ตามง้อถึงขอบฟ้า

เสียงระเบิดตูมตามที่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากห้องเครื่องด้านหลัง ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกตกใจเท่ากับข้อความสีแดงฉานที่กระพริบอยู่บนหน้าจอคอนโซลรูปทรงเหมือนกะละมังล้างหน้า *“คำเตือน: เชื้อเพลิงใกล้หมด เครื่องยนต์พลังงานขี้ควายอวกาศกำลังจะดับ กรุณาเตรียมตัวไปเกิดใหม่ ณ สรรพางค์เบื้องบน”* "ให้มันได้อย่างนี้สิครับชีวิต!" ผมสบถออกมาพลางใช้กำปั้นทุบหน้าจอพลาสติกกรอบแกรบอย่างเหลืออด ยานอวกาศมือสองรุ่น 'โบราณกาล 007' ที่ผมไปประมูลมาจากตลาดนัดเซียงกงดาวอังคารด้วยราคาถูกเหมือนได้ฟรี กำลังส่งเสียงครางฮือๆ เหมือนคนแก่หอบหืดกำเริบ กลิ่นไหม้ของสายไฟแดงกับสายไฟเขียวที่ผมเอามาพันต่อกันลวกๆ เริ่มโชยคละคลุ้งไปทั่วห้องนักบินแคบๆ จนผมต้องยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดจมูก นี่ไม่ใช่เวลามานั่งเสียดายเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษาที่ยังค้างคาอยู่หรอกครับ เพราะถ้าผมขับยานลำนี้ชนอุกกาบาตตายสนิทบนห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้ หนี้สินทั้งหมดคงต้องตกเป็นภาระของแม่ผมที่บ้านแน่ๆ และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายเสียอีก ภาพในหัวของผมย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อสองชั่วโมงก่อน... ลิ้นชักลับที่เปิดออกพร้อมกับเอกสารลับสุดยอดที่ซีต้าทิ้งไว้ให้ ก่อนที่เธอจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกับใบสมัครของลูกค้าระดับจักรวาล เธอบอกแค่สั้นๆ ว่า *'ภารกิจนี้อันตรายเกินกว่ามนุษย์เงินเดือนอย่างคุณจะเข้าใจ อยู่เฉยๆ ซะก้องกังวาน'* พูดแบบนั้นมันหยามศักดิ์ศรีลูกหนี้ กยศ. ตัวเป็นๆ กันชัดเจนครับ! ผมไม่ใช่แค่พนักงานบริษัทจัดหาคู่ธรรมดานะครับ ผมคือผู้ชายที่เคยเคลียร์คิวให้มนุษย์ต่างดาวเผ่าพันธุ์ปลาหมึกจีบสาวเผ่าหินแกรนิตมาแล้ว เพราะฉะนั้น การจะตามไปลากตัวยัยซีต้าจอมปากเสียกลับมาทำงานให้ทันสิ้นเดือน จึงกลายเป็นภารกิจกู้ชีพ (และกู้เงินเดือน) ที่ผมปฏิเสธไม่ได้เด็ดขาด "เครื่องยนต์ขัดข้องในพิกัด 88.9 เซต้าไพรม์" เสียงสังเคราะห์จากระบบนำทางยานที่เสียงเหมือนหุ่นยนต์เป็นหวัดดังขึ้นอีกครั้ง ผมเหลือบมองจอเรดาร์ จุดสีเขียวเล็กๆ ที่แสดงสัญญาณชีพของซีต้ากำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปยังเขตแดนต้องห้ามของกาแล็กซี่ทางช้างเผือก ยัยนั่นคิดอะไรอยู่กันแน่ ทำไมถึงต้องพุ่งตรงไปยังดาวเคราะห์น้อยที่เต็มไปด้วยฝูงเอเลี่ยนกินเนื้อเป็นอาหารแบบนั้น หรือว่าเธอเจอเป้าหมายหาคู่ระดับไฮโซที่รวยจนซื้อดาวได้ทั้งดวง? ตึ้ง! แรงกระแทกจากการเข้าสู่ชั้นบรรยากาศทำให้โครงสร้างเหล็กของยานมือสองสั่นสะเทือนจนฟันแทบหลุดออกจากปาก น็อตตัวเล็กๆ หลุดกระเด็นตกใส่ตักผม เสียงโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนมันกำลังจะแยกส่วนออกจากกันในอีกสามวินาทีข้างหน้า "ตั้งสติไว้ก้องกังวาน นายทำได้... นายเคยรอดจากการสอบสัมภาษณ์งานมาสามสิบที่มาแล้ว นับประสาอะไรกับยานอวกาศใกล้พังลำนี้!" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ มือทั้งสองข้างกำพวงมาลัยบังคับทิศทางที่ฝืดเคืองสุดๆ ไว้แน่น เหงื่อกาฬไหลซึมลงมาตามขมับ ผสมกับฝุ่นควันในห้องนักบินจนแสบตาไปหมด ผมดึงคันโยกฉุกเฉินสีแดงเพลิงที่เขียนป้ายแปะไว้ด้วยลายมือห่วยๆ ว่า *'ห้ามดึงถ้าไม่อยากตาย'* ทันที! *ครืนนนนนนน!