เดตกับสามเหลี่ยม

"ก้อง! ถ้ามึงไม่หาทางทำให้ไอ้ก้อนรูปทรงเรขาคณิตสามมิตินี่เลิกสั่นกึกๆ เหมือนเจ้าเข้าแบบนี้ เราได้ตกลงไปเป็นปุ๋ยในดาวเคราะห์ที่ไม่มีแม้แต่ออกซิเจนให้หายใจแน่ๆ!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงพื้นดินที่กำลังแตกแยกเป็นริ้วๆ เหมือนขนมปังอบกรอบที่ถูกมือยักษ์หักครึ่ง ซีต้าคว้าคอเสื้อผมไว้แน่นด้วยมือสี่ข้างของเธอ ในขณะที่ไอ้ 'ลูกค้า' รูปทรงสามเหลี่ยมพีระมิดสามด้านที่ดูเหมือนเครื่องกรองอากาศมีชีวิตกำลังปล่อยรังสีสีม่วงพุ่งพล่านไปทั่วบริเวณ มันไม่ได้แค่สั่น แต่มันกำลัง 'เดต' กับความว่างเปล่าด้วยการหมุนติ้วด้วยความเร็วเหนือแสง "ใจเย็นก่อนซีต้า! ผมกำลังพยายามอ่านคู่มือการจีบเผ่าพันธุ์เรขาคณิตอยู่ แต่มันดันเป็นภาษาไบนารีที่เขียนด้วยน้ำตาของเลขศูนย์น่ะสิ!" ผมตะโกนกลับพลางพยายามประคองตัวไม่ให้ร่วงลงไปในรอยแยกที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น เหตุการณ์ก่อนหน้านี้คือความหายนะอย่างแท้จริง ผมกะจะจัดเดตให้ไอ้เจ้าพีระมิดหน้าจืดนี่กับสาวเผ่าพันธุ์ลูกบาศก์ข้างๆ แต่นั่นคือความผิดพลาดครั้งมหันต์ เพราะการเอาทรงสามเหลี่ยมไปจีบทรงลูกบาศก์ในดาวดวงนี้ ถือเป็นความผิดฐานละเมิดหลักตรรกะคณิตศาสตร์ขั้นรุนแรง และตอนนี้ เจ้าพีระมิดนี่กำลังคลั่งเพราะถูกปฏิเสธ! "ก้อง! มันเริ่มขยายตัวแล้ว! ถ้ามุมแหลมๆ นั่นทิ่มแทงบรรยากาศชั้นที่สองของดาวนี้ได้ พวกเราได้กลายเป็นฝุ่นผงก่อนจะได้เงินค่าจ้างแน่ๆ!" ซีต้าแผดเสียง พลางหยิบอุปกรณ์บางอย่างที่ดูเหมือนรีโมททีวีผสมกับเครื่องทำทาโกยากิออกมาจ่อไปที่ตัวพีระมิด "เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งยิงไอ้นั่น!" ผมคว้าข้อมือเธอไว้ "ดูที่พื้นสิ!" รอยแยกที่กำลังแยกตัวนั้นไม่ได้ขยายอย่างไร้ทิศทาง แต่มันกำลังก่อตัวเป็นสัญลักษณ์รูปหัวใจ... ที่มีองศาเพี้ยนไปนิดหน่อย ผมนึกขึ้นได้ทันทีในฐานะนักจัดหาคู่มืออาชีพ (ที่กำลังตกอับ) "มันไม่ได้คลั่งเพราะโกรธ มันคลั่งเพราะ 'เขิน' ต่างหาก! ดูสิ มุมมันเริ่มอ่อนลงแล้ว!" จริงๆ ครับ มุมแหลมที่เคยดูคมกริบเหมือนอาวุธสงครามค่อยๆ ทู่ลงจนกลายเป็นขอบมนๆ สีของมันจากสีม่วงดุร้ายกลายเป็นสีชมพูพาสเทลที่ดูแล้วคลื่นไส้พิกลๆ แต่นั่นแหละคือสัญญาณแห่งความรักของเผ่าพันธุ์นี้ "งั้นมึงก็จัดการสิ! ไอ้หน้าหล่อ!" ซีต้าสบถพลางถีบผมให้เข้าไปหาพีระมิดสีชมพูที่กำลังบิดเร่า ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับจูนบุคลิกให้ดูเป็นสุภาพบุรุษนักจัดหาคู่ที่น่าเชื่อถือ แม้ในใจจะอยากวิ่งหนีกลับโลกไปใช้หนี้กยศ. ต่อให้ต้องขายไตก็ยอม "เอ่อ... คุณผู้มีเกียรติครับ การแสดงออกของคุณน่ะยอดเยี่ยม