การสารภาพรักที่ผิดเวลา

"ถ้าคุณจะกรุณาช่วยหยุดคายน้ำลายที่ดูเหมือนกรดซัลฟิวริกนั่นใส่สูททำงานราคาประหยัดของผมก่อนได้ไหมครับ พอดีผมยังผ่อนไม่หมด" ผมพยายามเค้นเสียงออกมาในขณะที่ถูกอสูรกายร่างมหึมา—ที่มีหนวดปลาหมึกงอกออกมาจากคอหอยมากกว่าห้าสิบเส้น—เขมือบเข้าไปครึ่งตัวแล้ว กลิ่นปากของมันเหมือนถังขยะเปียกที่หมักหมมมาสามศตวรรษในอวกาศ ส่วนร่างปริศนาในชุดคลุมสีดำที่เพิ่งส่งจดหมายให้ผมเมื่อครู่ กลับยืนกอดอกพิงกำแพงมิติที่กำลังแตกร้าวราวกับดูละครหลังข่าวอยู่เงียบๆ "ก้องกังวาน... นายมีเวลาสารภาพบาปไม่เกินสามสิบวินาที ก่อนที่ระบบย่อยอาหารของสัตว์ประหลาดระดับจักรวาลจะเริ่มทำงาน" ซีต้าขยับแว่นสายตาที่ทำจากคริสตัลดวงดาว น้ำเสียงเธอเรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าจะให้ดี ลองใช้ทักษะการแถระดับเทพที่นายคุยนักคุยหนาดูสิ" "ให้ตายเถอะซีต้า! นี่มันสถานการณ์เฉียดตาย ไม่ใช่การสอบสัมภาษณ์เข้าทำงานนะ!" ผมตะโกนกลับขณะที่หนวดเส้นหนึ่งรัดเข้าที่เอวผมแน่นจนกระดูกซี่โครงเริ่มประท้วง อสูรกายตัวนั้นส่งเสียงคำรามก้อง พื้นที่รอบตัวเราสั่นสะเทือนจนเศษกระจกแห่งมิติร่วงหล่นลงมาเป็นฝน ผมมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในเศษกระจกเหล่านั้น—หน้าตาที่ดูตื่นตระหนกแบบมืออาชีพ ผมที่ยุ่งเหยิง และซองจดหมายสีดำที่ยังกำแน่นอยู่ในมือ วินาทีนั้น ความคิดบ้าๆ อย่างหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว ผมหันไปมองซีต้าที่ยืนนิ่งสนิท ผมกับเธอผ่านอะไรมาเยอะ ทั้งการหนีตามหนี้จักรวาล การจัดหาคู่ให้เผ่าพันธุ์ที่มีสี่หัว และการถูกตามล่าโดยพวกพนักงานทวงหนี้ข้ามมิติ ถ้าวันนี้จะเป็นวันสุดท้าย ผมคงเสียใจแย่ถ้าไม่ได้พูดสิ่งที่ค้างคาใจ "ซีต้า!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของอสูรกาย "ว่า?" เธอเลิกคิ้ว "ผม... ผมว่าผมชอบคุณนะ!" ผมสารภาพออกไปทั้งที่ปากยังคาอยู่ในกรามของสัตว์ประหลาด "ไม่ใช่ชอบแบบเพื่อนร่วมงานที่ต้องทนกัดฟันร่วมหัวจมท้ายกันไปวันๆ นะ แต่ชอบแบบที่ถ้าผมต้องตายไปในท้องปลาหมึกยักษ์ตัวนี้ ความเสียดายที่สุดคือการที่ผมยังไม่เคยชวนคุณไปกินหมูกระทะที่ร้านหน้าปากซอยจริงๆ จังๆ สักที!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่มิตินั้นชั่วขณะ แม้แต่สัตว์ประหลาดที่กำลังจะเขมือบผมยังชะงักไปครู่หนึ่ง มันเอียงคอทำท่าทางเหมือนกำลังงุนงงกับคำพูดของเหยื่อที่ดูสติหลุดไปแล้ว ซีต้าไม่ได้เขินอาย เธอไม่ได้หน้าแดงเหมือนนางเอกในนิยายรักที่ผมเคยอ่าน เธอแค่กะพริบตาถี่ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตโฮโลแกรมขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง "ประเมินจากอัตราการเต้นของหัวใจนายตอนนี้" ซีต้ากล่าวพลางจ้องหน้าจอ "คำพูดเมื่อกี้ไม่ได้มาจากความรักหรอก แต่น่าจะเป็นภาวะอะดรีนาลีนหลั่งเกินขนาดเพื่อกระตุ้นให้ระบบประสาทเอาตัวรอดมากกว่าก้องกังวาน" "นั่นไง! ตรรกะแบบนี้แหละที่ทำให้ผมปวดหัว!" ผมแหวใส่ "อ้อ... แล้วก็ขอบคุณนะที่ชวน" ซีต้าเสริมประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเล็กน้อยจนเกือบจะไม่ได้ยิน "แต่ถ้าอยากกินหมูกระทะ นายต้องรอดออกไปก่อน... ซึ่งดูท่าจะยาก เพราะหมอนั่นเริ่มหิวจัดแล้ว" ใช่... สัตว์ประหลาดตัวนั้นเริ่มเคี้ยวแรงขึ้น แรงสั่นสะเทือนทำให้จดหมายสีดำในมือผมฉีกขาดออก เผยให้เห็นตราประทับสีเลือดที่กำลังส่องประกายวาบขึ้นมาทันทีที่สัมผัสกับหยดน้ำลายของอสูรกาย จดหมายฉบับนั้นไม่ได้บรรจุข้อความทวงหนี้ แต่มันบรรจุ... อาวุธ? แสงสีขาวสว่างวาบพุ่งออกมาจากซองจดหมาย กัดกินหนวดของสัตว์ประหลาดจนขาดสะบั้นเหมือนกระดาษเปียก อสูรกายกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงจนแก้วหูผมแทบแตก ผมร่วงลงสู่พื้นมิติที่กำลังสลายตัวพร้อมกับซีต้าที่กระโจนเข้ามาคว้าคอเสื้อผมไว้ "ก้องกังวาน! จดหมายนั่นมันไม่ใช่ใบแจ้งหนี้!" ซีต้าตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดของมิติรอบข้าง "มันคือ 'กุญแจ' ที่ปลดผนึกพลังงานที่ซ่อนอยู่ของนาย นายไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน!" "ผมไม่รู้! ไอ้คนชุดดำนั่นมันยื่นให้ผม!" ผมมองไปที่มือตัวเอง พลังงานสีดำสนิทกำลังไหลเวียนอยู่ตามเส้นเลือด มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ปกติ แต่มันเป็นพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวและคุ้นเคยอย่างประหลาด ในวินาทีที่ผมเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหาเจ้าของชุดคลุมสีดำที่น่าจะยืนอยู่แถวนั้น ผมกลับพบเพียงความว่างเปล่า ทว่า... ตรงจุดที่คนชุดดำเคยยืนอยู่ มีชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้เราอยู่ แทนที่จะเป็นชุดคลุมสีดำ เขากลับสวมชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบแบบที่พวกพนักงานออฟฟิศระดับบิ๊กบอสสวมกัน เขาสูบบุหรี่ที่ควันเป็นสีทองและค่อยๆ หันกลับมามองผม "ยินดีด้วย ก้องกังวาน" เสียงของชายคนนั้นกังวานดังก้องอยู่ในหัว "จดหมายนั่นไม่ใช่การจ่ายหนี้... แต่มันคือสัญญาว่าจ้างฉบับใหม่ที่นายไม่มีวันปฏิเสธได้" เขายื่นซองจดหมายอีกฉบับออกมา และในฉบับนั้น... มันมีรูปของซีต้าที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยอันแสนวุ่นวายของผมมาโดยตลอดนะครับ ผมจะพยายามมีชีวิตรอดเพื่อมาเล่าตอนต่อไปให้ทุกท่านฟังครับ!