ก้องกังวานลุกขึ้นสู้

“ถ้าคุณยังเอาแต่นั่งแคะขี้มูกมองดูดวงดาวอยู่แบบนี้ อีกสามนาทีข้างหน้าจักรวาลก็จะกลายเป็นสลัดผักรวมมิตรที่ไม่มีใครอยากกินนะครับ ก้องกังวาน” เสียงของซีต้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในยานอวกาศที่กำลังสั่นคลอนราวกับเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญที่พังยับเยิน ผมก้องกังวาน นั่งอยู่บนเก้าอี้กัปตันที่เบาะขาดจนฟองน้ำทิ่มก้น ในมือกำโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอร้าวเป็นรูปใยแมงมุม—สัญลักษณ์แห่งชีวิตอันแสนรันทดของผม—เอาไว้แน่น “สลัดผักอะไรล่ะครับคุณหญิง!” ผมตะโกนกลับพลางดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้จนกางเกงที่เพิ่งเย็บไปเมื่อวานขาดผึ่ง “ผมกำลังใช้ตรรกะขั้นสูงวิเคราะห์ว่าถ้าเราหักเลี้ยวซ้ายไปชนกับดงอุกกาบาตตรงนั้น โอกาสที่ประกันภัยจักรวาลจะจ่ายค่าสินไหมให้ผมมีกี่เปอร์เซ็นต์” ซีต้าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาสีม่วงของเธอหรี่ลงจ้องมองผมเหมือนกำลังมองดูสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวที่กำลังพยายามหัดเดิน “ประกันภัยจักรวาล? ก้องกังวาน นี่คือวินาทีที่ชะตากรรมของกาแล็กซีแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่คุณดันห่วงเรื่องหนี้ กยศ. ที่โลกมนุษย์เนี่ยนะ?” “ใช่ครับ! เพราะถ้าผมตายโดยที่ยังใช้หนี้ไม่หมด วิญญาณผมต้องถูกส่งไปล้างจานในนรกขุมที่สิบแปดแน่นอน ซึ่งผมขอบายครับ!” ผมสูดหายใจลึก กวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมที่เต็มไปด้วยสัญญาณเตือนสีแดงฉาน ทุกคนมองผมเป็นไอ้ขี้แพ้ดวงซวยมาตลอดชีวิต แต่ในวินาทีที่เปลวไฟจากการจู่โจมของพวก 'จอมเขมือบอวกาศ' แผ่รังสีความร้อนผ่านตัวยานเข้ามา ผมกลับรู้สึกถึงบางอย่าง... มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความรำคาญที่พุ่งถึงขีดสุด ความรำคาญที่ชีวิตต้องพังทลายเพราะไอ้พวกเอเลี่ยนงี่เง่าพวกนี้ต่างหาก! ผมก้าวไปหน้าแผงควบคุม นิ้วของผมที่ปกติมักจะกดพลาดจนทำให้เรื่องซวยๆ เกิดขึ้นตลอด กลับนิ่งสนิทราวกับนักเปียโนที่กำลังบรรเลงบทเพลงสุดท้าย “ซีต้า ปรับโหมดพลังงานไปที่เครื่องยนต์ขับเคลื่อนแบบสุ่ม ถ้าผมจะซวย ผมต้องซวยให้คนอื่นรอบข้างพินาศไปด้วย ไม่ใช่แค่ผมคนเดียว” “นั่นมันแผนการทำลายตัวเองชัดๆ!” ซีต้าอุทาน แม้คำพูดจะดูตกใจแต่เธอกลับขยับนิ้วเร็วจี๋บนคีย์บอร์ดเสมือนจริง “แต่น่าสนใจ... โอกาสรอดคือ 0.00001% นะครับ” “นั่นแหละครับคือโอกาสที่ผมโปรดปราน!” ผมกระชากคันบังคับจนสุดแรง ลืมความเศร้าสร้อยของหนี้สิน ลืมความดวงตกที่เป็นเงาตามตัวมาตลอดชีวิต ในวินาทีที่ยานพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางกองทัพศัตรู ผมไม่ได้เห็นตัวเองเป็นชายหนุ่มที่ถูกไล่ออกจากงาน แต่ผมเห็นตัวเองเป็น 'กุญแจ' ที่จะล็อกประตูความซวยนี้ทิ้งไปตลอดกาล ผมเลิกเป็นคนดวงซวยนับจากวินาทีนี้ เพราะถ้าโลกจะพินาศ ผมจะขอนั่งแถหน้าสุดในฐานะผู้กอบกู้ที่โชคดีที่สุดในประวัติศาสตร์เอง ยานสั่นสะเทือนรุนแรงจนผมแทบกระอักเลือด หน้าจอแสดงผลเบื้องหน้าแตกกระจาย แต่ผมกลับหัวเราะออกมาดังลั่น “เอาเลย! ใครที่คิดว่าตัวเองซวย ลองมาเจอกับคนที่ไม่เหลืออะไรจะเสียดูสักตั้ง!” ทว่า ทันทีที่ยานพุ่งผ่านม่านพลังงานของศัตรู แสงสว่างจ้าก็ปกคลุมไปทั่วห้องนักบิน เสียงของระบบแจ้งเตือนที่น่ารำคาญเงียบกริบลงอย่างกะทันหัน ความเงียบที่น่าขนลุกเข้าปกคลุมแทนที่เสียงระเบิด เมื่อผมลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่กองทัพเอเลี่ยนที่กำลังโกรธเกรี้ยว แต่มันคือบัลลังก์สีดำสนิทที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด... และบนบัลลังก์นั้น มีบุคคลที่ผมไม่คาดคิดว่าจะได้พบในสถานที่แบบนี้กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ก้องกังวาน” ชายคนนั้นวางแก้วกาแฟลง กลิ่นหอมกรุ่นของมันลอยแตะจมูก ทั้งที่นี่คือห้วงอวกาศที่ไร้อากาศ “เจ้าหนี้ที่แท้จริงของคุณ... มาทวงถามถึงสิ่งที่ได้ตกลงกันไว้แล้ว” ซีต้าที่ยืนอยู่ข้างผมถึงกับหน้าซีดเผือด เธอถอยหลังกรูดราวกับเห็นผี “ก้องกังวาน... นั่นไม่ใช่เอเลี่ยนทั่วไป นั่นมัน...” ผมกำหมัดแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่ตีผิดจังหวะ นี่มันเกินกว่าบทเรียนชีวิตที่ผมเคยเจอมาทั้งหมด แต่นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของ 'การกู้ชีพ' ที่แท้จริง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันบ้าบิ่นของผมมาถึงตอนนี้ครับ ฮาไม่จำกัดนะครับ