วิกฤตพนักงานลาออก

"ซีต้า! หยุดเท้าของเธอเดี๋ยวนี้! ถ้าก้าวออกจากหน้าต่างบานนั้นไป ผมจะฟ้องสหพันธ์ทางช้างเผือกข้อหาทิ้งงานโดยไม่มีใบรับรองแพทย์!" ผมตะโกนก้อง มือคว้าขอบหน้าต่างเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ซีต้าหันกลับมามองผมด้วยดวงตาสีมรกตที่นิ่งสนิทราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอไม่ได้ตื่นตระหนกกับคำขู่ของผมแม้แต่นิดเดียว แถมยังจัดปกเสื้อชุดฟอร์มสีเงินของเธอให้เข้าที่ด้วยท่าทางใจเย็นจนน่าหมั่นไส้ "ก้องกังวานครับ การฟ้องร้องต้องใช้ค่าธรรมเนียมศาล 5,000 เครดิต และที่สำคัญ... ดาวแม่ของฉันไม่แคร์กฎหมายแรงงานของโลกใบจิ๋วนี้หรอกครับ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิด "และที่สำคัญกว่านั้นคือ ยานมารับผมแล้ว" ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวแหลมสูงก็ดังสนั่นไปทั่วออฟฟิศ แสงสีน้ำเงินเข้มสาดส่องลงมาจากฟากฟ้าทะลุเพดานออฟฟิศชั้น 14 ลงมาดั่งเลเซอร์ตัดเหล็ก ผมกระโดดหลบแทบไม่ทัน โต๊ะทำงานตัวโปรดของผมถูกแสงนั่นเฉือนจนกลายเป็นผงฝุ่นเหลือเพียงขาโต๊ะที่ตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยว "นี่มันไม่ใช่การลาออกปกติแล้ว! นี่มันการยึดพื้นที่ชัดๆ!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มอยู่ในหัว "มันคือการ Recall ครับ" ซีต้าชี้ไปที่วัตถุรูปทรงคล้ายจานข้าวสุนัขขนาดยักษ์ที่ลอยนิ่งอยู่เหนือตึก "สัญญาสงบศึกในกาแล็กซีถูกยกเลิก สายพันธุ์ของผมถูกเรียกตัวกลับไปประจำการที่แนวหน้า ใครที่ขัดขืนจะถือว่าเป็นกบฏ" ผมมองหน้าซีต้าสลับกับจานบินนั่น สติสัมปชัญญะของผมบอกให้วิ่งหนี แต่ความโลภ... เอ่อ ไม่ใช่สิ ความรับผิดชอบต่อหนี้กยศ. ที่ยังเหลืออยู่เกือบล้าน มันสั่งให้ผมหาทางรั้งเธอไว้ "เดี๋ยว! แล้วเคส 'คุณชายดาวอังคารกับสาวน้อยวิญญาณธาตุ' ล่ะ? นี่ยังไม่ได้สรุปผลการเดทเลยนะ ถ้าลูกค้าไม่พอใจ ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!" ซีต้าเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองดูนาฬิกาข้อมือที่เป็นโฮโลแกรมสั่นไหว ก่อนจะถอนหายใจยาว "ก้องกังวานครับ... จริงๆ แล้วคุณชายดาวอังคารนั่นน่ะ เขาไม่ได้ต้องการคู่เดทหรอกครับ สิ่งที่เขาต้องการคือยืมเงินคุณไปซื้อคริสตัลพลังงานต่างหาก ผมถึงต้องรีบออกไปก่อนที่เขาจะรู้ว่าผมรู้ทัน" ผมอ้าปากค้าง นี่ผมกำลังทำธุรกิจจัดหาคู่หรือโรงรับจำนำจักรวาลกันแน่? ในขณะที่ผมกำลังประมวลผลความซวยซ้ำซ้อนอยู่นั้น แรงดึงดูดมหาศาลก็เริ่มก่อตัวขึ้นจากยานลำนั้น เก้าอี้ออฟฟิศ เอกสารรายชื่อลูกค้า และแม้แต่เครื่องชงกาแฟราคาถูกของผมก็ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า "ซีต้า! อย่าทิ้งผมไปแบบนี้!" ผมตะโกนสุดเสียง พยายามคว้าชายเสื้อของเธอไว้แต่ก็คว้าได้เพียงอากาศ เธอหันมามองผมเป็นครั้งสุดท้าย แววตาที่เคยเย็นชาดูเหมือนจะอ่อนแสงลงชั่วขณะ "ก้องกังวาน... การเป็นมนุษย์มันเหนื่อยใช่ไหมครับ? ทั้งหนี้สิน ทั้งความหวัง... ถ้าคุณเบื่อเมื่อไหร่ ก็หาทางติดต่อผมมาที่พิกัด 007-Sector-Z นะครับ ผมจะรอ... ในฐานะเพื่อน" แสงสีน้ำเงินสว่างวาบจนผมต้องหลับตาแน่น เสียงเครื่องยนต์กระชากหายไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย ผมลืมตาขึ้นมาพบว่าออฟฟิศที่เคยคึกคักเหลือเพียงความว่างเปล่า เอกสารปลิวว่อนเต็มพื้น และแสงแดดยามบ่ายที่ส่องผ่านเพดานที่โดนเลเซอร์เจาะเป็นรูโหว่ ผมทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พลางหัวเราะแห้งๆ ให้กับชีวิตตัวเอง "โธ่เอ๊ย... ลาออกไม่บอกกล่าว แถมทิ้งรูบนเพดานไว้อีก นี่กะจะให้ผมเปิดกิจการรับดูดาวฟรีหรือไงกัน" ผมหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าขึ้นมา หวังจะจดรายการสิ่งที่ต้องทำเพื่อกอบกู้บริษัท แต่ทว่า... พลิกไปหน้าสุดท้าย กลับมีกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนสอดอยู่ มันเป็นกระดาษสีดำสนิทที่เขียนด้วยหมึกเรืองแสงสีทองคำ *‘ถึงก้องกังวาน... ที่ที่ผมจากมาไม่ได้มีแค่สงคราม แต่มีบางสิ่งที่ผมเก็บไว้ใต้ลิ้นชักลับในโต๊ะทำงานของคุณ ถ้าคุณอยากรู้ว่าบริษัทจัดหาคู่นี้มีความลับอะไรที่ทำให้จักรวาลต้องสั่นสะเทือน ก็ลองแงะมันดูครับ... อ้อ และระวังตัวด้วยล่ะ เพราะตอนนี้มีคนอีกกลุ่มกำลังเดินทางมาที่ออฟฟิศของคุณ เพื่อ ‘ยึด’ ทุกอย่างไป’* หัวใจของผมเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ผมค่อยๆ คลานไปที่โต๊ะทำงานที่เหลือแต่ขา ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น... ไม่ใช่เคาะแบบลูกค้าทั่วไป แต่มันคือเสียงกระแทกจนบานประตูเหล็กดัดถึงกับเบี้ยว “เปิดประตู! เรามาจากหน่วยตรวจสอบลิขสิทธิ์แห่งสหพันธ์! เราได้รับรายงานว่ามีการครอบครองสิ่งของต้องห้ามประเภท ‘หัวใจของจักรวาล’ ในออฟฟิศแห่งนี้!” ผมมองกระดาษในมือ แล้วมองไปที่ลิ้นชักลับที่เพิ่งจะเผยรอยแย้มออกมาเล็กน้อย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ผมเพิ่งจะเสียพนักงานไป แต่ดันได้ของร้อนแรงระดับทำลายล้างมาแทนที่งั้นรึ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันสุดแสนจะป่วนประสาทของผมนะครับ!