ความจริงจากอดีต

“คุณกำลังจะบอกผมว่า รูปพวกนี้คือ ‘ใบสั่งเก็บ’ ไม่ใช่ ‘ใบปลิวรับสมัครงาน’ ใช่ไหมครับ?” ผมวางซองจดหมายลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่า นิ้วมือผมยังคงสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยหมึกสีแดงฉานที่พาดผ่านใบหน้าของซีต้า ราวกับรอยเลือดที่ไม่มีวันจางหาย ภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ เหมือนคนจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ ซีต้าไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีม่วงอ่อนของเธอมองจ้องไปที่เอกสารเหล่านั้นด้วยท่าทางเรียบเฉย ราวกับกำลังอ่านเมนูอาหารกลางวันมากกว่าดูรูปถ่ายที่แสดงถึงความตายของตัวเอง “ก้องกังวานครับ มนุษย์โลกนี่ช่างจินตนาการสูงส่งจริงๆ” เธอเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบปากกาบนโต๊ะผมขึ้นมาหมุนเล่น “คุณคิดว่าถ้าฉันจะถูกเก็บจริงๆ ฉันจะมานั่งกินมาม่าคัพรสหมูสับกับคุณอยู่ในจักรวาลที่แม้แต่กูเกิลแมปยังหาทางออกไม่เจอแบบนี้เหรอครับ?” “นี่ไม่ใช่เวลามาประชดประชันนะครับซีต้า!” ผมตบโต๊ะเบาๆ แต่เสียงที่ดังก้องกลับทำเอาตัวเองสะดุ้ง “ในรูปนี้... มันมีตราประทับของ ‘สภาจัดระเบียบห้วงเวลา’ ถ้าผมจำไม่ผิด นั่นคือองค์กรที่คุณเคยเล่าให้ฟังว่ามีไว้จัดการพวกที่ทำผิดกฎจักรวาลร้ายแรง และโทษของมันคือการลบตัวตนให้หายไปจากประวัติศาสตร์!” ซีต้าหยุดหมุนปากกา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความกวนประสาทเป็นความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งจนผมรู้สึกหนาวสันหลัง “คุณรู้ไหมก้องกังวาน... ทำไมคุณถึงได้มาอยู่ที่บริษัทจัดหาคู่นี้?” เธอถามคำถามที่ผมพยายามหนีมาตลอด “เพราะผมตกงาน? เพราะผมเป็นหนี้กยศ. จนชีวิตพัง? หรือเพราะโชคชะตาเล่นตลกกับคนดวงซวยอย่างผม?” ผมแค่นยิ้มขมขื่น “ไม่ใช่ครับ” ซีต้าลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างหลังผม มือเรียวยาวของเธอวางลงบนไหล่ผม สัมผัสของเธอนั้นเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง “คุณไม่ได้มาที่นี่เพราะความซวย แต่คุณมาที่นี่เพราะ ‘คำสาป’ ที่ผูกพันธะคุณกับฉันไว้ตั้งแต่วันที่จักรวาลถือกำเนิดขึ้นมา รูปถ่ายพวกนี้ไม่ใช่ใบสั่งเก็บฉัน... แต่มันคือ ‘คำเตือน’ ว่าถ้าฉันยังคงอยู่ที่นี่กับคุณต่อไป ฉันจะดึงคุณลงไปในหลุมดำแห่งกาลเวลาด้วย” ผมอึ้งไปครู่หนึ่ง “ดึงผมลงไป? คุณหมายความว่าไง ผมแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาที่แค่หวังจะมีเงินล้านมาใช้หนี้ แล้วไปเที่ยวญี่ปุ่นตอนเกษียณเท่านั้นนะ!” “คุณไม่เข้าใจ” ซีต้าก้มลงมากระซิบที่ข้างหู กลิ่นหอมจางๆ คล้ายละอองดาวแผ่กระจายออกมา “ก้องกังวาน... ตัวตนของคุณในอนาคตคือคนที่สร้างบริษัทนี้ขึ้นมา เพื่อช่วยให้ฉัน ‘หลบหนี’ จากการถูกลบตัวตน และคนที่ขีดฆ่ารูปพวกนี้ด้วยหมึกสีแดง ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือตัวคุณเองในอีกสิบปีข้างหน้า