ภารกิจกู้ชีพร้านอาหาร

"ก้องกังวาน... นายคงต้องเลือกระหว่าง 'การเป็นปุ๋ย' กับ 'การเป็นสมบัติส่วนตัวของฉัน' เท่านั้นในตอนนี้" น้ำเสียงของเจ้าชายอัลคาซาร์เย็นเฉียบราวกับขั้วโลกเหนือที่ถูกแช่แข็งในไนโตรเจนเหลว ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของพระองค์จ้องมองมาที่ผมจนผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็นก้อนโปรตีนที่รอการย่อยสลาย ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางพยายามรักษาใบหน้าให้ดูเป็นคนที่มีสติสัมปชัญญะที่สุดในจักรวาล แม้ในใจจะอยากตะโกนว่า 'ขอกลับไปใช้หนี้ กยศ. แบบปกติธรรมดาได้ไหมครับท่าน!' "คือ... ท่านครับ การเป็นปุ๋ยมันดูเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมดีนะครับ แต่ถ้าเป็นสมบัติส่วนตัว ผมเกรงว่าตารางงานผมจะแน่นเกินไปจนไม่มีเวลาไปจ่ายค่างวดรถ" ผมแถออกไปพลางฉีกยิ้มแห้งๆ "หยุดไร้สาระสักที!" ซีต้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ตบไหล่ผมจนเกือบทรุด "ตอนนี้เป้าหมายของเราไม่ใช่การถกเถียงเรื่องรสนิยมความตาย แต่คือการกู้ชีพร้านอาหาร 'ดาวหางรสเด็ด' ของคุณป้าเมย์ให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ไม่อย่างนั้นเราสองคนได้เป็นปุ๋ยสมใจท่านชายจริงๆ แน่" บรรยากาศในร้านอาหารดูเงียบเหงาจนแทบจะได้ยินเสียงปลวกกัดไม้โต๊ะ เก้าอี้ทุกตัวว่างเปล่า ราวกับมีคำสาปทำให้ลูกค้าทุกคนเดินเลี่ยงไปกินร้านก๋วยเตี๋ยวข้างๆ แทน คุณป้าเมย์นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่หลังเคาน์เตอร์ ท่ามกลางหม้อแกงที่ไร้กลิ่นหอม "พลังแห่งความรักไงก้องกังวาน" ซีต้าหันมาขยิบตาให้ผมอย่างมีเลศนัย "เจ้าชายบอกว่าอาหารร้านนี้รสชาติจืดชืดเพราะขาด 'ออร่าความรัก' นายต้องทำภารกิจจัดเดตคู่รักให้สำเร็จที่นี่ เพื่อกระตุ้นต่อมรับรสของจักรวาลให้กลับมาทำงาน" "ให้ผมจัดเดต? ผมเนี่ยนะ? แค่เอาตัวรอดจากเจ้าชายยังแทบไม่รอดเลยนะครับ!" ผมโวยวาย แต่สายตาเย็นชาของเจ้าชายก็เหลือบมามอง ทำให้ผมต้องรีบเปลี่ยนท่าที "โอเคครับ... จัดเดตก็จัดเดต" ผมตัดสินใจรวบรวมความกล้า เดินไปหาคู่รักคู่หนึ่งที่บังเอิญเดินหลงเข้ามาในร้าน (หรืออาจจะโดนซีต้าขู่เข็ญมาก็ไม่แน่ใจ) ผมต้องทำหน้าที่ 'กามเทพจำแลง' เพื่อให้พวกเขารู้สึกโรแมนติกจนอาหารของคุณป้าเมย์เปลี่ยนรสชาติไปตามความรู้สึก ผมเริ่มวางแผนจัดฉาก แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟพลังงานแสงอาทิตย์ที่ผมดัดแปลงจากอุปกรณ์ซ่อมแซมยานอวกาศ ดนตรีบรรเลงจากแอปฯ มือถือที่เปิดเพลงแนวแจ๊สคลอเบาๆ "จีบกันสิครับ! จีบกันให้สุดพลัง! กินสเต็กนี่เข้าไปแล้วมองตากันเหมือนโลกนี้มีแค่เราสองคน!" ผมกำชับคู่รักจนชายหนุ่มคู่กรณีเหงื่อตก "ถ้าพวกคุณไม่รักกันให้ถึงระดับสิบ ผมรับรองได้เลยว่าคนตรงนั้น (ผมพยักหน้าไปทางเจ้าชาย) อาจจะเสกให้พวกคุณกลายเป็นผักชีโรยหน้าแกงจืดจริงๆ นะ" ทว่าสถานการณ์กลับไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด อาหารของคุณป้าเมย์ที่ตอนแรกจืดชืดไร้รสนิยม เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอย่างประหลาด เมื่อคู่รักเริ่มจับมือกัน พลังงานสีชมพูประหลาดๆ เริ่มไหลทะลักออกมาจากหัวใจของพวกเขา มันไม่ใช่แค่อาหารอร่อยขึ้น แต่มันกลายเป็นอาหารที่มีออร่าเรืองแสง! "ดูนั่นสิ!" ซีต้าชี้ไปที่จานอาหาร "รสชาติของมันกำลังถูกโปรแกรมด้วยสารเคมีแห่งความรัก... แต่เดี๋ยวนะก้องกังวาน ทำไมคนในร้านเริ่มตัวลอย?" นั่นคือคำถามที่ผมเองก็อยากรู้ เพราะตอนนี้คู่รักที่ผมจัดเดตให้กำลังเริ่มลอยละล่องขึ้นสู่เพดานร้าน เหมือนกับว่าพลังความรักของพวกเขามันแรงจนต้านทานแรงดึงดูดของโลกไม่ไหว "แย่แล้ว!" ผมร้องลั่น "เจ้าชายครับ! ผมว่าระบบจัดเดตของผมน่าจะผิดพลาดทางเทคนิค ผมตั้งค่า 'ความรัก' ไว้แรงเกินไปหน่อย!" เจ้าชายอัลคาซาร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ พลางปัดฝุ่นออกจากฉลองพระองค์ "ความผิดพลาดคืออาหารอันโอชะของคนไม่เอาไหน ก้องกังวาน... เจ้าไม่ได้แค่สร้างความรัก เจ้ากำลังสร้าง 'ระเบิดเสน่หา' ที่จะทำให้ร้านนี้ระเบิดเป็นจุมพิตแห่งหายนะภายในสามนาที" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังขึ้นจากมุมมืดของร้าน ไม่ใช่เสียงของเจ้าชาย ไม่ใช่เสียงของซีต้า และแน่นอนว่าไม่ใช่เสียงของคุณป้าเมย์ ชายชุดดำลึกลับที่ผมเคยเห็นผ่านๆ ในงานกาล่าจักรวาลก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ เขาถือรีโมทคอนโทรลที่ดูคล้ายกับอุปกรณ์ควบคุมดวงดาวในมือ "ขอโทษที่ขัดจังหวะความโรแมนติกนะครับ" ชายชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "แต่ภารกิจกู้ชีพร้านอาหารนี้ต้องจบลงเดี๋ยวนี้ เพราะเจ้าของที่ดินตัวจริง... ไม่ใช่คุณป้าเมย์คนนี้" เขากดปุ่มบนรีโมท ทันใดนั้นผนังร้านอาหารก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับใบหน้าของคุณป้าเมย์ที่เริ่มบิดเบี้ยวและละลายหายไปเหมือนภาพโฮโลแกรมที่ถูกปิดสวิตช์ ก่อนที่ชายชุดดำจะแสยะยิ้มที่ทำให้ผมขนลุกชันไปถึงกระดูกสันหลัง "ก้องกังวาน... นายไม่ได้กำลังกู้ชีพร้านอาหารหรอก นายกำลังถูกล่อเข้ามาในกับดักที่ออกแบบมาเพื่อขโมยความทรงจำสุดท้ายของเจ้าชาย" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความวุ่นวายครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!