ทฤษฎีความรักของซีต้า

"มนุษย์โลก... พวกท่านมีความบกพร่องทางพันธุกรรมในการประมวลผลความรักอย่างเป็นระบบ" เสียงเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ของซีต้าดังขึ้น ท่าوسطความเงียบงันภายในสำนักงาน 'บริษัทจัดหาคู่ (ป่วน) ระดับจักรวาล' ที่ตอนนี้มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ เป็นเพื่อน ก้องกังวานถึงกับสำลักกาแฟสำเร็จรูปราคาถูกที่เพิ่งซดเข้าไปจนหมดแก้ว เขายกมือขึ้นเช็ดปากด้วยหลังมือ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมานจากการแสบคอผสมกับความงุนงงสุดขีด "แค่กๆ! เธอพูดบ้าอะไรของเธอเนี่ย ซีต้า อยู่ดีๆ ก็มาวิเคราะห์พันธุกรรมความรักของมนุษยชาติซะงั้น แล้วนี่ตีสองแล้วนะ ทำไมเธอยังไม่ไปยืนชาร์จแบตฯ ในตู้เย็นเหมือนหุ่นยนต์แม่บ้านญี่ปุ่นรุ่นโบราณฟะ" ก้องกังวานบ่นพึมพำ พลางใช้ทิชชูขยี้คราบกาแฟบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารประวัติลูกค้ารus-shipped จนรกเป็นรังนก ซีต้าไม่ได้สนใจมุกตลกฝืดๆ ของผู้ร่วมงานชาวโลก ดวงตาสีฟ้าใสราวกระจกคริสตัลของเธอยังคงจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมลอยฟ้า ที่ซึ่งข้อมูลสถิติอัตราการหย่าร้าง อัตราการขึ้นคาน และกราฟความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงของมนุษย์นับล้านคนกำลังวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง "ดิฉันไม่ได้พูดเล่นครับ ก้องกังวาน" ซีต้าหันมามองเขา เอียงคอมองเล็กน้อยด้วยความสงสัยเชิงวิชาการ "จากการวิเคราะห์ข้อมูลความสัมพันธ์ของคู่รักสามร้อยคู่ล่าสุดที่บริษัทเราเพิ่งจับคู่สำเร็จ ปรากฏว่าร้อยละ 87 มักจะทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระ เช่น การบีบยาสีฟันตรงกลางหลอด การลืมวันครบรอบ หรือแม้กระทั่งการที่ฝ่ายชายหายใจเสียงดังเกินไปในยามวิกาล ทำไมสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดพอจะสร้างยานอวกาศข้ามกาแล็กซีได้ ถึงไร้ความสามารถในการจัดการตรรกะพื้นฐานเหล่านี้ครับ?" ก้องกังวานถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่ลู่ลง เขาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้สำนักงานที่ส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดราวกับจะพังแหล่ไม่พังแหล่ ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับ นึกถึงภาระหนี้สิน กยศ. ที่ยังค้างคาอยู่บวกกับค่าเช่าตึกที่เจ้าของตึกเริ่มส่งสายตาดุๆ มาให้ทุกครั้งที่เดินผ่าน ความเครียดเรื่องปากท้องทำให้เขาไม่มีอารมณ์มาถกปรัชญาจักรวาลกับมนุษย์ต่างดาวสาวเลยสักนิด "ฟังนะซีต้า... ความรักเนี่ย มันไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์ที่มีคำตอบตายตัวเหมือนสูตรฟิสิกส์ควอนตัมของดาวเธอหรอกนะ" ก้องกังวานพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ พลางชูนิ้วชี้ขึ้นสั่งสอนราวกับอาจารย์มหาวิทยาลัยกำลังอบรมศิษย์เอก "มันคือศิลปะ คือความยืดหยุ่น คือการแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นความซกมกของอีกฝ่าย และที่สำคัญที่สุด... มันคือการยอมรับความโง่เง่าของกันและกันต่างหากเล่า" "การแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น?" ซีต้าทวนคำ ดวงตากะพริบปริบๆ ประมวลผลคำศัพท์สแลงของมนุษย์โลก "นั่นคือกลไกการเอาตัวรอดรูปแบบหนึ่งหรือครับ? เหมือนการเปิดระบบพรางตาเพื่อหลบหนีผู้ล่าในดาวแม่ของดิฉันหรือเปล่า?" "เออ... จะว่าอย่างนั้นก็ได้มั้ง" ก้องกังวานหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ "เอางี้ เพื่อให้เธอเข้าใจคำว่า 'ความสัมพันธ์แบบมนุษย์' ที่ลึกซึ้งกว่าแค่ตัวเลขในสถิติ ฉันจะพาเธอไปปฏิบัติภาคสนาม" ซีต้าหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักรบแห่งดาวซีบีเรียสเริ่มทำงาน "ภาคสนาม? หมายถึงการออกไปเผชิญหน้ากับอันตรายนอกเขตปลอดภัยหรือครับ?" "เปล่าเลย แค่ไปนั่งร้านกาแฟหัวมุมถนนตอนเจ็ดโมงเช้า แล้วนั่งดูคู่รักที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ กับคู่ที่แต่งงานมาแล้วสิบปี แค่นั้นแหละ เธอจะเห็นสัจธรรมยิ่งกว่าการนั่งอ่านตำราเล่มไหนๆ ในจักรวาลเลยล่ะ" ก้องกังวานยักคิ้ว ก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ "ไปเถอะ ฉันเลี้ยงกาแฟแก้วหนึ่ง แลกกับการที่เธอจะไม่ถามคำถามประหลาดๆ แบบนี้อีกสักสองวันเป็นอย่างต่ำ" *** แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกใสของร้านกาแฟมินิมอลชื่อดัง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์คั่วบดใหม่ๆ ลอยอบอวลผสมผสานกับเสียงพูดคุยจอแจของเหล่าพนักงานออฟฟิศที่กำลังรีบเร่งเดินทางไปทำงาน ก้องกังวานนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะมุมร้าน มือขวาถือแก้วลาเต้ร้อน ส่วนมือซ้ายคอยจิ้มสมาร์ทโฟนเช็กยอดเงินในบัญชีที่ใกล้จะแตะจุดวิกฤตเต็มที ตรงข้ามกับเขา ซีต้าสวมแว่นกันแดดสีดำอันใหญ่เพื่ออำพรางตัวตน (แม้ว่าจริงๆ แล้วไม่มีใครสนใจเธอก็ตาม) เธอนั่งตัวตรงดิ่งไม่ไหวติง ดวงตาสีฟ้าใต้เลนส์แว่นกำลังสแกนพฤติกรรมของมนุษย์รอบตัวอย่างเงียบเชียบ บันทึกทุกรายละเอียดลงในหน่วยความจำสมองกลชีวภาพ "ดูโต๊ะนั้นสิซีต้า" ก้องกังวานพยักพเยิดหน้าไปทางคู่รักวัยรุ่นคู่หนึ่งที่นั่งอยู่ห่างออกไปสองโต๊ะ ฝ่ายชายกำลังป้อนเค้กให้ฝ่ายหญิงด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยจนมดแทบขึ้นโต๊ะ "นั่นแหละช่วงโปรโมชั่น ช่วงฮันนีมูนที่อะไรก็ดูสวยงาม หอมหวาน ไร้ที่ติ" "อัตราการหลั่งสารฮอร์โมนโดปามีนและออกซิโตซินอยู่ในระดับสูงผิดปกติครับ" ซีต้าวิเคราะห์ด้วยเสียงกระซิบเบาๆ แต่จริงจัง "พวกเขากำลังอยู่ในภาวะเสพติดเคมีในสมองของกันและกัน ดิฉันคาดการณ์ว่าความสัมพันธ์นี้จะมีอายุขัยเฉลี่ยไม่เกินหادเดือน หากไม่มีปัจจัยภายนอกมาช่วยพยุง" "โห ปากคอเราะร้ายสมเป็นเธอนี่นา" ก้องกังวานหัวเราะพรวด "แต่จะว่าไป... เธอก็พูดถูกส่วนหนึ่งแหละวะ" ทันใดนั้น สายตาของซีต้าก็เบนความสนใจไปที่โต๊ะข้างๆ ซึ่งมีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนนั่งอยู่ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันเลย ฝ่ายชายนั่งอ่านหนังสือพิมพ์กางออกจนบังหน้ามิดชิด ส่วนฝ่ายหญิงกำลังจิบชาเขียวมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำหวาน ไม่มีแม้แต่การสบตากกันตลอดสิบนาทีที่ผ่านมา ซีต้าขมวดคิ้วมุ่น เอียงคอมองด้วยความฉงนงงงวยขั้นสุด "ก้องกังวานครับ โต๊ะนั้นเกิดเหตุการณ์ความล้มเหลวทางระบบสื่อสารหรือเปล่าครับ? ทำไมพวกเขาถึงไม่ส่งสัญญาณเสียงหรือแสดงปฏิกิริยาต่อกันเลย พวกเขากำลังโกรธเคืองกันด้วยรหัสลับอะไรบางอย่างใช่ไหม?" ก้องกังวานหันไปมองตาม ก่อนจะอมยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งบนใบหน้าของหนุ่มออฟฟิศผู้แบกโลกไว้ทั้งใบ "นั่นแหละซีต้า... คือสิ่งที่เรียกว่า 'ความผูกพัน' ที่แท้จริง" ก้องกังวานพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด "พวกเขาไม่ต้องพูดอะไรกันเลยก็ได้ เพราะพวกเขาอยู่ด้วยกันมานานจนรู้หมดแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่ต้องมีโปรโมชั่น ไม่ต้องมีคำหวานฉ่ำ แค่การนั่งเงียบๆ ด้วยกันในยามเช้า โดยที่รู้ว่ามีอีกคนอยู่ข้างๆ... มันก็มากพอแล้วสำหรับชีวิตคู่" ซีต้าเงียบไป ชิปประมวลผลภายในสมองของเธอพยายามรวบรวมข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกัน สมการความรักที่เคยมีแต่ตัวเลขและอัตราส่วนความน่าจะเป็น เริ่มถูกแทนที่ด้วยตัวแปรใหม่ที่เรียกว่า 'ความเข้าใจ' และ 'เวลา' "ความเงียบที่ไม่น่าอึดอัด... คือความสามารถระดับสูงของมนุษย์สินะครับ" ซีต้าพึมพำเบาๆ ดวงตาภายใต้แว่นกันแดดทอประกายแปลกประหลาดขึ้นมาวบหนึ่ง "ใช่แล้วล่ะคุณเลขา" ก้องกังวานยิ้มกว้าง วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ "ทีนี้ เธอยังคิดว่าความรักเป็นแค่เรื่องไร้สาระของสารเคมีในสมองอยู่อีกไหมล่ะ?" ซีต้ากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบเพื่อแย้งตามสไตล์ของเธอ แต่จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมฉุกเฉินที่เชื่อมต่อกับระบบฐานข้อมูลหลักของ 'บริษัทจัดหาคู่ (ป่วน) ระดับจักรวาล' ก็เด้งพรวดขึ้นกลางอากาศด้วยแสงสีแดงกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังขึ้นในหัวของทั้งคู่ *[แจ้งเตือนด่วนจากศูนย์กลางจักรวาล: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานมิติที่ 4 ลูกค้ารายล่าสุดที่เพิ่งเซ็นสัญญา... ไม่ใช่มนุษย์โลกสายพันธุ์โฮโมเซเปียนส์อย่างที่ระบบบันทึกไว้!]* ก้องกังวานหน้าถอดสีทันที กาแฟในแก้วเกือบจะหกเรี่ยราด ขณะที่ซีต้าลุกขึ้นยืนพรวดอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอกลายเป็นจริงจังและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ก้องกังวานครับ..." ซีต้าหันมามองหน้าเขา ช้าๆ ชัดๆ ทีละพยางค์ "ดูเหมือนว่า... เรากำลังจะจับคู่ให้สิ่งมีชีวิตที่อันตรายที่สุดในกาแล็กซีแอนดรอมิดา เข้ากับสาวออฟฟิศแผนกบัญชีชั้น 3 ของตึกเราเองครับ!"