ที่กำลังส่งข้อความเตือนตัวเองในอดีตให้เลิกยุ่งกับเรื่องนี้ซะ” บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะถูกสูบอากาศออกไปจนหมดสิ้น ผมรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก สมองของผมประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่ได้ยิน โลกที่ผมเคยเชื่อว่ามีแค่เรื่องหนี้สินกับยอดขายกลับกลายเป็นความซับซ้อนที่เหนือจินตนาการ “ผม... ผมเนี่ยนะ? ที่ส่งรูปพวกนี้มา?” ผมพยายามจะแค่นหัวเราะ แต่มันกลับออกมาเป็นเสียงแห้งๆ “ใช่ครับ และถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นพระเอกนักจัดหาคู่จอมโง่ตั้งแต่วันนี้ รูปต่อไปที่จะถูกขีดฆ่าด้วยหมึกแดง... จะเป็นรูปใบหน้าของคุณเอง ที่ถูกฝังลงในดินใต้บริษัทนี้มานับพันปีแล้ว” ซีต้าหยิบซองจดหมายนั้นคืนไป แล้วเดินตรงไปที่ตู้เอกสารเก่าๆ เธอผลักมันออกจนเกิดเสียงครืดคราดน่ารำคาญ ผนังด้านหลังตู้เผยให้เห็นช่องลับขนาดเล็กที่มีกลไกคล้ายนาฬิกาทรายกำลังหมุนวนด้วยละอองแสงสีทอง ผมลุกขึ้นเดินตามไปอย่างลืมตัว ความกลัวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่พุ่งพล่านอยู่ในอก “แล้วถ้าผมเลือกจะอยู่ต่อล่ะ? ถ้าผมเลือกจะท้าทายโชคชะตาที่ตัวผมเองในอนาคตขีดเขียนไว้?” ซีต้าหันกลับมามองผม ใบหน้าของเธอไม่ได้ดูตลกขบขันเหมือนทุกวันที่ผ่านมา มันมีความกังวล ความเศร้า และความอาทรปนเปกันจนผมอ่านไม่ออก “ถ้าคุณเลือกแบบนั้น... เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไป ‘ที่นั่น’” “ที่นั่นที่ไหน?” ผมถามด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม “ที่ที่ประวัติศาสตร์ของจักรวาลถูกถอดรหัสออกมาเป็นรหัสผ่านอีเมลเข้างานของคุณยังไงล่ะครับ” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่ผมจำได้แม่นยำว่าเป็นจังหวะเดียวกับที่ผมเคาะตอนไปสมัครงานวันแรก ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นบุคคลที่ยืนอยู่หน้าห้อง เขาไม่ได้สวมชุดสูทแบบที่ผมใส่ แต่มันคือชุดเครื่องแบบของหน่วยงานที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ร่างนั้นก้าวเข้ามาในแสงไฟ ทันทีที่ใบหน้าของเขาปรากฏชัดขึ้น ผมก็ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ไม่ใช่เพราะเขาเป็นมนุษย์ต่างดาว หรือสัตว์ประหลาดที่น่าเกรงขาม แต่มันเป็นเพราะใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า... คือใบหน้าของตัวผมเอง ในชุดเครื่องแบบของสภาจัดระเบียบห้วงเวลา พร้อมรอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาข้างซ้าย และมือที่ถือรูปถ่ายใบสุดท้ายในมือ ซึ่งเป็นรูปของผมกับซีต้าที่กำลังกอดกันในวันที่... วันที่ผมยังไม่เคยรู้จักเหตุการณ์นี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ "ก้องกังวาน... ฉันเตือนเธอไปกี่ครั้งแล้วว่าให้วางมือซะ" ร่างนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและแหบพร่า ก่อนจะเล็งปืนสีเงินประหลาดมาที่อกของผมอย่างไม่ลังเล ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของผมและซีต้านะครับ ฮาไม่จำกัดสัญญาว่าจะพาไปหาคำตอบในตอนหน้าแน่นอนครับ