เดตในวันสิ้นโลก

"ถ้านายยังไม่หยุดขยับปากพูดพล่ามเรื่องสัญญาจ้างกยศ. ข้ามดาวดวงนี้ไปอีกล่ะก็ ฉันสาบานได้ว่าฉันจะเอาเครื่องตัดเลเซอร์นี่ผ่าหัวนายเป็นสองซีกก่อนที่ลาวาใต้เท้าเราจะเดือดพล่านขึ้นมาเสียอีก" ซีต้ากดเสียงต่ำพลางควักอุปกรณ์ชิ้นเล็กจิ๋วออกมาจากกระเป๋ามิติข้างเอว ดวงตาสีม่วงอ่อนของเธอวาวโรจน์ท่ามกลางแสงสีส้มสลัวของท้องฟ้าดาว 'เซเลสเทียล ไพรม์' ที่กำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เศษอุกกาบาตขนาดเท่าตึกแถวตกลงมาใส่ยอดเขาเบื้องหลังเป็นระยะ เสียงระเบิดกัมปนาทดังสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง ผม—ก้องกังวาน—รีบหุบปากฉับพลัน พร้อมกับกระชับสูทมือสองที่ดูยับเยินพอๆ กับอนาคตของผมในตอนนี้ให้เข้าที่ "ผมแค่กังวลน่ะซีต้า! เงินเดือนงวดนี้มันต้องเอาไปโปะดอกเบี้ยนะเว้ย ถ้าลูกค้าคนนี้ 'ดับ' ไปก่อนเซ็นสัญญา ผมก็แห้วรับประทานน่ะสิ" "ลูกค้าคนนี้คือเจ้าชายรัชทายาทผู้ถือครองความทรงจำแห่งการกำเนิดดวงดาวนะก้อง! นายอย่ามองเขาเป็นแค่คนถังแตกที่จะทำโปรเจกต์แต่งงาน แต่จงมองเขาเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในจักรวาลที่กำลังจะมอดไหม้ไปกับดาวบ้านเกิดของเขา!" ซีต้าสวนกลับพลางตบไหล่ผมแรงจนแทบเซ "เอาล่ะ แผนคือ จัดเดตสุดท้ายให้เขาด้วยความทรงจำที่ดีที่สุด ก่อนที่นักล่าความทรงจำตัวจริงจะมาถึง... และจำไว้ อย่าเผลอปล่อยไก่ตัวใหญ่ๆ ต่อหน้าเจ้าชายเด็ดขาด" ผมสูดหายใจลึก กลิ่นกำมะถันและกลิ่นไหม้ปนเปกันจนแสบจมูก เราเดินเลี้ยวเข้าสู่โถงกลางของพระราชวังที่ดูหรูหราจนน่าใจหาย แสงจากคริสตัลระย้าสั่นไหวตามแรงแผ่นดินไหวเบื้องล่าง ตรงใจกลางห้องนั้น... เจ้าชาย 'เอเลี่ยน' ผู้สง่างามกำลังนั่งจิบไวน์สีน้ำเงินอยู่หน้าเปียโนที่ทำจากหินอุกกาบาต "ท่านครับ" ผมก้าวเข้าไปด้วยมาดมืออาชีพ แม้ขาจะสั่นพั่บๆ "ผมก้องกังวาน จากบริษัทจัดหาคู่ (ป่วน) ระดับจักรวาล วันนี้ผมได้รับเกียรติให้มาเป็นผู้ดูแล 'เดตสุดท้าย' ของท่านครับ" เจ้าชายหันมามอง ผมสังเกตเห็นแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำ ท่านไม่ได้ดูหวาดกลัวต่อหายนะแม้แต่น้อย ท่านแค่ยิ้ม—ยิ้มที่เหมือนคนรอคอยใครบางคนมานานแสนนาน "เจ้ามาสายนะ ก้องกังวาน" เจ้าชายเอ่ยเสียงเรียบ "ข้ารอมานานนับศตวรรษ เพื่อที่จะได้พูดคุยกับคนที่มองเห็น 'ความว่างเปล่า' ในใจของข้าจริงๆ ไม่ใช่แค่คนที่จะมาขโมยความทรงจำไปขายในตลาดมืด" ผมหันไปมองซีต้าที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลัง เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นการสื่อสารว่า *‘นี่มันไม่ได้อยู่ในสคริปต์นะก้อง จัดการเอาเอง’* "คือ... ท่านครับ" ผมขยับเนกไทให้ตึงขึ้น "ความทรงจำอาจจะเป็นสิ่งมีค่า