ศึกชิงลูกค้า

"ถ้านายเหนี่ยวไกละก็... ฉันจะสาปแช่งให้นายต้องใส่กางเกงในกลับด้านไปตลอดกาล!" ผมตะโกนก้องกลางดาดฟ้าตึกสูงระฟ้า ลมพัดแรงจนผมเป๋ไปเป๋มา ปืนพกเลเซอร์สีทองในมือของ 'ก้องกังวานอีกคน' (ที่ผมเรียกมันว่าไอ้คนหน้าด้าน) กำลังเล็งมาที่หว่างคิ้วของผมพอดีเป๊ะ ในขณะที่ซีต้าถอนหายใจยาวเหยียดราวกับเบื่อโลก ก่อนจะหยิบแซนด์วิชขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่สนโลก "ก้องครับ ช่วยเลิกทำตัวเป็นพระเอกหนังแอ็กชันเกรดบีแล้วหันมามองความจริงหน่อยได้ไหม" ซีต้าพึมพำผ่านปากที่เต็มไปด้วยผักกาดหอม "ไอ้หมอนั่นไม่ใช่ผู้ร้ายข้ามจักรวาลหรอก มันแค่พนักงานฝ่ายขายสาขา 'จักรวาลคู่ขนาน' ที่กำลังจะมาขโมยโปรเจกต์เดตของพวกเราต่างหาก" ก้องกังวานหน้าหล่อ (คู่ปรับผม) ลดปืนลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของมันช่างกวนประสาทเหลือเกิน "ฉลาดสมเป็นเอเลี่ยนชั้นต่ำนะซีต้า แต่น่าเสียดาย... ลูกค้าวีไอพีของบริษัทข้า คือพวกแร็ปเปอร์จากดาวฮิปฮอปซิซัส พวกเขาต้องการเดตที่ 'ไรม์' ร้อนแรงที่สุดในกาแล็กซี และพวกแกน่ะเหรอ? แค่ตั๋วรถเมล์ยังแทบไม่มีปัญญาจ่าย" ผมยืดอกขึ้นทันที สกิลการแถของผมทำงานอัตโนมัติ "เฮ้ย! อย่าดูถูกกันนะโว้ย พวกเราเตรียมเดตสุดหรูไว้รอพวกพี่แกแล้ว เวทีต้องเป็นลานหินอวกาศ ไฟต้องส่องมาจากซากดาวเคราะห์ที่ใกล้ระเบิด และเพลงแร็ปต้องด้นสดด้วยจังหวะชีพจรของคนอกหัก นายทำแบบนี้ได้หรือเปล่าล่ะ ไอ้ก้องเบอร์สอง!" สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด ทั้งผมและไอ้ก้องเบอร์สองจ้องตากันจนแทบจะเห็นเงาสะท้อนของความหิวโหยในตากันและกัน ก่อนที่เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจะดังขึ้นจากท้องฟ้า ยานอวกาศรูปทรงเหมือน 'ไมโครโฟนยักษ์' ร่อนลงจอดเสียงดังสนั่นจนดาดฟ้าสั่นไหว สมาชิกแก๊ง 'ไรม์-แม็กม่า' เอเลี่ยนผิวสีลาวาที่มีไมโครโฟนติดอยู่ที่ปลายสายสะดือเดินลงมาจากยาน "ใครคือคนที่จะจัดเดตให้พวกเราได้ 'โดน' ที่สุด?" ผู้นำแก๊งแร็ปเปอร์ตะโกน เสียงของเขากลายเป็นคลื่นความถี่ต่ำที่ทำให้แก้วหูผมแทบแตก "ผมครับ!" ผมรีบยกมือขึ้นสุดแขน "ผมก้องกังวาน ตัวจริงหนึ่งเดียวในจักรวาล ส่วนไอ้คนถือปืนทองนั่น มันคือพนักงานขายตรงที่หลงทางมาครับ!" ไอ้ก้องเบอร์สองไม่ยอมแพ้ มันควงปืนเลเซอร์เหมือนควงปากกา "อย่าไปฟังมัน! ผมคือสาขาจากอนาคตที่รวยกว่าและหล่อกว่า ผมมีแพ็กเกจเดตแบบ 'ฟรีสไตล์ ดรอป เดอะ บีท' ที่รับรองว่าพวกพี่แร็ปกันจนดาวระเบิดแน่นอน!" สนามรบแห่งความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นทันที มันไม่ใช่การดวลปืน แต่มันคือการพยายามยัดเยียด 'ไอเดียเดต' ให้กับกลุ่มแร็ปเปอร์ที่เอาแต่บ่นว่าจังหวะการหายใจของคนบนโลกมัน 'ไม่คูลพอ' ผมรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปฯ จัดหาคู่ "ซีต้า! ค้นหาคลังข้อมูลเดตที่เร้าใจที่สุดเดี๋ยวนี้!" "ทำแล้วค่ะ... เอ้ย! ทำแล้วครับ!" ซีต้าแก้ไขคำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาอาฆาตของผม "ตอนนี้มีข้อเสนอคือเดตบนกระสวยอวกาศที่กำลังตกหลุมดำ แล้วให้พวกพี่แกแร็ปแข่งกับแรงดึงดูด รับรองว่าไรม์ไหลลื่นทะลุขอบเขตฟิสิกส์แน่นอนครับ" ไอ้ก้องเบอร์สองแสยะยิ้ม "ตื้นเขิน! ของข้าคือเดตในใจกลางซูเปอร์โนวาที่กำลังก่อตัวต่างหาก พลังงานความร้อนจะทำให้เสียงแร็ปของพวกพี่กังวานไปถึงมิติที่สี่!" พวกเอเลี่ยนแร็ปเปอร์เริ่มเดินวนไปวนมาด้วยความลังเล สายตาที่ดูเหมือนหินร้อนๆ ของพวกเขากวาดมองเราสองคนสลับไปมา ผมรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ไหลซึมออกมาตามไรผม นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของลูกค้า แต่มันคือศักดิ์ศรีของหนี้กยศที่ค้ำคออยู่ ถ้าผมเสียงานนี้ไป ผมคงต้องขายไตดาวอังคารเพื่อใช้หนี้แน่ๆ "พี่ครับ" ผมตัดสินใจใช้ไม้ตาย "เดตที่รุนแรงเกินไปมันก็แค่เสียงหนวกหู แต่ถ้าพี่มากับผม ผมจะพาพี่ไปเดตที่ 'ความเงียบ' ของอวกาศที่ไม่มีใครเคยสัมผัส และปล่อยให้พวกพี่แร็ปกับความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่พี่สามารถเติมคำว่าตัวเองลงไปได้มากที่สุดไงครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมดาดฟ้าชั่วขณะ กลุ่มแร็ปเปอร์หยุดกึก ผู้นำแก๊งจ้องหน้าผมเขม็ง ก่อนที่เขาจะตบมือเสียงดังสนั่นเหมือนภูเขาไฟถล่ม "คนนี้... คนนี้คือคนที่เข้าใจจังหวะของความเงียบ! เจ้าพนักงานขายปืนทองนั่นมันไร้รสนิยม!" ไอ้ก้องเบอร์สองหน้าถอดสี มันชี้ปืนมาที่ผมมือสั่นระริก "แก... แกชนะแค่ครั้งนี้เท่านั้น ก้องกังวาน! จำไว้ว่าความแค้นของฉันมันยาวนานกว่าไรม์ของพวกเอเลี่ยนพวกนี้เสียอีก!" มันกดปุ่มวาร์ปที่สายรัดข้อมือ ร่างกายของมันค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศทิ้งไว้เพียงกลิ่นไหม้ของโอโซน ผมถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แต่ทว่า... วินาทีที่ผมกำลังจะหันไปฉลองชัยชนะกับซีต้า เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องมือสื่อสารของผมก็ดังขึ้น 'ข้อความจากระบบจัดหาคู่จักรวาล: ยินดีด้วย คุณได้รับเลือก แต่ลูกค้าของคุณไม่ใช่กลุ่มแร็ปเปอร์ที่เพิ่งกลับไป แต่เป็น 'แม่' ของพวกเขาทั้งห้าคน ที่กำลังเดินทางมาถึงโลกด้วยความโกรธแค้นที่คุณหลอกลูกของเธอไปเดตเสี่ยงตาย!' ท้องฟ้าเหนือตึกระฟ้าบิดเบี้ยวเป็นสีม่วงเข้ม ยานอวกาศขนาดมหึมาที่ใหญ่กว่าตึกที่เรายืนอยู่ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้กระจกตึกทั่วทั้งเมืองแตกละเอียด "ไอ้มนุษย์หน้าจืด! แกทำอะไรกับลูกชายฉัน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยก้องกังวานในสมรภูมิรักสุดเพี้ยนนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับ!