บริษัทสาขาที่สอง

"คุณซีต้าครับ... ผมว่าเราข้ามขั้นตอนการไปเดตที่สวนสาธารณะไปเลยดีไหมครับ แล้วเอาเวลาไปทำพินัยกรรมแทน?" ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมแคบๆ บนยานอวกาศมือสองที่เพิ่งกู้ซื้อมา ซีต้าไม่ตอบ เธอเพียงแค่นิ่งเงียบ สายตาเรียบเฉยจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพโปรไฟล์ของ 'อสุรกายเขมือบดารา' ซึ่งถูกจัดอยู่ในหมวดหมู่สิ่งมีชีวิตอันตรายระดับล้างจักรวาล กับรูปถ่ายติดบัตรพนักงานของ 'คุณสมศรี' พนักงานบัญชีผู้รักการกินชาไข่มุกเป็นชีวิตจิตใจ "ก้องกังวานครับ การที่เธอเป็นพนักงานบัญชีไม่ได้หมายความว่าเธอจะไร้ทางสู้ คุณลืมไปแล้วหรือว่าเธอสามารถตรวจสอบภาษีย้อนหลังได้ถึงสิบปี? นั่นแหละคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุดในจักรวาลนี้แล้วครับ" ซีต้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ก่อนจะดีดนิ้วสั่งระบบนำร่องของยาน "ตั้งพิกัดไปที่ดาว 'จีโอเมทริก้า' เตรียมเปิดสาขาสองได้เลยครับ" ยานอวกาศสั่นสะเทือนเหมือนคนเป็นไข้หวัดใหญ่ฉับพลัน แรงเหวี่ยงส่งผมไปอัดกับกำแพงยานจนลมแทบจับ นี่แหละครับชีวิตของผม การเป็นนักจัดหาคู่ระดับจักรวาลมันไม่ใช่เรื่องของความรักที่สวยหรู แต่มันคือการเอาตัวรอดในสถานการณ์ที่แม้แต่ยมทูตยังต้องขอใบลาพักร้อน "ดาวจีโอเมทริก้า?" ผมพยายามยันตัวขึ้นจากพื้น "ที่นั่นมีแต่พวกทรงกลม สามเหลี่ยม แล้วก็ลูกบาศก์เดินได้ไม่ใช่หรือครับ? พวกนั้นจะมีความรักได้ยังไง ในเมื่อแค่จะกอดกันที มุมของสามเหลี่ยมก็ทิ่มพุงกันตายพอดี!" "นั่นคือหน้าที่ของเราครับก้องกังวาน" ซีต้าก้าวผ่านผมไปเหมือนผมเป็นเพียงอากาศธาตุ เธอเปิดประตูยานออกสู่บรรยากาศของดาวเคราะห์ที่เต็มไปด้วยเสียง 'คลิก' และ 'กริ๊ก' ของสิ่งมีชีวิตเรขาคณิตที่กำลังเคลื่อนที่ไปมาอย่างมีระเบียบวินัยเกินเหตุ ทัศนียภาพเบื้องหน้าคือเมืองที่สร้างจากลูกบาศก์โปร่งใสขนาดมหึมา ถนนหนทางไม่ได้เป็นเส้นโค้ง แต่เป็นมุมฉากทั้งหมด สิ่งมีชีวิตที่นั่นดูเหมือนงานประติมากรรมที่ถูกจัดวางโดยนักคณิตศาสตร์โรคจิต ตัวที่ดูเหมือนสามเหลี่ยมมุมฉากกำลังพยายามนำเสนอตัวเลขให้เพื่อนที่เป็นวงกลมดูอย่างตั้งใจ "ซีต้าครับ ผมว่าเรามาผิดที่หรือเปล่าครับ? ดูพวกเขาสิครับ ไม่มีใครจับมือใคร ไม่มีใครหอมแก้มใคร ทุกอย่างคือการคำนวณและมุมองศา" "นั่นเพราะพวกเขายังไม่รู้จัก 'ความรู้สึก' ไงครับ" ซีต้าหยิบอุปกรณ์ที่ดูเหมือนแท่งพริซึมออกมา "หน้าที่ของเราคือการนำความวุ่นวายของหัวใจไปใส่ในสมการที่สมบูรณ์แบบนี้ ถ้าเราทำให้ลูกบาศก์ตกหลุมรักสามเหลี่ยมได้ คอมมิชชั่นของเราจะพุ่งสูงจนคุณสามารถชำระหนี้กยศ. ได้ภายในเดือนนี้เลยครับ" ผมกลืนน้ำลายลงคอ แม้จะรู้สึกว่ามันเป็นภารกิจที่เข้าขั้นบ้าบอ แต่คำว่า 'ชำระหนี้กยศ.' มันก็ทำให้ความกลัวในใจลดน้อยลงไปกว่าครึ่ง