แต่มันคงไม่มีค่าเท่ากับความรู้สึกที่ท่านได้รับในวินาทีนี้หรอกครับ ผมเตรียม... เอ่อ... สวนดอกไม้จำลองไว้ให้ท่านกับคู่เดตที่ท่านเฝ้ารอแล้ว" "คู่เดตของข้าเหรอ?" เจ้าชายหัวเราะเบาๆ เสียงเปียโนบรรเลงขึ้นโดยไม่มีใครกด นิ้วเรียวยาวของท่านเคาะไปบนอากาศตามจังหวะ "คนที่ข้าอยากออกเดตด้วยน่ะ... อยู่ข้างหลังเจ้ายังไงล่ะ" ผมตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะคำพูดของเจ้าชาย แต่เพราะซีต้า—เพื่อนคู่คิดที่ฉลาดเป็นกรด—เริ่มสั่นเทาเหมือนพยายามต้านทานพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น "ซีต้า?" ผมเรียก แต่เธอกลับเดินตรงไปหาเจ้าชาย ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีม่วงเป็นสีทองสว่างจ้า เธอกำลังก้าวไปตามจังหวะดนตรีที่เจ้าชายเป็นคนควบคุม "ก้อง... นายคิดว่าทำไมฉันถึงเลือกนายมาเป็นคู่หูตั้งแต่วันแรก?" เสียงของซีต้าไม่ได้ออกมาจากลำคอของเธอ แต่ดังก้องอยู่ในหัวผม เหมือนเสียงวิทยุที่ถูกคลื่นแทรก "เพราะนายคือคนเดียวที่ไม่มีความทรงจำสำคัญอะไรให้ขโมย... และนั่นแหละ คือเหตุผลที่นายคือ 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด" เจ้าชายลุกขึ้นยืน แสงสว่างรอบตัวเขาสว่างจนผมต้องหลับตาแน่น แผ่นดินไหวหยุดลงอย่างฉับพลัน ความเงียบเข้าปกคลุมแทนที่เสียงระเบิด เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง เจ้าชายไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว... แต่สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมกลับกลายเป็นเงาร่างของหญิงสาวที่ดูเหมือนซีต้าทุกประการ ต่างกันเพียงแค่แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาต และในมือของเธอกำลังถือสมุดบัญชีหนี้กยศ. ของผมที่ควรจะอยู่ในกระเป๋าเสื้อของผมเอง! "ยินดีด้วย ก้องกังวาน" ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก "เดตครั้งนี้ไม่ใช่การจัดหาคู่... แต่มันคือการ 'โอนย้าย' หนี้กรรมและภาระทั้งหมดของจักรวาลเข้าสู่จิตวิญญาณของนาย" เธอยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่เรียงตัวไม่เป็นระเบียบเหมือนสัตว์ป่า "ทีนี้... เรามาเริ่มทำสัญญาสุดท้ายกันเถอะ ก่อนที่ดาวดวงนี้จะถูกลบออกจากสารบบโดยสมบูรณ์" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูมิติด้านหลังผมก็เปิดออก ร่างชายชุดสูทสีดำสนิทที่ผมคุ้นเคยดีเดินถือปืนพกเลเซอร์ก้าวเข้ามา เขามองมาที่ผมแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดว่า "วางมือจากบัญชีนั่นเสีย ก้องกังวาน... เพราะถ้าแกเปิดหน้าสุดท้ายของสัญญาฉบับนี้ ชีวิตของแกจะไม่ใช่ของแกอีกต่อไป... และนรกที่แกกำลังเผชิญอยู่ มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันวุ่นวายของผมมาจนถึงจุดนี้ครับ!