แต่มันรุนแรงไปนิดสำหรับสุภาพสตรีทรงลูกบาศก์ที่นั่นนะครับ" ไอ้ก้อนสามเหลี่ยมหยุดหมุนกะทันหัน มันเอียงข้างหนึ่งไปทางผมเหมือนกำลังสงสัยว่าเจ้ามนุษย์ตัวจ้อยนี่พูดภาษาเดียวกับมันได้ยังไง "คุณต้องการจูบใช่ไหม? เอ้อ... หรือต้องเรียกว่าการ 'สัมผัสจุดตัด' ดีล่ะ?" ผมถามพลางเหงื่อตก พยายามจินตนาการว่าถ้าผมต้องไปจูบกับพีระมิด ผมจะเอาปากไปแตะตรงไหน? ตรงยอดแหลมที่เพิ่งทู่ลง หรือตรงฐานที่ดูมั่นคงนั่น? ซีต้ากรอกตาจนเห็นแต่ตาขาว "ก้อง มึงอย่าบอกนะว่ามึงจะสาธิตการจูบให้มันดู?" "ก็ถ้าไม่สาธิต มันก็ไม่รู้เรื่องหรอก! เห็นไหม มันกำลังทำหน้ามึนอยู่!" ผมหันไปหาพีระมิดแล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "ดูนะ... เอาหน้าผากแตะกันแบบนี้... ไม่ใช่สิ มันไม่มีหน้าผากนี่หว่า" ผมตัดสินใจทิ้งตัวลงนั่ง แล้วเอามือข้างหนึ่งแตะยอดพีระมิดอย่างแผ่วเบา ขณะที่อีกมือโอบฐานของมันไว้ เป็นท่าทางที่ดูแล้วน่าจะเป็นการแสดงความรักของชาวเราที่น่าจะพอสื่อสารได้ พีระมิดตัวนั้นสั่นเบาๆ สีชมพูในตัวมันกระจายตัวออกมาเหมือนหิมะตก มันเงียบลงสนิท แรงสั่นสะเทือนที่เคยทำลายผืนดินหยุดชะงัก เหลือเพียงความเงียบสงัดที่มีแต่เสียงหอบหายใจของเราสองคน ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยดี... จนกระทั่งเจ้าพีระมิดตัวนั้นเริ่มเปลี่ยนสีอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ชมพู แต่มันเป็นสีแดงก่ำเหมือนลาวาที่กำลังจะระเบิด! "ฉิบหายแล้ว..." ผมพึมพำ "ผมว่าผมเพิ่งทำอะไรที่มากกว่าการจูบไป" ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็ทาบทับลงมาเหนือหัวเราทั้งคู่ พร้อมกับเสียงกึกก้องที่ไม่ได้มาจากพื้นดิน แต่มาจากฟากฟ้า พีระมิดตัวนั้นสั่นสะท้านอย่างหวาดกลัว ก่อนจะพุ่งพรวดพราดหายไปในรอยแยกของผืนดิน ทิ้งให้ผมกับซีต้าเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นจากกลุ่มก้อนเมฆรูปทรงเรขาคณิตเบื้องบน ร่างนั้นไม่ใช่สามเหลี่ยม ไม่ใช่ลูกบาศก์ แต่มันคือ 'วงกลม' ที่สมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก มันค่อยๆ หมุนลงมาหาเรา พร้อมกับส่งเสียงที่เหมือนคลื่นวิทยุรบกวนแต่น่าเกรงขาม "พวกเจ้า... เพิ่งจะแตะต้องตัวตนของลูกชายข้าอย่างนั้นรึ?" ซีต้าตัวแข็งทื่อ เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่บอกว่า 'มึงตายแน่ก้อง' ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพราะในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากแถเพื่อเอาตัวรอด วงกลมประหลาดนั้นก็ยื่นส่วนที่เป็น 'แขน' แสงพุ่งตรงมาที่คอเสื้อของผมทันที! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของผมและซีต้านะครับ ฮาไม่จำกัดจะรีบกลับมาพร้อมความป่วนในตอนต่อไปครับ!