รอดตายเพราะคำคม

"เลเซอร์ปลายกระบอกปืนนั่นน่ะ... มันส่องเข้าตาผมพอดีเลยครับคุณพี่ชุดสูท" ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดดันจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นจังหวะเดียวกับเสียงเข็มนาฬิกาดิจิทัลบนฝาผนัง ชายชุดดำคนนั้นนิ่งไป มือที่ถือปืนเลเซอร์สีครามยังคงมั่นคงราวกับหินผา ดวงตาหลังแว่นกันแดดทรงหยดน้ำคู่นั้นเย็นชาเสียจนผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยเรื่องสุขภาพดวงตาของแก" เขาตอบเสียงเรียบ พลางขยับปืนเลเซอร์จ่อมาที่หน้าผากผม "วางบัญชีนั่นลง ก่อนที่สมองแกจะกระจายเต็มผนังห้องทำงานกระจอกๆ นี่" ผมมอง 'บัญชีจัดหาคู่แห่งจักรวาล' ในมือ มันดูเป็นสมุดปกหนังธรรมดา แต่เนื้อหาข้างใน... หน้าสุดท้ายที่เขากล่าวถึง มันคือจุดจบของระบบนิเวศน์ทางความรักของเผ่าพันธุ์ครึ่งค่อนจักรวาลเลยทีเดียว ซีต้าที่ยืนอยู่ข้างผมขยับตัวเล็กน้อย แววตาของเธอไม่มีความกลัว มีเพียงความสงสัยตามประสาเผ่าพันธุ์ที่เน้นตรรกะเหนืออารมณ์ "คุณพี่ครับ" ผมยกมือขึ้นระดับอก พยายามฉีกยิ้มที่ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่หนุ่มออฟฟิศผู้มีหนี้กยศ. ท่วมหัวจะทำได้ "ก่อนที่ปืนนั่นจะลั่น ผมขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม? คนเราน่ะ ถ้าชีวิตเปรียบเหมือนหนังสือสัญญาที่ถูกเขียนไว้ก่อนจะเกิด แล้วหน้าสุดท้ายของมัน... คือจุดที่เราต้องรับผิดชอบ หรือคือจุดที่เราได้อ่านความจริงที่ว่า เราเป็นแค่ตัวละครที่ถูกขีดเขียนให้มาตายในห้องทำงานแคบๆ แบบนี้เท่านั้น?" ชายชุดดำชะงักไปเล็กน้อย ปืนในมือขยับสั่นเพียงเสี้ยวองศา "แกพูดเรื่องอะไรของแก?" "ผมหมายความว่า..." ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้จะเสียวสันหลังวาบ "คนที่ถือปืนเลเซอร์น่ะ มักจะมองเห็นแค่เป้าหมายข้างหน้า จนลืมไปว่าในมือนั้นไม่ได้ถืออาวุธหรอกครับ... คุณกำลังถือ 'โอกาส' ที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตัวเองต่างหาก ถ้าคุณยิงผมตอนนี้ คุณก็แค่ได้ความสะใจ แต่นั่นคือการยอมรับว่า คุณก็เป็นแค่เครื่องมือในสัญญาฉบับนี้เหมือนกับผม... ผู้ชายที่เท่ขนาดนี้ เป็นแค่หุ่นเชิดของไอ้สัญญาหน้าสุดท้ายเนี่ยนะ? มันน่าเสียดายความหล่อเหลาที่อยู่ภายใต้แว่นกันแดดนั่นชะมัด" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ผมสังเกตเห็นมุมปากของเขาขยับเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา "คำคมเห่ยๆ ของแก... มันไม่ได้ทำให้แกดูฉลาดขึ้นหรอกก้องกังวาน" เขาขยับปืนลง แต่ยังไม่ลดลงต่ำเสียทีเดียว "แต่แกพูดถูกอย่างหนึ่ง... ฉันเกลียดการถูกสั่ง" ซีต้าที่นิ่งมานานหันมามองผมพลางกระซิบ "คำคมของมนุษย์นี่มันมีผลต่อระบบประสาทสัมผัสของพวกนักฆ่าเหรอ? ตรรกะนี้ฉันเพิ่งเคยเจอ" ผมยักไหล่เบาๆ "ไม่ใช่ตรรกะหรอกซีต้า มันคือศิลปะการแถระดับมือโปร" "เอาล่ะ" ชายชุดดำถอนหายใจ "ฉันจะให้แกเปิดหน้าสุดท้ายนั่น แต่จำไว้... เมื่อแกเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น แกจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงยอมเสี่ยงที่จะไม่ฆ่าแกในตอนนี้" เขาค่อยๆ เดินถอยหลังไปที่ประตูมิติที่ยังคงเปิดค้างอยู่ พลางหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนา "ก้องกังวาน... หนี้ที่แกมีน่ะ มันจิ๊บจ๊อยไปเลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังรอแกอยู่ในหน้ากระดาษแผ่นนั้น" สิ้นคำพูด เขาก็ถอยหลังหายเข้าไปในความมืดของประตูมิติ ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่กับสมุดในมือ "เขาไปแล้ว" ซีต้าสรุปความ "ความเสี่ยงต่อการถูกเจาะกะโหลกด้วยเลเซอร์ลดลงเหลือศูนย์เปอร์เซ็นต์ นายรอดตายเพราะคำคมไร้สาระนั่นจริงๆ ด้วย" ผมเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผม มือที่ถือสมุดสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือความอยากรู้อยากเห็นที่พุ่งพล่าน ผมค่อยๆ กรีดนิ้วเปิดหน้าสุดท้ายของสัญญาฉบับนั้น แสงสีทองประหลาดพุ่งออกมาจากหน้ากระดาษ มันไม่ได้เป็นตัวหนังสือ แต่มันคือภาพโฮโลแกรมที่ฉายขึ้นมากลางอากาศ เป็นภาพของ... ตัวผมเอง ในชุดสูทหรูหรานั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ทำจากดวงดาว และข้างๆ ผมคือชื่อของ 'คู่รัก' ที่ผมต้องจัดหาให้... ทว่า ชื่อนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นชื่อของคนที่ผมเกลียดที่สุดในออฟฟิศ... ยัยหัวหน้าจอมเผด็จการที่คอยตามทวงงานผมทุกเช้าเย็น! "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!" ผมตะโกนลั่นห้อง "นี่มันไม่ใช่บริษัทจัดหาคู่แล้ว! นี่มันบริษัททำลายชีวิตคนชัดๆ!" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากสมาร์ทโฟนของผมก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่เปลี่ยนสีเป็นสีแดงฉาน ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาผมแทบทรุดลงไปกองกับพื้น มันไม่ใช่ข้อความทวงหนี้กยศ. แต่มันคือคำสั่งด่วนจาก 'ประธานบริษัทแห่งจักรวาล' ที่ผมไม่เคยรู้จักตัวตน 'ยินดีด้วย ก้องกังวาน... การเป็นสามีของเธอ คือบททดสอบแรกในการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดของจักรวาล เตรียมตัวให้พร้อม เพราะงานแต่งงานจะเริ่มขึ้นในอีก 3... 2... 1...' เสียงระฆังวิวาห์ดังลั่นไปทั่วออฟฟิศ ทั้งที่มันควรจะเป็นเวลาเที่ยงคืน ประตูกระจกห้องทำงานของผมถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหัวหน้าที่ยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าในมือของเธอกลับถือช่อดอกไม้ที่ทำจากระเบิดปรมาณูขนาดจิ๋ว! "ก้องกังวาน..." เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "เตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวของฉันได้แล้ว... หรืออยากจะลองชิมรสชาติของระเบิดดอกไม้นี่ก่อนดีล่ะ?" ผมมองไปที่ซีต้าที่เริ่มถอยหนีไปทางหน้าต่าง พร้อมกับรอยยิ้มที่บอกว่า 'ขอให้โชคดีนะเพื่อนรัก' นี่มันวันซวยหรือวันซวยกันแน่! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยหนุ่มออฟฟิศดวงกุดคนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!