แผนลวงโลก

“เซ็นไปแล้วก็คือเซ็นไปแล้ว จะให้ผมเอาปากกาไปขูดลายเซ็นบนกระดาษใบสั่งตายเนี่ยนะ คุณซีต้า! คิดว่าผมเป็นยอดมนุษย์ที่มีสกิลลบคำสาปจากศพเดินได้หรือไง!” ผมกระแทกเอกสารแผ่นนั้นลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแก้วกาแฟเย็นชืด เสียงกระดาษปะทะไม้ดังปังจนซีต้าที่กำลังนั่งขัดเกราะหน้าอกด้วยแปรงสีฟันเก่าๆ ถึงกับชะงัก เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีม่วงอ่อนจ้องมองผมด้วยความว่างเปล่าราวกับกำลังมองดูเชื้อราที่กำลังงอกเงยบนขนมปัง “ก้องกังวาน คุณกำลังตื่นตระหนกเหมือนสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่เจอเครื่องดูดฝุ่น” ซีต้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ “ไอ้คนที่คุณบอกว่าตายไปแล้วน่ะ ต่อให้ฟื้นมาจากนรกด้วยเทคโนโลยีโคลนนิ่งหรือวิญญาณแค้น มันก็ต้องกินต้องใช้ ถ้ามันกล้าส่งใบสั่งตายมาให้คุณ แปลว่ามันก็ต้องการอะไรบางอย่างจากบริษัทห่วยๆ แห่งนี้... ซึ่งนั่นแหละคือช่องโหว่ที่เราจะใช้โต้กลับ” “ช่องโหว่? คุณเรียกการเอาชีวิตไปแขวนบนเส้นด้ายว่าช่องโหว่เหรอ?” ผมถอนหายใจยาว พลางหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านซ้ำอีกครั้ง ลายเซ็นตัวบรรจงนั้น... มันเป็นลายเซ็นของท่านประธานจักรวาลคนที่ 1 ที่ทุกคนเชื่อว่าหายสาบสูญไปพร้อมกับยานแม่เมื่อหลายปีก่อน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งอาลัยอาวรณ์ความตายของใคร เพราะเสียงตะโกนด่าทอจากด้านนอกออฟฟิศเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มผู้ประท้วง "สมาคมคนโสดดาวอังคาร" กำลังรวมตัวกันที่หน้าบริษัทจัดหาคู่ของเรา พวกเขาชูป้ายที่มีข้อความแรงๆ อย่าง *'ก้องกังวาน ไอ้คนลวงโลก!'* และ *'คืนเงินค่าสมาชิกเรามา!'* เหตุการณ์กำลังบานปลาย และถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ออฟฟิศที่ผมกู้หนี้มาเปิดต้องพังราบเป็นหน้ากลองแน่ “เราต้องทำอะไรสักอย่าง” ผมตัดสินใจ “ถ้าพวกเขามองว่าเราเป็นบริษัทจัดหาคู่ที่ห่วยแตก เราก็ต้องทำให้ดูว่าเราเป็นมืออาชีพขนาดไหน... ซีต้า ผมมีแผน” “แผนที่ไม่ได้หมายถึงการวิ่งหนีไปทางหลังร้านใช่ไหมครับ?” ซีต้าถามพลางเลิกคิ้ว “ไม่ใช่! เราจะจัดเดต!” ผมผุดลุกขึ้น แววตาแห่งการ ‘แถ’ เริ่มเปล่งประกาย “ผมจะประกาศว่าไอ้ใบสั่งตายนี้คือ ‘บัตรเชิญไปเดตสุดพิเศษกับคนสำคัญของจักรวาล’ ถ้าผมเอาตัวเข้าแลกโดยการพาใครสักคนไปออกเดตท่ามกลางสายตาผู้ประท้วง พวกเขาต้องเชื่อว่าเรากำลังทำภารกิจกู้ชาติอยู่” “คุณจะเอาตัวเองไปเป็นเหยื่อล่อ โดยที่ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งจดหมายเนี่ยนะ?” ซีต้าเดินมาประจันหน้าผม “ตรรกะคุณมันเพี้ยนจนน่าประทับใจเลยนะก้องกังวาน” ... หนึ่งชั่วโมงต่อมา บนดาดฟ้าตึกที่มองเห็นฝูงชนด้านล่างชัดเจน