ศึกครั้งใหญ่กำลังมา

“ถ้านายเหนี่ยวไกตอนนี้ สิ่งที่นายจะได้คือคราบเลือดบนพรมราคาถูก และการโดนหักคะแนนจิตพิสัยฐานทำลายทรัพย์สินบริษัทจนกว่าจะชดใช้หนี้กยศ. หมด... นายมั่นใจนะว่าคุ้ม?” ผมเอ่ยออกไปแบบนั้นท่ามกลางความเงียบที่กดดันจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นเหมือนกลองชุดชุดใหญ่ ปากกระบอกปืนสีเงินประหลาดที่จ่ออยู่ตรงกลางอกของผมยังคงนิ่งสนิท แรงกดจากลำกล้องเหล็กกล้าสัมผัสผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตยับๆ เข้าไปถึงผิวหนัง ชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูเหมือนเอาถุงขยะดีไซเนอร์มาตัดเย็บ หัวเราะหึในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าราวกับกระดาษทรายขัดไม้ “ก้องกังวาน... ความตายมันน่าขำสำหรับแกเสมอเลยสินะ” “ก็ไม่ได้ขำนะครับ แค่คิดว่าถ้าตายไปตอนนี้ ดอกเบี้ยที่ค้างไว้อาจจะกลายเป็นมรดกบาปให้พ่อแม่ที่บ้าน ซึ่งผมเป็นลูกกตัญญูครับ เลยขออนุญาตมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักสองสามทศวรรษเพื่อใช้หนี้ให้หมดก่อน แล้วค่อยมาคุยเรื่องยิงกันใหม่ได้ไหมครับ?” ผมยกมือขึ้นระดับอก พยายามฉีกยิ้มที่คิดว่าดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้เหงื่อจะไหลซึมเข้าตาจนแสบไปหมดแล้ว ซีต้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอขยับแว่นสายตาที่ไม่มีเลนส์ของเธอ (ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่าใส่ทำไม) ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์เผ่าพันธุ์ของเธอ “ก้องกังวาน นายกำลังใช้เทคนิค ‘ตลกหน้าตาย’ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่มันได้ผลแค่ 3.4 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นสำหรับสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ ‘เนบิวล่าผู้ทำลายล้าง’ ตรงหน้านี้” ชายในชุดดำชะงักไปเล็กน้อย ปืนในมือสั่นไหวนิดๆ “แก... แกเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เรื่องเผ่าพันธุ์ข้า?” “นอกจากจะทำลายระบบจัดหาคู่ของบริษัทเราแล้ว นายยังมีความสามารถในการ ‘อ่านจังหวะมุกตลก’ ที่แย่มาก” ซีต้าเดินเข้าไปใกล้ปลายกระบอกปืนอย่างไม่เกรงกลัว เธอใช้นิ้วชี้ดันลำกล้องปืนให้เบนออกจากอกผมเบาๆ “พวกนายต้องการจะเปลี่ยนจักรวาลนี้ให้กลายเป็นคลังเก็บโสดสนิท เพื่อจะได้ยึดครองพลังงานความเหงาไปเติมเชื้อเพลิงยานแม่ใช่ไหม? พล็อตเรื่องเชยระเบิดเลยครับ” ชายชุดดำเบิกตากว้างภายใต้ฮู้ด “พล็อตเรื่อง? นี่แกมองว่าแผนการยึดครองดวงดาวของพวกข้าเป็นแค่พล็อตนิยายงั้นเรอะ!” “ก็มันเหมือนจริงๆ นี่นา” ผมแทรกขึ้นมาทันที เห็นได้จังหวะ “มีตัวร้าย ใส่ชุดดำ ถือปืนประหลาด มีอุดมการณ์บ้าๆ บอๆ ที่ไม่มีใครเข้าใจ แต่ที่ขาดไม่ได้คือความล้มเหลวในช่วงท้ายเรื่อง ผมว่านายควรเปลี่ยนกลยุทธ์นะ เช่น เปลี่ยนจากทำลายระบบจัดหาคู่ มาเป็น ‘แอพหาคู่สำหรับมนุษย์ต่างดาวเหงาๆ’ รับรองรวยเละ ผมมีโมเดลธุรกิจเขียนใส่กระดาษรอไว้อยู่แล้ว สนใจไหม?” ผมพยายามเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารในกระเป๋า แต่ชายชุดดำคำรามลั่น เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปถึงผนังออฟฟิศ “หุบปาก! ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำแนะนำทางธุรกิจ! ข้ามาเพื่อกำจัดไอ้ระบบที่จับคู่ให้พวกมนุษย์ชั้นต่ำกับจักรวาลอันสูงส่ง!” เขาเหนี่ยวไกทันที! ทว่าแทนที่จะเป็นเสียงระเบิดหรือลำแสงมรณะ กลับมีเพียงเสียง ‘ป๊อก’ เหมือนจุกก๊อกไวน์เด้งออกมา ชายชุดดำนิ่งอึ้ง เขาดูปืนในมือด้วยความสับสน ซีต้าหัวเราะเบาๆ “ฉันเปลี่ยนกลไกยิงในปืนของนายเป็น ‘เครื่องพ่นกาวตราช้าง’ ตั้งแต่ตอนที่นายเดินผ่านประตูเข้ามาแล้วนะ ก้องกังวาน... จัดการเลย” ผมไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าชาร์จทันที! แต่ด้วยความที่ร่างกายผมไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อการต่อสู้ ผมจึงสะดุดขาโต๊ะทำงานตัวเองจนตัวลอยละลิ่ว พุ่งเอาหน้าไปกระแทกกับแผ่นหลังของชายชุดดำแทนการเตะตัดขา แต่นั่นกลับเป็นความผิดพลาดที่ยอดเยี่ยมที่สุด เพราะแรงกระแทกทำให้ชายชุดดำเสียหลักจนล้มลงไปทับปุ่มควบคุมเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทจัดหาคู่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง แสงสีแดงวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงม ‘ระบบจัดหาคู่ทั่วจักรวาลกำลังจะถูกรีเซ็ตใน 60 วินาที’ “บ้าเอ๊ย!” ชายชุดดำพยายามลุกขึ้น แต่กาวตราช้างที่ติดอยู่กับพื้นออฟฟิศทำให้เขายึดติดอยู่กับที่ราวกับติดกาวตราช้างจริงๆ เขาพยายามกระชากตัว แต่กลับทำให้หน้ากากหลุดออก เผยให้เห็นใบหน้าสีเขียวปี๋ที่เต็มไปด้วยตุ่มพอง “นั่นมัน... ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลของสาขาเนบิวล่าไม่ใช่เหรอ?” ซีต้าขมวดคิ้ว “ก้องกังวาน นายจำได้ไหม? คนที่เคยสัมภาษณ์งานนายแล้วบอกว่านาย ‘ไม่มีคุณสมบัติพอจะมีความรัก’ น่ะ” ผมจ้องมองใบหน้านั้นด้วยความทึ่ง “อ้าว! คุณนั่นเอง! ที่แท้คนที่ไม่ได้รับการยอมรับในความรัก ก็เลยเลือกที่จะทำลายความรักของทั้งจักรวาลทิ้งเนี่ยนะ? ใจแคบไปหน่อยไหมครับ!” “ถ้าข้าไม่มีความสุข... ก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้มีความสุข!” ชายสีเขียวตะโกนก้อง หน้าจอคอมพิวเตอร์ข้างหลังเริ่มรันโค้ดสีแดงฉาน ความเชื่อมโยงของระบบจัดหาคู่ทั่วกาแล็กซีเริ่มขาดสะบั้น คู่รักทั่วจักรวาลที่กำลังออกเดทกันอยู่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ต่างคนต่างจ้องหน้ากันด้วยความไม่ไว้ใจ ผมหันไปมองหน้าจอ แล้วหันกลับมามองซีต้า “เราหยุดมันได้ไหม?” ซีต้ากางนิ้วมือออก อักขระสีทองนับพันลอยฟุ้งออกมาจากปลายนิ้วเธอ “มีวิธีเดียว คือนายต้องเชื่อมต่อสมองเข้ากับระบบ โดยใช้ ‘อารมณ์ความรัก’ ของนายเป็นตัวกรองโค้ด แต่ก้องกังวาน... นายโสดมาสามสิบปี นายมีอารมณ์ความรักที่เข้มข้นพอจะต้านทานไวรัสทำลายล้างนี้ได้แน่เหรอ?” ผมเงียบไป อดีตการถูกปฏิเสธนับร้อยครั้งวิ่งย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนภาพยนตร์ฉายซ้ำ ทั้งคำบอกเลิกที่แสนเจ็บปวด การโดนเทตอนจองโต๊ะร้านอาหารหรู และเงินในบัญชีที่เหลือเพียงหลักสิบ ถ้าผมทำพลาด ไม่ใช่แค่ระบบจัดหาคู่จะพัง แต่สมองผมจะกลายเป็นซากพืชซากสัตว์ทันที! “ซีต้า...” ผมมองหน้าเธอด้วยแววตาที่แน่วแน่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา “ถึงผมจะโสด แต่ผมก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการตามหารักแท้ให้คนอื่นนะ... ถ้าต้องตายเพราะอยากเห็นคนอื่นมีความสุข ผมว่ามันก็เป็นตอนจบที่เท่ไม่เบา” ผมก้าวเดินไปที่แผงควบคุม ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปแตะหน้าจอทันทีที่ตัวเลขบนจอเปลี่ยนเป็น 05 วินาที ทันใดนั้นเอง ประตูออฟฟิศก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล! ร่างเงาปริศนาพุ่งเข้ามาในห้องด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาคนปกติจะมองทัน พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากเงามืด “หยุดมือซะ... เจ้าโง่ แกกำลังจะทำลายสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตแกด้วยการตัดสินใจที่บ้าคลั่งแบบนี้!” ผมชะงักค้าง มือยังคงสัมผัสอยู่กับแผงควบคุมที่กำลังแผ่รังสีร้อนแรงออกมา ผมหันไปมองเจ้าของเสียงนั้น... และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันวุ่นวายของผมมาจนถึงจุดวิกฤตินี้นะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ! ฮาไม่จำกัด ครับ