เมื่อซีต้าหึง?

"ไอ้มนุษย์หน้าจืด! แกทำอะไรกับลูกชายฉัน!" เสียงแผดร้องของแม่สามีต่างดาวระดับประมุขแห่งดวงดาวเซนทอรีดังสนั่นจนแก้วกาแฟในมือผมสั่นสะเทือน ความร้อนของมันลวกนิ้วผมจนต้องอุทานลั่นห้องโถงของบริษัทจัดหาคู่ "เดี๋ยวครับคุณแม่! ใจเย็นก่อนครับ! ผมแค่สอนเขาทำไข่เจียวหมูสับ ไม่ได้ทำอะไรที่ไม่เป็นมงคลเลยสักนิด!" ผมร้องสวนกลับไปพลางถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะทำงานที่มีเอกสารโปรไฟล์ของลูกค้ากองพะเนิน ซีต้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมในตอนแรก จู่ๆ ก็ก้าวเข้ามาบังหน้าผมไว้ เธอไม่ได้หันมามองผม แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวมันเย็นเยือกจนขนลุกชัน ดวงตาสีม่วงอ่อนของเธอหรี่ลงเล็กน้อยจ้องเขม็งไปที่หญิงสูงศักดิ์ตรงหน้า "ท่านแม่ครับ" ซีต้าเรียกเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับมีแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ "ก้องกังวานเขาเป็นพนักงานของหนู และการที่เขาจะสอนวิชาทำอาหารให้เจ้าชายองค์เล็ก ก็ถือเป็นงานบริการในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านไลฟ์สไตล์มนุษย์... ไม่ใช่เรื่องที่ท่านต้องมาตวาดใส่แบบนี้" ผมยืนอ้าปากค้าง นี่หรือคือซีต้า? ยัยมนุษย์ต่างดาวตรรกะประหลาดที่ชอบบอกว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่าและยุ่งเหยิง? ปกติเธอต้องซ้ำเติมผมไม่ใช่หรือที่ทำเรื่องซวยๆ แบบนี้? แม่ของเจ้าชายชายตามามองผมด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปเค้นคอซีต้าต่อ "งานบริการงั้นหรือ? แล้วทำไมฉันถึงเห็นคลิปในโฮโลแกรมว่าเขากำลังจับมือลูกชายฉันสอนตอกไข่! แถมยังหัวเราะคิกคักกันสองคน! เจ้ามนุษย์นี่กำลังจะทำอะไรกันแน่ ซีต้า! หรือว่าเธอโดนมันปั่นหัวจนลืมหน้าที่ไปแล้ว?" "หนูไม่ได้ลืมหน้าที่ค่ะ... อ้อ ขอโทษที หนูหมายถึง 'ครับ'" ซีต้าเผลอใช้สรรพนามแบบชาวโลกก่อนจะเปลี่ยนทันควัน ใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "และที่สำคัญ... เขาก็แค่สอนวิธีป้องกันไข่เปลือกแตก ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรขนาดนั้น ที่ท่านควรทำคือกลับไปจัดการเรื่องสนธิสัญญาการค้าที่ท่านกำลังถูกต้มต่างหาก ไม่ใช่มาตามหึงหวงลูกชายที่เพิ่งจะโตเป็นหนุ่ม!" ผมแอบกระซิบข้างหูเธอ "ซีต้า คุณพูดแรงไปหรือเปล่าครับ? เดี๋ยวผมก็โดนเนรเทศไปเป็นปุ๋ยหรอก" ซีต้าหันมาถลึงตาใส่ผม "เงียบไปเลยนะก้องกังวาน! ถ้าไม่อยากให้ฉันจับคุณโยนออกไปนอกอวกาศ ก็ยืนนิ่งๆ เป็นรูปปั้นไป!" ท่าทีของเธอตอนนี้มันไม่ใช่ความโกรธปกติ แต่มันเหมือนคนที่มีอะไรบางอย่างอัดอั้นอยู่ในใจ สายตาที่เธอมองผมตอนที่ผมขยับตัวออกห่างนั้น มันมีความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผมเองก็อธิบายไม่ถูก มันทั้งกดดัน ทั้งหวงแหน และมีความสับสนปนเปอยู่เต็มไปหมด "นี่เธอ..." แม่เจ้าชายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูน่าขนลุก "อย่าบอกนะว่าที่เธอปกป้องไอ้มนุษย์หน้าจืดนี่ เพราะเธอเองก็เริ่ม 'รู้สึก' อะไรกับมันขึ้นมาจริงๆ? อย่าลืมนะซีต้า เผ่าพันธุ์เราห้ามมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำกว่าเป็นอันขาด โดยเฉพาะพวกที่ติดหนี้ กยศ. เนี่ย!" คำว่า 'หนี้ กยศ.' ของผมแทบจะทำให้ผมอยากมุดแผ่นดินหนี แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือปฏิกิริยาของซีต้า เธอไม่ได้ปฏิเสธทันทีเหมือนทุกครั้งที่โดนแซวเรื่องความรัก แต่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาคว้าแขนผมแน่นจนเล็บแทบจะจมลงไปในเนื้อ "เขาไม่ได้ต่ำต้อยค่ะท่านแม่" ซีต้าประกาศก้อง "อย่างน้อยเขาก็มีความสามารถในการแถไถเอาตัวรอดได้ดีกว่าพวกองครักษ์โง่ๆ ที่ท่านส่งมาดูแลหนูเป็นไหนๆ และถ้าท่านยังไม่หยุดยุ่งเรื่องส่วนตัวของหนู หนูจะลาออกจากการเป็นผู้จัดการบริษัทจัดหาคู่นี้ แล้วพาเขากลับไปอยู่บนโลกถาวรให้ดู!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที ผมเบิกตากว้างจนแทบถลน เรื่องลาออกนี่มันไม่เคยอยู่ในแผนการแถของผมเลยนะ! "แก... แกกล้าดียังไง..." แม่เจ้าชายตัวสั่นด้วยความโกรธ ท่านชี้มือมาที่ผม "ดี! งั้นเรามาดูกันว่า ถ้าฉันส่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจคนเข้าเมืองระหว่างดวงดาวมาตรวจสอบใบอนุญาตทำงานของเขา มันจะยังรอดไปได้อีกกี่น้ำ!" ท่านสะบัดหน้าเดินออกไปทันทีทิ้งไว้เพียงความเงียบและแรงกดดันมหาศาล ผมถอนหายใจออกมาอย่างหมดแรง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อรู้สึกได้ว่ามือของซีต้าที่จับแขนผมอยู่นั้นไม่ได้คลายออกเลย "ซีต้า... มือคุณ..." ผมทัก เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปล่อยมือออกทันที ใบหน้าของเธอกลับไปเรียบเฉยเหมือนหุ่นยนต์อีกครั้ง แต่สายตาที่เธอมองผมกลับหลบวูบไปทางอื่น "ฉันแค่ไม่อยากให้บริษัทเสียชื่อเสียงที่พนักงานทำตัวเป็นข่าวฉาวกับลูกค้า ก็เท่านั้นแหละ" "ขอบคุณนะครับที่ช่วยผมไว้" ผมยิ้มเจื่อนๆ ซีต้าไม่ตอบ เธอเดินไปที่หน้าต่างของยานแม่ที่มองเห็นวิวอวกาศกว้างไกล เธอพึมพำเบาๆ แต่ผมได้ยินชัดเจน "ก้องกังวาน... คุณคิดว่าการที่ฉันโกรธเมื่อกี้ มันเป็นเพราะเรื่องงานจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?" ผมอึ้งไปครู่หนึ่ง กำลังจะอ้าปากตอบ แต่จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของบริษัทก็ดับพรึบลง พร้อมกับเสียงเตือนภัยสีแดงฉานที่ดังไปทั่วทั้งยาน "ซีต้า! เกิดอะไรขึ้น!" ผมตะโกนถาม เธอหันกลับมา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความตื่นตระหนก "ก้องกังวาน! รีบถอยออกมาจากตรงนั้น! ระบบความปลอดภัยถูกเจาะจงที่ตำแหน่งของคุณ! มีการเรียกใช้ 'บัญญัติการกวาดล้าง' กับสิ่งมีชีวิตที่ไร้สังกัดบนสถานีนี้... ใครบางคนสั่งล็อกเป้าคุณแล้ว!" ประตูห้องโถงถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับกองกำลังหุ่นยนต์ติดอาวุธเต็มรูปแบบที่ก้าวเข้ามาล้อมเราสองคนไว้ และคนที่เดินนำหน้าเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'เจ้าชาย' ที่ผมเพิ่งสอนทำไข่เจียวไปเมื่อเช้า เขาไม่ได้ถือตะหลิวเหมือนตอนนั้น แต่ถืออุปกรณ์ควบคุมอาวุธที่ดูอันตรายถึงชีวิต "ก้องกังวาน... นายคงต้องเลือกระหว่าง 'การเป็นปุ๋ย' กับ 'การเป็นสมบัติส่วนตัวของฉัน' เท่านั้นในตอนนี้" เจ้าชายกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของผมและซีต้านะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