หลงทางในมิติที่สี่

"ถุ้ย! น้ำลายฉัน... มันกลับเข้าไปในปากแล้ว!" ก้องกังวานสบถออกมาด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่เขาพยายามถ่มน้ำลายที่เพิ่งกระเด็นออกมาเมื่อครู่ แต่มันกลับย้อนศรพุ่งกลับเข้าสู่ริมฝีปากของเขาอย่างแม่นยำราวกับมีแม่เหล็กดูด เขาเบิกตากว้าง พยายามเค้นเสียงออกมา แต่มันกลับกลายเป็นเสียงก้องสะท้อนที่ไหลย้อนกลับเข้าไปในลำคอ "ก้องกังวาน หยุดพ่นน้ำลายใส่ฉันเดี๋ยวนี้ มันเสียมารยาททางชีวภาพนะ" ซีต้าขมวดคิ้ว มือของเธอที่เคยชี้หน้าเขาค่อยๆ ขยับถอยหลังกลับไปแนบข้างลำตัว ราวกับภาพยนตร์ที่ถูกกดปุ่มรีไวน์ "เธอ... เธอไม่ได้ดูที่พื้นหรือไง? เมื่อกี้ฉันเพิ่งเดินถอยหลังชนกำแพง แล้วกำแพงมันก็... มันก็ถอยห่างออกไปจากตัวฉัน!" ก้องกังวานตะโกน แต่เสียงของเขากลับฟังดูเหมือนเสียงที่บันทึกไว้แล้วเล่นย้อนกลับจนจับใจความแทบไม่ได้ ซีต้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกะพริบตาถี่ๆ "อ๋อ เข้าใจแล้ว เราหลุดเข้ามาในเขตมิติที่สี่แบบผกผัน กฎฟิสิกส์ที่นี่น่าจะกำลังทำรายการ 'ย้อนอดีตไปหาเหตุ' อยู่ วิธีแก้ปัญหาคือเธอต้องเลิกพยายามทำตัวให้ฉลาด เพราะยิ่งเธอพยายามแก้ปัญหา ผลลัพธ์มันจะยิ่งก่อให้เกิดปัญหาตามมาทีหลัง" "นี่เธอจะบอกว่า ให้ฉันทำตัวโง่ๆ เข้าไว้เรอะ?" ก้องกังวานชี้หน้าเธอ แต่ทว่านิ้วชี้ของเขาดันหดกลับเข้าหากล้ามเนื้อแขนก่อนจะพุ่งออกไปอีกรอบ เหมือนเข็มทิศที่รวนหนัก "ถูกต้อง ถ้าเธออยากรวยเพื่อใช้หนี้กยศ. การทำตัวให้ไร้สมองอาจเป็นทางเดียวที่ทำให้สถานะทางการเงินของเธอดีขึ้นในจักรวาลที่ประหลาดนี่" ซีต้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่เส้นผมของเธอที่เคยรุงรังกลับค่อยๆ เรียงตัวสวยงามขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องสำอางกำลังลบตัวเองออกจากใบหน้า บรรยากาศรอบตัวพวกเขาทั้งสองเริ่มบิดเบี้ยว ก้องกังวานเห็นเศษอาหารที่เขากินไปเมื่อเช้าค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่าในกระเพาะ ก่อนจะดันตัวเองย้อนกลับขึ้นมาที่ลำคอ เขาต้องกลั้นหายใจสุดชีวิตเพื่อไม่ให้มื้อเช้าที่แสนอร่อยพุ่งออกมากลายเป็นอาหารจานใหม่ "ซีต้า! ฟังนะ เราต้องหาทางออก" ก้องกังวานพยายามควบคุมสติ เขาหันหลังเดินถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ เพราะที่นี่ การเดินหน้าคือการพาตัวเองไปสู่อดีตที่ห่างไกลออกไป "ถ้าเวลาเดินถอยหลัง งั้นถ้าเราถอยหลังไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่มันเริ่มเพี้ยน เราอาจจะพบจุดตัดของมิติ!" "ตรรกะดีใช้ได้นี่นา พนักงานออฟฟิศตกกระป๋อง" ซีต้าแค่นยิ้ม "งั้นเราลองไปเต้นระบำแบบมูนวอล์คกันเถอะ เพราะที่นี่การก้าวถอยหลังคือการมุ่งไปข้างหน้า" ทั้งสองเริ่มขยับตัวด้วยท่าทางที่ดูตลกขบขัน ก้องกังวานรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกบิดเกลียวด้วยแรงดันมหาศาล ทุกก้าวที่ถอยหลัง ฉากหลังที่เป็นเมืองในอนาคตอันเลือนลางค่อยๆ ชัดขึ้น... ชัดขึ้น จนกระทั่งเขามองเห็นบางสิ่งที่ทำให้หัวใจต้องหยุดเต้น ในความมืดที่ค่อยๆ สว่างขึ้นจากปลายอุโมงค์แห่งกาลเวลานั้น มีร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ ร่างนั้นสวมชุดสูทสีเทาที่ดูคุ้นตาเสียยิ่งกว่าอะไรดี มันคือร่างของ 'ก้องกังวาน' อีกคนหนึ่งที่กำลังถือสมุดบันทึกเล่มหนา ยืนหันหลังให้กับพวกเขา "เฮ้ย! นั่นมันฉันนี่หว่า?" ก้องกังวานร้องเสียงหลง แต่ร่างนั้นกลับไม่ตอบสนอง "ก้องกังวาน หยุด! นั่นไม่ใช่เธอ แต่มันคือ 'อนาคตที่ถูกแช่แข็ง' ของเธอ" ซีต้าคว้าแขนเขาไว้แน่น "อย่าเข้าไปใกล้เด็ดขาด ถ้าเธอสัมผัสตัวเขา เวลาของเธอจะถูกเขียนทับ และเธอจะกลายเป็นแค่รอยแยกของมิติที่ไม่มีใครจดจำได้!" ก้องกังวานชะงัก ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าของ 'ตัวเขา' ในอีกมิติหนึ่งไม่ได้มีสีหน้าซึมเศร้าเหมือนคนเป็นหนี้กยศ. แต่มันกลับแสยะยิ้มกว้างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยอำนาจและหยาดเหงื่อแห่งความเหนื่อยล้า เขาหยิบปากกาขึ้นมาเขียนบางอย่างลงในอากาศ และสิ่งที่เขียนกลับกลายเป็นข้อความที่ปรากฏเด่นชัดต่อหน้าก้องกังวาน 'ยินดีด้วยที่มาถึงตรงนี้ แต่หนี้ที่เธอติดค้างไว้... ไม่ได้มีแค่ที่ธนาคารนะ' ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงหัวเราะแหลมสูงดังก้องไปทั่วห้วงมิติ ก้องกังวานสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เมื่อเขาพบว่ามือของร่างนั้นไม่ได้ถือเพียงแค่ปากกา แต่ถือ 'สัญญา' ที่เขาเคยเซ็นไว้ในวันที่เขารับงานบริษัทจัดหาคู่จักรวาลนี้เป็นวันแรก และใต้ชื่อของเขาในสัญญานั้น... มันมีลายเซ็นของบุคคลที่สามที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะปรากฏขึ้นมาในจักรวาลนี้! ซีต้าอุทานเสียงหลง "ไม่ได้การแล้ว ก้องกังวาน... เจ้าของสัญญานั่นไม่ใช่พระเจ้าอย่างที่เธอคิด แต่มันคือ..." ก้องกังวานยังไม่ทันได้ถามต่อ พื้นที่รอบตัวเขาก็เริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบ ร่างปริศนาคนนั้นยื่นซองจดหมายสีดำสนิทมาให้เขา พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง: "ถึงเวลาจ่ายค่าตอบแทนแล้ว ก้องกังวาน" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนในมิติที่สี่ไปพร้อมกับผม ฮาไม่จำกัด นะครับ!