ผมยืนจัดปกเสื้อสูทที่ยืมเพื่อนข้างห้องมา (กระดุมมันหลุดไปเม็ดหนึ่ง แต่ผมเอาเทปกาวแปะไว้) ซีต้าแต่งตัวด้วยชุดราตรีที่ดูเหมือนทำจากฟอยล์ห่ออาหาร แต่เธอกลับดูสง่างามจนน่าหมั่นไส้ “จำไว้ ก้องกังวาน” ซีต้ากระซิบ “ถ้าไอ้คนที่คุณคิดว่าตายไปแล้วมันโผล่มาจริงๆ คุณต้องทำตัวให้ดูเหมือนคนที่รู้อนาคต อย่าแสดงอาการกลัวเด็ดขาด มนุษย์มักจะกลัวสิ่งที่พวกเขามองไม่ออก” ผมสูดหายใจลึก ก้าวออกไปที่ระเบียง พลางหยิบไมโครโฟนขยายเสียงขึ้นมา “ท่านทั้งหลาย! วันนี้ที่ผมไม่ได้ตอบรับคำร้องเรียน เพราะผมกำลังทำภารกิจลับระดับจักรวาล! การจัดเดตครั้งนี้ คือกุญแจสำคัญที่จะคลี่คลายวิกฤตความรักของพวกท่านทุกคน!” ฝูงชนด้านล่างเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนจะฮือฮากันเหมือนฝูงมดถูกน้ำร้อนราด ผมหันไปสบตาซีต้า แผนของผมคือการสร้างสถานการณ์สมมติขึ้นมาหลอกล่อให้พวกผู้ประท้วงไขว้เขว ในขณะที่ผมกำลังจะพูดประโยคเด็ดเพื่อปิดดีล ความผิดปกติก็เกิดขึ้น... บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงลมหายใจของผมกลายเป็นเสียงดังก้องในหู ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีครามจางๆ กลับกลายเป็นสีม่วงเข้มเหมือนหมึกที่ละลายในน้ำ ซีต้าเบิกตากว้าง เธอคว้าแขนผมไว้แน่น “ก้องกังวาน... หยุดพูดเดี๋ยวนี้” “ทำไม? แผนกำลังไปได้สวยเลยนะ...” “ไม่ใช่แผนของเรา” ซีต้าเสียงสั่น เธอชี้ไปที่ดาดฟ้าของตึกฝั่งตรงข้าม ร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่กลืนไปกับเงามืดค่อยๆ ก้าวออกมา เขาไม่ได้เดิน แต่เหมือนการเลื่อนตัวผ่านกาลเวลา บนมือของเขามีบางอย่างที่คุ้นตา... มันคือเอกสารใบเดียวกันกับที่ผมได้รับ ร่างนั้นหยุดยืน แล้วถอดฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่คนที่ตายไปแล้ว... แต่มันคือผมเอง! ผมในอีกร่างหนึ่งที่ดูแก่กว่า มีรอยแผลเป็นที่ข้างแก้ม และดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้น เขาชี้เป้ามาที่ผมก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูราวกับหายนะที่กำลังจะมาเยือน “แผนลวงโลกน่ะ... ฉันเป็นคนคิดมันขึ้นมาเอง ก้องกังวาน” ร่างเงาพูดด้วยน้ำเสียงเดียวกับผมเปี๊ยบ “และดูเหมือนว่า... ในเดตครั้งนี้ จะมีคนตายแทนหนึ่งคน” ก่อนที่ผมจะทันได้คว้าอาวุธข้างกาย แสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นจากพื้นดินเบื้องล่าง ฝูงชนที่เคยโกรธเกรี้ยวเริ่มลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าเหมือนไร้น้ำหนัก ทุกอย่างรอบตัวผมพังทลายลงในพริบตา... และนั่นคือตอนที่ประตูมิติสีแดงฉานเปิดออกตรงหน้าผมพอดี! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับความป่วนนี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ ฮาไม่จำกัด ครับ