วยให้สมหวังอีกนับสิบชีวิต พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเรียกร้องเงินคืน แต่มาพร้อมกับอาวุธและอุปกรณ์ที่ดูเหมือนจะพร้อมเปิดศึกเต็มแก่ "คุณก้องกังวานครับ!" ซอร์กตะโกนข้ามเสียงลมพายุ "ตอนที่คุณช่วยผมให้มีเดตในฝัน คุณบอกว่า 'ความรักคือสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจักรวาลไว้' ตอนนี้จักรวาลจะแตกเพราะนังตัวปลอมนั่น! พวกเราจะช่วยคุณเอง!" ผมยืนอึ้ง... ลูกค้าที่เคยด่าผมหูชาเพราะจัดเดตไม่ถูกใจ ตอนนี้กลับมารวมตัวกันเพื่อกู้บริษัทบ้านี่นะ? มันช่างเป็นเรื่องตลกที่น่าประทับใจเสียจริง "คุณนาย! เอาเครื่องสลายสนามพลังนั่นมาทางนี้!" ผมเริ่มสั่งการ สัญชาตญาณเซลส์แมนที่ต้องเอาตัวรอดเข้าสวมร่างทันที "ซอร์ก! คุณเป็นสายแทงค์ คุณต้องไปยืนหน้าหลุมดำนั่นแล้วตะโกนจีบมันซะ! ทำให้มันสับสนจนพลังงานมิติมันแปรปรวน!" "ให้ผมตะโกนจีบหลุมดำเนี่ยนะ?!" ซอร์กทำหน้าแหยง "ทำไปเถอะน่า! ถ้าไม่อยากให้ดวงดาวของคุณหายไปพร้อมกับหนี้กยศ. ของผม!" ความโกลาหลระเบิดขึ้นในออฟฟิศขนาดสี่สิบตารางเมตร ซีต้าวิ่งวุ่นกดคีย์บอร์ดเร่งระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์หลัก ขณะที่ลูกค้าแต่ละรายต่างโชว์สกิลแปลกประหลาดที่ผมเองก็เพิ่งเคยเห็น คุณนายเพนกวินใช้ปืนพ่นน้ำแข็งอัดก๊าซไนโตรเจนเข้าใส่หลุมดำ ส่วนเหล่าเอเลี่ยนจากเผ่าพันธุ์ต่างๆ ต่างช่วยกันสร้างบาเรียป้องกันไม่ให้เพดานออฟฟิศถล่มลงมา ผมมองไปที่ 'ร่างแม่' ของผมอีกครั้ง เธอเริ่มขยับปากพูด... เสียงของเธอไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงคลื่นความถี่ต่ำที่ทำให้แก้วหูผมสั่นสะท้าน *"ก้อง... กัง... วาน... คืน... แห่ง... ความ... ว่าง... เปล่า..."* ทันใดนั้นเอง แสงสีขาวจ้าพุ่งออกมาจากมือของเธอ มันไม่ใช่พลังโจมตี แต่เป็น... เอกสาร? ไม่ใช่เอกสารธรรมดา แต่มันคือสัญญาจัดหาคู่ฉบับที่เก่าแก่ที่สุดของบริษัทเรา! ฉบับที่ผมเคยทำหายไปเมื่อตอนเริ่มก่อตั้งบริษัท สัญญานี้มีลายเซ็นของ 'ผู้ก่อตั้งที่แท้จริง' ประทับอยู่ ซึ่งในประวัติศาสตร์บริษัทเขียนไว้ว่าคนผู้นั้นคือ 'พ่อของผม' "ซีต้า! นั่นมันสัญญาสมบูรณ์แบบ!" ผมตะโกนลั่น "ถ้าเราได้ฉบับนั้นมา เราจะควบคุมพลังของมิติพวกนี้ได้!" ผมพุ่งตัวฝ่ากระแสลมเข้าไปโดยไม่สนใจชีวิต ร่างของแม่ที่เหมือนจะเป็นหุ่นเชิดกำลังขัดขืนอย่างรุนแรง เธอคว้าคอเสื้อผมไว้ด้วยพละกำลังมหาศาล ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากความว่างเปล่าเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "แกมันก็แค่ตัวซวย!" เสียงของแม่เปลี่ยนเป็นเสียงสังเคราะห์ที่น่าสะพรึงกลัว "แกจะไม่มีวันชดใช้หนี้กยศ. นี้ได้ เพราะบริษัทนี้... คือคุกที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อขังแกไว้ในวัฏจักรแห่งความล้มเหลว!" มือของเธอเริ่มกลายเป็นสารสีดำที่ซึมเข้าสู่ผิวหนังผม ความเย็นเยียบแล่นผ่านเข้าสู่หัวใจ ผมรู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะกำลังถูกดึงออกไป แต่ในวินาทีที่ผมจะสิ้นหวัง มือของใครบางคนก็คว้าข้อมือของผมไว้แน่น เป็นมือที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น... ไม่ใช่แม่... แต่เป็นคนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในเวลานี้ เขากระชากผมออกมาจากเงื้อมมือของร่างนั้น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับมันด้วยสายตาที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง "พอได้แล้วแม่... อย่าทำให้ลูกต้องลำบากไปมากกว่านี้เลย" เขาคนนั้นคือ 'พ่อ' ที่ควรจะตายไปพร้อมกับมิติเมื่อสิบปีที่แล้วเช่นกัน และในมือของเขา ไม่ได้ถืออาวุธ... แต่ถือใบเสร็จรับเงินใบหนึ่ง ที่ระบุยอดชำระหนี้กยศ. ของผมไว้ว่า... 'ชำระครบถ้วนแล้ว' ทุกอย่างหยุดนิ่ง เสียงคำรามของหลุมดำเงียบสนิทลงทันทีที่พ่อหย่อนใบเสร็จใบนั้นลงบนพื้น ร่างของแม่สลายกลายเป็นละอองดาว แต่ก่อนที่เธอจะหายไป เธอทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสั่นคลอน "ก้องกังวาน... ที่นี่ไม่ใช่บริษัทจัดหาคู่... แต่มันคือสถานีเปลี่ยนถ่ายวิญญาณ... และพ่อของแก... ไม่ใช่คนของโลกใบนี้" พ่อหันมามองผม รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความเศร้าโศกอย่างประหลาด เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้และกระซิบข้างหูผมในขณะที่ทุกคนในห้องกำลังตกตะลึง "เตรียมตัวให้พร้อมนะลูก... เพราะคนที่จ้างงานเราจริงๆ ไม่ใช่ลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้าน... แต่คือคนในกระจกที่แกเห็นทุกเช้านั่นแหละ" แล้วร่างของพ่อก็เริ่มเลือนหายไปพร้อมกับแสงสว่างที่ค่อยๆ ดับลง ทิ้งให้ผมยืนเคว้งอยู่ในความเงียบงัน ท่ามกลางลูกค้าที่ยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และความจริงที่ว่า... หนี้กยศ. ของผม มันหายไปจริงๆ หรือมันแค่เปลี่ยนรูปแบบไปเป็นบางสิ่งที่น่ากลัวกว่าเดิมกันแน่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันสุดแสนจะวุ่นวายของผมมาจนถึงวินาทีที่ตื่นเต้นที่สุดนี้นะครับ!