Climax: วิกฤตเดตล้างจักรวาล

"คุณจะบ้าเหรอซีต้า! นั่นมันหลุมดำระดับจานข้าว ไม่ใช่เศษขยะอวกาศที่นายแม่คุณเอาไว้ทิ้งเปลือกถั่ว!" ผมตวาดเสียงหลง ขณะที่มือหนึ่งพยายามคว้าหางของเอเลี่ยนสาวเผ่าพันธุ์ที่มีตรรกะเหนือมนุษย์ ส่วนอีกมือก็ง่วนอยู่กับการกดปุ่ม 'Emergency Stop' บนโต๊ะอาหารหรูที่ตั้งอยู่ใจกลางกาแล็กซีทางช้างเผือก ซีต้าชำเลืองมองผมด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนมองก้อนกรวดริมทาง เธอหยิบส้อมจิ้มสเต็กเนื้อดาวหางที่ยังส่งเสียงหวีดหวิวออกมาเหมือนโดนทรมาน "ก้องกังวานครับ การที่หลุมดำขยายตัวเพราะคู่เดตของคุณสั่งอาหารไม่ถูกใจ ไม่ใช่ความผิดของดิฉัน แต่มันเป็นปฏิกิริยาเคมีทางอารมณ์ของคุณผู้ชายต่างหาก" "อารมณ์บ้านคุณสิ! ตอนนี้ดวงดาวข้างๆ กำลังถูกดูดเข้าไปกลายเป็นของว่างยามบ่ายแล้วนะ!" ผมชี้ไปยังหน้าต่างกระจกนิรภัยที่ตอนนี้เริ่มบิดเบี้ยว เห็นแสงดาวระยิบระยับกำลังถูกบดขยี้กลายเป็นเส้นแสงมืดมิด คู่เดตของผมในวันนี้คือ 'ท่านหญิงซอร์ก' ผู้ทรงอิทธิพลจากเนบิวล่า X-42 เธอไม่ได้มีนิสัยโหดร้ายหรอกครับ แต่เธอมีนิสัย 'เอาแต่ใจระดับดาราจักร' เมื่อผมเผลอถามเธอว่า "รับซุปเห็ดหรือซุปหางวัวดีครับ" แทนที่จะเป็น "รับซุปเนบิวลาสูตรพิเศษ" เธอก็แสดงอาการงอนผ่านการปลดปล่อยพลังงานลบออกมา จนเกิดเป็นหลุมดำขนาดย่อมที่โตเอาๆ บนโต๊ะอาหารของเราเนี่ยแหละ "ก้อง... ฟังนะ" ซีต้าขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นไอออนจางๆ จากตัวเธอทำให้ผมพอจะตั้งสติได้ "คุณต้องใช้สกิลการแถระดับตำนานของคุณ พูดอะไรก็ได้ที่ทำให้เธอรู้สึกว่าซุปหางวัวเนี่ยแหละ คือจุดสูงสุดของวิวัฒนาการอาหารในจักรวาล ไม่เช่นนั้น พรุ่งนี้เช้าเราคงเหลือแต่ชื่อไว้ในบันทึกหนี้ กยศ. ที่ไม่มีวันได้ใช้คืน" ผมกลืนน้ำลายลงคอ ก้อนเนื้อที่อกมันเต้นแรงเหมือนวงดนตรีร็อกที่กำลังโซโล่กีตาร์แบบไม่สนโลก ผมสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าจากตื่นตระหนกให้กลายเป็นยิ้มแบบสุภาพบุรุษที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนทะลุปรุโปร่ง ผมหันไปหาท่านหญิงซอร์กที่ตอนนี้รัศมีหลุมดำรอบตัวเธอเริ่มจะดูดเอาช้อนส้อมบนโต๊ะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์จานด่วน "ท่านหญิงครับ" ผมเอ่ยเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ที่ผมเลือกซุปหางวัว เพราะมันคือความเชื่อมโยงของจักรวาลครับ... ดูสิครับ หางที่สะบัดไปมาบนน้ำซุปนี้ เปรียบเสมือนการสั่นไหวของกาลเวลา หากท่านได้ลิ้มรส มันไม่ใช่แค่ซุป แต่มันคือการได้ดื่มด่ำกับประวัติศาสตร์ของทุกชีวิตที่เคยมีมา" ท่านหญิงซอร์กชะงัก รัศมีหลุมดำที่ดูดกลืนทุกอย่างเริ่มสั่นไหว "ประวัติศาสตร์... งั้นหรือ?" "ถูกต้องครับ" ผมรุกต่อ ไม่รอช้า "การที่ท่านรู้สึกหงุดหงิด นั่นคือหลักฐานว่าท่านยังมีหัวใจที่ทรงพลังพอจะเปลี่ยนสนามโน้มถ่วงรอบตัวได้ แต่มันจะดีกว่าไหมครับ ถ้าพลังนั้นถูกใช้เพื่อเฉลิมฉลองความอร่อย แทนที่จะทำลายล้างมันไปเสียเปล่าๆ" บรรยากาศในห้องเงียบสงัด เสียงดูดกลืนอวกาศค่อยๆ แผ่วลง ผมแอบเช็ดเหงื่อที่ซึมอยู่ข้างขมับ ซีต้าแอบส่งสัญญาณมือให้ผมทำแต้มต่อ ผมกำลังจะอ้าปากปิดดีลด้วยการขอสั่งไวน์เพิ่ม แต่ทว่า... จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยของบริษัทจัดหาคู่ก็ดังลั่นห้อง *ตึ๊ด! ตึ๊ด! ตึ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าผมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความจากศูนย์บัญชาการส่งตรงมาว่า: 'ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากมิติที่ 5 หลุมดำไม่ได้เกิดจากท่านหญิง แต่เกิดจากอุปกรณ์ดักฟังของคู่แข่งที่ซ่อนอยู่ในเมนูอาหารของคุณ!' หัวใจผมร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันใดนั้น เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ท่านหญิงซอร์กนั่งอยู่ก็เลื่อนถอยหลังออกไปเอง โดยที่ตัวท่านหญิงไม่ได้ขยับ แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นแทนที่เธอ คือชายร่างสูงในชุดสูทสีเงินวาววับที่คุ้นตา เขายิ้มให้ผมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง "ขอโทษที่ขัดจังหวะเดตอันแสนหวานนะก้องกังวาน" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น "พอดีบริษัทเราได้รับงานด่วนมา ว่าต้องจัดการคนที่ 'แถ' เก่งที่สุดในจักรวาลให้หายไปถาวรน่ะ" ผมมองไปที่ซีต้า เห็นเธอชักอาวุธเลเซอร์ออกมาเตรียมพร้อม แต่ชายคนนั้นเพียงแค่ดีดนิ้วครั้งเดียว หลุมดำที่เพิ่งจะสงบลงก็ระเบิดตัวขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้ดูดกลืนอวกาศ มันกลับดูดกลืน 'เวลา' ในห้องนี้ให้หยุดนิ่งสนิท ผมเห็นหยดน้ำที่กำลังหยดจากแก้วไวน์ลอยค้างอยู่กลางอากาศ เสียงหัวใจของผมดูเหมือนจะแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน มือของชายคนนั้นเอื้อมมาแตะที่หน้าอกของผม พร้อมกับกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำเอาผมแทบหยุดหายใจ "ลาขาดนะ... พนักงานดีเด่นแห่งปี" ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง ผมเห็นเงาของใครบางคนก้าวออกมาจากหลุมดำที่กำลังขยายตัวนั้น เงาที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอในที่แบบนี้... แม่ของผม... ซึ่งควรจะติดอยู่ในมิติที่ล่มสลายไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยอันสุดป่วนและร่วมลุ้นระทึกไปกับผมนะครับ ฮาไม่จำกัดจะรีบกลับมาเฉลยความจริงในตอนถัดไปครับ!