การขัดขวางจากสมาคมคานทอง

“ปล่อยคอเสื้อผมเดี๋ยวนี้นะครับคุณพี่แสงสว่าง! ถึงผมจะหล่อเหลาจนอาจจะไปสะดุดตาคุณเข้า แต่ผมมีเจ้าของแล้ว... หมายถึงมีเจ้านายแล้วน่ะครับ!” ผมร้องลั่นขณะถูกวงกลมประหลาดนั่นยกตัวลอยขึ้นเหนือพื้นดินราวกับลูกโป่งที่ถูกมัดเชือกไว้ ซีต้าที่ยืนอยู่ข้างๆ แทนที่จะเข้ามาช่วย กลับยืนกอดอกพิงผนังออฟฟิศพลางเลิกคิ้วมองผมด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนกำลังดูละครสัตว์ราคาถูก “ก้อง นายช่วยหุบปากแล้วใช้สมองที่ว่างเปล่าวิเคราะห์สถานการณ์หน่อยได้ไหม” ซีต้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าหมั่นไส้ “สิ่งนี้ไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือนามบัตรจาก ‘สมาคมคานทองแห่งจักรวาล’ และดูเหมือนว่า... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อชื่นชมความหล่อของนายหรอกนะ” วินาทีนั้นเอง แสงไฟในออฟฟิศก็ดับพรึ่บ! กลายเป็นความมืดมิดสนิทใจ ก่อนที่โฮโลแกรมขนาดยักษ์จะฉายขึ้นกลางห้อง มันเป็นภาพเหล่าเอเลี่ยนนับร้อยสายพันธุ์ ทั้งแบบมีหนวด แบบมีตาเดียว หรือแบบที่ตัวเป็นวุ้นใสๆ ทุกตัวถือป้ายประท้วงที่เขียนด้วยภาษาต่างดาวดุ๊กดิ๊กไปมา บางตัวถึงกับร้องไห้โฮจนน้ำตาที่เป็นกรดหยดลงพื้นออฟฟิศจนควันฉุย “พวกเราโสด! พวกเราเหงา! พวกเรามีเงินแต่ไม่มีใครให้ใช้ด้วย! ไอ้บริษัทจัดหาคู่เฮงซวยจงพินาศไปซะ!” เสียงตะโกนกึกก้องกัมปนาทดังออกมาจากลำโพง จนผมต้องยกมือขึ้นปิดหูแทบไม่ทัน “นี่มันอะไรกันครับเนี่ย? เราเพิ่งเปิดตัวไปได้แค่สามวันไม่ใช่เหรอ? ทำไมพวกนี้ถึงแห่มาประท้วงหน้าออฟฟิศเรากันล่ะ” ผมถามพลางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอากาศ ซีต้าถอนหายใจยาว “นายลืมไปแล้วหรือไงว่า อัลกอริทึมที่นายตั้งชื่อว่า ‘หาคู่ไวได้เงินกู้กยศ.’ มันไปทำลายสถิติการจับคู่ของระบบเดิมน่ะสิ พวกสมาชิกเก่าของสมาคมคานทองเขาก็เลยเดือดร้อน เพราะกลัวว่าถ้าทุกคนมีคู่กันหมด แล้วใครจะมานั่งจ่ายค่าสมาชิกรายปีให้สมาคมล่ะ” ผมอ้าปากค้าง นี่ผมไปทำลายธุรกิจผูกขาดความโสดของจักรวาลเข้าแล้วหรือเนี่ย? ทันใดนั้น แขนแสงที่รัดคอเสื้อผมก็หมุนตัวผมไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ด้านนอกนั่นคือภาพของกองทัพ ‘คานทอง’ ที่กำลังล้อมอาคารสำนักงานเราไว้อย่างแน่นหนา ยานอวกาศรูปทรงเกือกม้าจำนวนมหาศาลลอยลำปิดกั้นทัศนวิสัยจนมืดฟ้ามัวดิน และดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มประท้วงที่ยืนอยู่บนยานลำแม่จะเริ่มร่ายเวทมนตร์บางอย่างใส่ประตูหน้าออฟฟิศ “ก้อง นายต้องเลือกแล้ว” ซีต้าก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเธอเริ่มมีความกังวลฉายชัด “นายจะยอมถอดปลั๊กอัลกอริทึมทิ้งเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง หรือจะยืนหยัดเพื่อความรักของเอเลี่ยนทั่วกาแล็กซี... แล้วยอมให้โดนย่างสดในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” ผมมองไปที่ปุ่มสีแดงบนโต๊ะทำงานซึ่งเป็นจุดควบคุมหลักของบริษัท มือผมสั่นเทา ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะนึกถึงหนี้กยศ. ที่ยังค้างคาอยู่ ถ้าผมถอดปลั๊กตอนนี้ เงินโบนัสที่ควรจะได้ก็เป็นอันจบเห่ แต่ถ้าไม่ถอด... ผมก็อาจจะเป็นมนุษย์คนแรกที่ถูกเอเลี่ยนจับไปหมักเป็นปุ๋ย “ซีต้าครับ... มีแผนที่สามไหม? แบบที่ไม่ต้องตายแล้วก็ไม่ต้องตกงานน่ะ” ผมถามด้วยรอยยิ้มแห้งๆ “มีนะ” เธอตอบพลางยักไหล่ “นายแค่ต้องออกไปเจรจากับพวกเขาท่ามกลางฝูงชนที่กำลังโกรธจัด โดยใช้สกิลการแถของนายโน้มน้าวให้พวกเขารู้ว่า... การเป็นคนโสดไม่ได้แย่เท่ากับการเป็นคนโสดที่มีหนี้สินล้นพ้นตัวแบบนาย” ผมกลืนน้ำลายลงคอ นี่มันคำแนะนำหรือคำด่ากันแน่ แต่ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวขาออกจากประตูสำนักงานเพื่อเผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งภายนอก เสียงเคาะประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหวกลับหยุดชะงักลง ความเงียบงันที่น่าขนลุกเข้าปกคลุมทั่วทั้งตึก แม้แต่เสียงตะโกนด่าทอจากด้านนอกก็เงียบหายไปเหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียง ซีต้าหันไปมองที่ประตูด้วยท่าทางระแวดระวัง ผมเองก็เตรียมท่าตั้งการ์ดพร้อมแถเต็มที่ ประตูห้องถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดกิโมโนสีดำสนิทที่ดวงตาของเธอมีประกายไฟสีม่วงพุ่งออกมา เธอไม่ได้ดูเหมือนเอเลี่ยนที่มาประท้วง แต่เธอมีบรรยากาศของ ‘เจ้าหนี้’ ที่น่ากลัวยิ่งกว่าบรรดาเอเลี่ยนคานทองเหล่านั้นรวมกันเสียอีก เธอวางเอกสารฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะของผม ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนขนแขนผมลุกชัน “ก้องกังวาน... กฎระเบียบของสมาคมคานทองมีไว้เพื่อรักษาดุลยภาพของจักรวาล นายบังอาจทำลายมัน... ดังนั้น หนี้ทั้งหมดของนายในระบบกยศ. และหนี้ชีวิตในชาตินี้... จะถูกย้ายมาอยู่ภายใต้การดูแลของฉันตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” ผมก้มลงมองเอกสารนั้น เห็นลายเซ็นที่คุ้นเคยจนใจสั่น นี่มันไม่ใช่สัญญาจัดหาคู่ แต่มันคือใบสั่งตายที่ลงนามโดยตัวการใหญ่ที่สุดของจักรวาล... คนที่ผมคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่บทที่ 5! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมหัวเราะไปกับความซวยของผมนะครับ ฮาไม่จำกัดครับ