งานแต่งงานต่างสายพันธุ์

"จะเอาแบบไหนครับ? เอาแบบที่เจ้าบ่าวไม่กินเจ้าสาว หรือเอาแบบที่เจ้าสาวไม่เผลอพ่นกรดใส่แขกเหรื่อดีครับ!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงดนตรีพื้นเมืองของเผ่าเซนทอเรียนที่ฟังดูเหมือนเอาหม้อเหล็กมาเคาะกันกลางพายุฝน พร้อมกับกระชับไมโครโฟนสีทองอร่ามในมือแน่นจนเหงื่อซึม ผม ก้องกังวาน พนักงานดีเด่นผู้เพิ่งรอดชีวิตจากการประมูลรอบสุดท้ายมาได้หมาดๆ กลับต้องมารับบท 'พิธีกรจำเป็น' ในงานแต่งงานต่างสายพันธุ์ที่หายนะที่สุดในประวัติศาสตร์จักรวาล เบื้องหน้าของผม คือเจ้าบ่าวเผ่ามนุษย์กิ้งก่าที่สูงเกือบสามเมตร กำลังตื่นเต้นจนหางกระดิกปัดเอาแจกันดอกไม้ระดับกาแล็กซีตกแตกกระจาย ส่วนเจ้าสาวน่ะเหรอ? เธอเป็นสิ่งมีชีวิตกึ่งแก๊สที่รูปร่างไม่แน่นอน แต่กำลังแสดงอาการหึงหวงด้วยการเปลี่ยนสีเป็นม่วงเข้มจัด เพราะเจ้าบ่าวเผลอมองพนักงานเสิร์ฟต่างดาวสาวที่มีสี่แขน "ก้อง... นายว่าไอ้เจ้านั่นมันจะระเบิดตัวเองตายก่อนพิธีเริ่มไหม?" ซีต้ากระซิบข้างหูผม พลางจิ้มหน้าจอโฮโลแกรมเช็กแผนผังที่นั่งที่โกลาหลสุดขีด "นี่มันไม่ใช่การแต่งงานแล้ว นี่มันการรวมตัวของสายพันธุ์ที่ไม่ควรจะมาอยู่ในห้องเดียวกันด้วยซ้ำ" "ถ้ามันระเบิด นายช่วยกางบาเรียให้ฉันด้วยนะซีต้า หนี้ กยศ. ฉันยังใช้ไม่หมด ตายตอนนี้วิญญาณคงต้องไปผ่อนชำระในนรกอีก" ผมพึมพำตอบพลางฉีกยิ้มการค้าให้แขกเหรื่อที่เริ่มทำท่าจะชักอาวุธเลเซอร์ออกมาขู่กันเองเพราะแย่งที่นั่ง "สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี... เอ้ย! สุภาพสัตว์และสุภาพก๊าซทุกท่านครับ!" ผมเริ่มประกาศผ่านไมค์ เสียงสะท้อนดังก้องไปทั่วห้องโถง "วันนี้ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เราได้มาเป็นสักขีพยาน... เอ่อ... แห่งความรักที่ไร้พรมแดน ระหว่างท่านก๊อกซ่า แห่งดาวกิ้งก่าทอง กับคุณหนูมูมู่ แห่งเนบิวลาสีม่วง!" เสียงปรบมือดังขึ้นแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก ตามมาด้วยเสียงขู่ฟ่อของญาติฝ่ายเจ้าบ่าว และเสียงฟืดฟาดของฝ่ายเจ้าสาวที่เหมือนเครื่องดูดฝุ่นขัดข้อง "ผมขอเชิญคู่บ่าวสาวทำพิธีสาบานตนครับ!" ผมโบกมือให้ทั้งคู่เดินเข้าสู่ซุ้มดอกไม้ที่ทำจากผลึกคริสตัลระเบิดพลังงาน แต่ทว่า ในวินาทีที่ก๊อกซ่าเอื้อมมือ (ที่มีกรงเล็บแหลมคม) ไปจับหนวดก๊าซของมูมู่ เจ้าสาวที่กำลังหึงจัดก็เผลอปล่อยประจุไฟฟ้าแรงสูงออกมาจากร่าง *เปรี้ยง!* กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไมโครโฟนของผม กระชากร่างผมจนผมตั้งเด่เหมือนโดนไฟช็อต ก่อนที่งานจะโกลาหลหนักกว่าเดิมเมื่อเจ้าบ่าวเกิดอาการแพ้ไฟฟ้าจนกลายร่างเป็นกิ้งก่ายักษ์สูงสิบเมตรทำลายเพดานห้องจัดเลี้ยงจนพังลงมา ฝุ่นควันตลบอบอวล แขกเหรื่อต่างลุกฮือขึ้นบินหนีบ้าง คลานหนีบ้าง บางตัวถึงขั้นเปิดประตูมิติหนีกลางงาน "ก้อง! หุบปากแล้ววิ่ง!" ซีต้าคว้าคอเสื้อผมลากไปตามพื้น ในขณะที่เจ้าบ่าวกิ้งก่ายักษ์กำลังอาละวาดทุบกำแพงเมืองดาราจนสั่นคลอน "เดี๋ยวซีต้า! ถ้างานนี้ล่ม บริษัทจัดหาคู่เราโดนฟ้องล้มละลายแน่! นายต้องช่วยฉันแถ!" ผมพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมา พลางหยิบไมโครโฟนที่เหลือแต่สายไฟขึ้นมาตะโกน "ท่านผู้มีเกียรติครับ! นี่คือ... นี่คือโชว์พิเศษครับ! เป็นประเพณี 'ทุบกำแพงเปิดทางรัก' ของชาวกิ้งก่าโบราณครับ! ใครปรบมือให้จังหวะนี้ รับทันทีส่วนลดค่าอาหารครึ่งราคาครับ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางซากปรักหักพัง ก๊อกซ่าหยุดชะงัก สายตาสีเหลืองอำพันจ้องมาที่ผมด้วยความงุนงง ก่อนที่เขาจะพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาเป็นเปลวไฟเล็กๆ เหมือนกำลังเขินอายที่ถูกจับได้ว่าควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มสงบลง... จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ 'ใครบางคน' ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน นั่นไม่ใช่แขกในงาน และไม่ใช่พนักงานในบริษัทเราแน่นอน กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยจากเหตุการณ์ประมูลรอบก่อนลอยมาแตะจมูก ผมหันไปมองต้นเสียงแล้วหัวใจก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวข้ามซากกำแพงเข้ามา พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือที่ประทับตราสีเลือด "ก้องกังวาน... เจ้าหนี้รายใหม่ของคุณมาถึงแล้ว และเขาก็ไม่ได้มาเพื่อแสดงความยินดีในงานแต่งนี้ด้วย" ซีต้าหน้าซีดเผือดขณะกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือจนผมสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวัง ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาผมรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งทั้งเป็น "ยินดีด้วยนะก้องกังวาน งานแต่งงานจบลงแล้ว แต่ 'นรกบนดิน' ของคุณเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้" เขายื่นเอกสารใบนั้นมาตรงหน้าผม มันไม่ใช่หมายศาล แต่มันคือใบมอบอำนาจให้ผมเป็น 'ผู้รับผิดชอบชีวิต' ของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในจักรวาลที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังเขานั่นเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความซวยของก้องกังวานมาจนถึงตอนนี้นะครับ!