* ยานอวกาศพุ่งทะลุชั้นเมฆสีม่วงเข้มลงสู่พื้นผิวดาวเคราะห์น้อยเบื้องล่างด้วยความเร็วสูง แรงจี (G-Force) กดทับร่างของผมจนติดเบาะหนังเทียมที่ขาดวิ่น ตาของผมพร่ามัว เห็นดาวเป็นดวงๆ (ไม่ใช่ดาวบนฟ้า แต่มันคือดาวจริงๆ ที่วิบวับอยู่ในหัวผมนี่แหละครับ) ผมพยายามเหยียบเบรกสุดแรงเกิด ถึงแม้จะรู้ว่ายานอวกาศมันไม่มีเบรกเท้าเหมือนรถกระบะส่งของก็เถอะ โครม! มอดไหม้! ฝุ่นตลบอบอวล! ยานของผมไถลไปตามพื้นดินที่เป็นผลึกคริสตัลสีชมพูเรืองแสง ก่อนจะไปจอดสนิทอยู่หน้าร้านกาแฟอวกาศสไตล์วินเทจแห่งหนึ่งอย่างน่าอัศจรรย์ใจ ป้ายหน้าร้านเขียนด้วยนีออนกระพริบว่า *'Starbuck (เวอร์ชันเอเลี่ยนแปดตา)'* ผมเปิดประตูยานที่ติดขัดอย่างทุลักทุเล ก้าวขาลงมาเหยียบพื้นดาวแปลกปลอมด้วยความรู้สึกขาสั่นพับๆ ชุดสูททำงานสีดำที่รีดมาอย่างดีตอนนี้ยับยู่ยี่ราวกับผ่านสงครามโลกครั้งที่สามมาสดๆ ร้อนๆ ผมปัดฝุ่นออกจากไหล่ จัดปกเสื้อให้เข้าที่ตามสัญชาตญาณของพนักงานออฟฟิศผู้รักความสะอาด แม้สภาพรอบตัวจะเหมือนเพิ่งรอดตายจากนิวเคลียร์ก็ตาม สายตาของสิ่งมีชีวิตหลากเผ่าพันธุ์นับสิบคู่ที่นั่งจิบกาแฟอยู่หน้าร้าน หันมามองผมเป็นตาเดียว บรรยากาศเงียบกริบลงทันที เสียงลมหวีดหวิวผ่านแท่งคริสตัลดังระงม ผมฉีกยิ้มการค้าออกมาระดับมาตรฐานสิบแปดฟันขาว ส่งสายตาเป็นมิตรให้เอเลี่ยนตัวสีเขียวหน้าตาคล้ายกบยักษ์ที่กำลังถือแก้วลาเต้ร้อนๆ "ขอโทษนะครับ... พอจะเห็นมนุษย์ต่างดาวสาวปากจัด ผิวสีฟ้าใส ใส่แว่นตาหนาเตอะ เดินผ่านแถวนี้บ้างไหมครับ?" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ในฐานะสุภาพบุรุษนักจัดหาคู่ เอเลี่ยนตัวนั้นไม่ตอบ แต่มันค่อยๆ ชี้หนวดระโยงระยางไปยังตรอกมืดๆ หลังร้านกาแฟ ซึ่งมีแสงไฟฉายกระพริบวับๆ ออกมา พร้อมกับเสียงโวยวายคุ้นหูที่ดังแว่วมาตามสายลม *"บอกแล้วไงว่าฉันไม่รับงานจับคู่ให้แก! ไอ้อีกัวน่ากลายพันธุ์หน้าโง่!"* นั่นมันเสียงของยัยซีต้าชัดๆ! หัวใจของผมกระตุกวูบ ความเหนื่อยล้าจากการขับยานใกล้พังมลายหายไปในพริบตา ผมรีบวิ่งฝ่าฝูงเอเลี่ยนตรงไปยังตรอกมืดนั้นทันทีโดยไม่กลัวตายอีกต่อไป แต่ทว่า... เมื่อผมก้าวเท้าเข้าไปถึงปากตรอก ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ผมต้องหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ซีต้าไม่ได้กำลังถูกเอเลี่ยนป่าเถื่อนทำร้ายอย่างที่ผมจินตนาการไว้... แต่เธอกำลังยืนกอดอกพิงผนังตึกคริสตัลอย่างสบายใจเฉิบ เบื้องหน้าของเธอคือร่างของชายหนุ่มลึกลับในชุดสูทสีเงินเงางาม ใบหน้าครึ่งหนึ่งสวมหน้ากากเหล็กกล้าปกปิดร่องรอยเอาไว้ และที่สำคัญที่สุด... บนโต๊ะโลหะตรงหน้าพวกเขามีกองธนบัตรสกุลจักรวาลกองโตเป็นภูเขาเลากา พร้อมกับเอกสารสัญญาลึกลับที่มีตราประทับรูป "หัวใจสีดำสนิท" ชายปริศนาคนนั้นหันมามองผม รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากใต้หน้ากากเหล็ก ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "ยินดีต้อนรับสู่การประมูลรอบสุดท้าย... ก้องกังวาน พนักงานดีเด่นแห่งปี นายมาได้จังหวะเวลาตายพอดีเลยเพื่อนรัก" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความซวยขั้นเทพของก้องกังวานในตอนนี้ด้วยนะครับ