ชีวิตหลังกู้โลก

“เลิกจ้องผมแบบนั้นสักทีครับ ถ้าจะบอกว่าคุณคือผมจากอนาคตที่มาเพื่อเตือนให้ผมไปจ่ายหนี้ กยศ. ให้ตรงเวลาละก็... ขอบอกเลยว่าผมไม่มีเงินครับ!” ผมตะโกนก้องในออฟฟิศที่พังยับเยินจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เสียงสะท้อนของผมดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่พ่นลมร้อนออกมาไม่หยุดหย่อน ชายปริศนาตรงหน้าซึ่งมีใบหน้าเหมือนผมทุกกระเบียดนิ้ว แต่มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตาและดวงตาที่ดูเหมือนผ่านการเห็นจุดจบของจักรวาลมาแล้วสามรอบ กำลังยืนกอดอกนิ่งสนิท “ไม่ใช่เรื่องหนี้สินหรอกก้องกังวาน” ชายคนนั้นตอบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชาเหมือนน้ำแข็งที่ละลายในน้ำอัดลม “แต่ชีวิตหลังกู้โลกมันไม่ได้หรูหราอย่างที่นายฝันไว้หรอก ที่ฉันมานี่ก็เพราะจะมาบอกว่า... นายกำลังจะทำเรื่องที่โง่ที่สุดในประวัติศาสตร์การจัดหาคู่ระดับจักรวาล” “เดี๋ยวๆ นี่มันเรื่องอะไรกัน!” ซีต้าที่ยืนทำหน้ามึนอยู่ข้างหลังผมแทรกขึ้นมา เธอเลิกคิ้วมองชายแปลกหน้าคนนั้นก่อนจะหันมามองผม “ก้องกังวาน นายไปมีฝาแฝดข้ามเวลาตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่านายไปแอบทำโคลนนิ่งไว้ในตู้เก็บเอกสารหลังออฟฟิศ? นี่มันผิดหลักจริยธรรมกาแล็กซีนะ!” “ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละซีต้า!” ผมหันไปแย้ง ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับตัวเองเวอร์ชันอัปเกรด “เอาล่ะ คุณ... เอิ่ม คุณพี่ก้อง? จะพูดอะไรก็พูดมาครับ เวลาผมมีค่าพอๆ กับเศษเงินในบัญชีตอนนี้เลย” เขามองผมด้วยสายตาเวทนา ก่อนจะเดินผ่านหน้าผมไปหยิบแก้วกาแฟที่แตกละเอียดบนพื้นขึ้นมาพินิจดู แล้วจู่ๆ เขาก็ดีดนิ้ว แก้วนั้นก็กลับคืนสภาพเดิมอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางความตกตะลึงของผมและซีต้า “ลูกค้าข้างนอกนั่นไม่ได้ต้องการแค่คู่เดท” เขาพูดพลางวางแก้วลงบนโต๊ะที่เพิ่งซ่อมเสร็จ “พวกเขากำลังรอให้บริษัท ‘ป่วน’ ของนาย ช่วยกู้คืนความสัมพันธ์ที่พังทลายของดวงดาวทั้งระบบ หากนายรับงานนี้... จุดจบของนายจะไม่ใช่แค่การใช้หนี้ แต่มันคือการกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลที่ถูกลบหายไปตลอดกาล” ยังไม่ทันที่ผมจะอ้าปากถามให้กระจ่าง เสียงออดหน้าประตูออฟฟิศก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีใครเอากองทัพดวงดาวมาถล่มประตูบ้าน มันไม่ใช่เสียงกริ่งปกติ แต่มันคือเสียงระบบเตือนภัยระดับสีแดงที่พวกเราตั้งไว้สำหรับ 'ลูกค้าระดับมหาเศรษฐีข้ามมิติ' ซีต้าพุ่งตัวไปดูที่หน้าจอตรวจจับผู้มาเยือน ก่อนจะหน้าซีดเผือด “ก้องกังวาน... นอกประตู... มีกองทัพเอเลี่ยนจากสามกาลเวลา และดูเหมือนว่าพวกเขาจะมาเพื่อ... จองคิว?” “จองคิวบ้าอะไรตอนนี้!” ผมตะโกนพลางวิ่งไปหน้าประตู “เราเพิ่งกู้โลกเสร็จไปไม่ถึงสิบห้านาที!” “นั่นแหละปัญหา” ชายที่ดูแก่กว่าผมพูดลอยๆ ขึ้นมา “เพราะทุกคนเชื่อว่านายคือผู้กอบกู้ พวกเขาจึงแห่กันมาหาคู่ เพราะหวังว่ายีนของนายจะช่วยให้สายพันธุ์พวกเขารอดพ้นจากการสูญพันธุ์” ผมชะงักมือที่กำลังจะปลดล็อกประตู หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก นี่ผมกำลังจะกลายเป็นพ่อพันธุ์ระดับจักรวาลเพื่อใช้หนี้กยศ. งั้นหรือ? สกิลการแถของผมจะรอดไหมในสถานการณ์ที่แม้แต่ตัวเองในอนาคตยังดูเหมือนคนเพิ่งผ่านสนามรบมา “ซีต้า... เตรียมสัญญาจ้างฉบับที่โหดที่สุดเอาไว้” ผมสูดหายใจลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็น 'นักธุรกิจระดับมืออาชีพ' ที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะอยากวิ่งหนีออกทางหน้าต่าง “ถ้าพวกเขาจะจองคิว งั้นก็ต้องจ่ายหนักหน่อย... เพราะบริษัทเราไม่รับประกันความรัก แต่เรารับประกันความวุ่นวายระดับจักรวาล!” ผมกระชากประตูเปิดออก แสงสว่างจ้าจากภายนอกสาดส่องเข้ามาจนผมต้องหรี่ตา สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่แค่ลูกค้าปกติ แต่เป็นร่างที่คุ้นเคย... และไม่น่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ได้ ชายชุดดำคนนั้น... คือคนเดียวกับที่เคยตามล่าผมในเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน และข้างๆ เขาคือผู้หญิงคนหนึ่งที่ถือพอร์ตโฟลิโอขนาดมหึมาเดินเข้ามาในออฟฟิศ เธอไม่ได้มาเพื่อจองคิว แต่เธอมาเพื่อยื่นฟ้องบริษัทของผมในข้อหา ‘กู้โลกโดยไม่ได้รับอนุญาต’ ชายที่ดูแก่กว่าผมแค่นยิ้มที่มุมปาก “เห็นไหม... นายเริ่มทำเรื่องโง่ๆ แล้ว” เขาก้าวถอยหลังเข้าสู่ความมืดมิดของมิติที่เริ่มปริแตกออกในออฟฟิศของผม ทิ้งให้ผมยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่อาจจะทำให้ชีวิตที่เหลือของผมพังทลายลงมากกว่าหนี้ธนาคารเป็นร้อยเท่า “สวัสดีคุณก้องกังวาน” หญิงสาวคนนั้นยิ้มเย็น “ดิฉันมาจากสำนักงานกฎหมายข้ามดวงดาว... เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ เพราะต่อจากนี้ คุณจะไม่มีเวลาแม้แต่จะกระพริบตาเพื่อใช้หนี้เก่าเลย” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันวุ่นวายของผมมาจนถึงวินาทีนี้แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ฮาไม่จำกัด