เราเดินไปท่ามกลางสายตาที่จ้องมองมาเป็นมุมองศาต่างๆ พวกเขาไม่มีตา แต่รับรู้ตัวตนของพวกเราผ่านการสั่นสะเทือนของอากาศ "คุณลูกบาศก์ครับ" ผมลองทักทายตัวหนึ่งที่ดูท่าทางเป็นผู้มีอิทธิพลที่สุดในเขตนี้ "คุณเคยรู้สึกไหมครับว่าชีวิตมันขาดอะไรไป? เหมือนขาดสมการบรรทัดสุดท้ายที่ทำให้สมการทั้งหมดสมบูรณ์น่ะครับ" เจ้าลูกบาศก์หยุดกึก มันหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศาเพื่อสแกนผม ก่อนจะเปล่งเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะดนตรีแบบอิเล็กทรอนิกส์ "ความสมบูรณ์คือความคงที่ สิ่งมีชีวิตแปลกปลอม... เจ้ากำลังพูดถึงสิ่งที่ไม่มีค่าในระบบพิกัดของเรา" "ไม่หรอกครับ ความไม่สมบูรณ์นั่นแหละครับที่น่าตื่นเต้น" ผมเริ่มใช้ทักษะการแถระดับเทพที่ฝึกฝนมาจากการแก้ตัวกับฝ่ายบุคคล "ลองจินตนาการดูนะครับ ถ้าคุณมีมุมที่มนไปบ้าง หรือมีส่วนโค้งที่ไม่ได้คำนวณไว้ มันจะทำให้ชีวิตคุณ... อะดรีนาลีนพุ่งพล่านแค่ไหน" ในขณะที่ผมกำลังหว่านล้อมให้เจ้าลูกบาศก์คล้อยตาม ซีต้าก็แอบกระซิบข้างหูผม "ก้องกังวานครับ... ดูนั่น" ผมหันไปมองตามทิศทางที่เธอชี้ ในมุมมืดของมุมตึกรูปทรงหกเหลี่ยม มีสิ่งมีชีวิตรูปทรงเรขาคณิตที่ดู 'แปลกแยก' กว่าตัวอื่นๆ มันไม่ใช่รูปทรงสมมาตร แต่มันเป็นรูปทรงที่เบี้ยวและบิดเบี้ยวคล้ายกับก้อนดินเหนียวที่ถูกปั้นพลาด มันกำลังนั่งซึมและปล่อยไอความร้อนออกมาเหมือนเครื่องยนต์ที่กำลังจะระเบิด "นั่นคือ 'ปัญหา' ที่เราต้องแก้ครับ" ซีต้าสรุป "และดูเหมือนจะมีใครบางคนแอบตามเรามาตั้งแต่ตอนออกสตาร์ทแล้วนะครับ" ผมรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง เมื่อเห็นเงาตะคุ่มๆ ของบุคคลที่คุ้นเคยยืนอยู่ในมุมมืด เขาสวมชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ ผิวพรรณซีดเผือด และที่สำคัญ... เขากำลังถือแฟ้มเอกสารที่ประทับตราว่า 'แผนกบัญชีชั้น 3' เขาก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าจากการทำงานล่วงเวลามานับพันปี เขาคือผู้จัดการฝ่ายบัญชีผู้ที่ตามล่าพนักงานทุกคนที่ใช้สวัสดิการบริษัทเกินความจำเป็น "ก้องกังวาน... คุณหนีการตรวจสอบภาษีข้ามจักรวาลมาไกลพอหรือยังครับ? และที่สำคัญ คุณสมศรีที่ผมตามหาอยู่... ทำไมถึงกลายเป็นสิ่งมีชีวิตรูปทรงเรขาคณิตไปได้ล่ะครับ!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เจ้าลูกบาศก์พากันถอยห่าง เพราะแรงกดดันจากชายคนนั้นรุนแรงกว่าความแม่นยำทางคณิตศาสตร์ใดๆ ในดาวดวงนี้ และในวินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของผมก็เริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงจนแยกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ ตามแนวรัศมีของวงกลมที่สมบูรณ์แบบที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันสุดแสนวุ่นวายของผมและซีต้านะครับ!