ซีต้าตัดสินใจเลือก

"เซ็นชื่อตรงนี้ครับ คุณก้องกังวาน... อ้อ แล้วก็กรุณาอย่าพยายามใช้ปากกาหมึกซึมยี่ห้อลดราคามาเซ็นสัญญาข้ามดวงดาวเลยครับ มันเสียบุคลิกของลูกหนี้เกรดเอ" หญิงสาวจากสำนักงานกฎหมายข้ามดวงดาวที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานรกๆ ของผม เธอสวยจนน่าตกใจ ผิวขาวจัดจนแทบโปร่งแสง ดวงตาสีม่วงเข้มของเธอไม่ได้มองผม แต่มองผ่านทะลุไปถึงหนี้สินที่ผมค้างชำระไว้นานหลายปีแสง ราวกับมันเป็นตัวเลขวิ่งอยู่บนหน้าผากผมจริงๆ "เอ่อ... คือว่า" ผมหยิบปากกาลูกลื่นขึ้นมาเคาะโต๊ะ พยายามรักษามาดสุภาพบุรุษนักสู้ที่เพิ่งจะไม่มีอันจะกินเมื่อห้านาทีที่แล้ว "มันไม่มีวิธีประนีประนอมหน่อยเหรอครับ เช่น ให้ผมผ่อนจ่ายเป็นความรัก หรือไม่ก็ผ่อนจ่ายเป็นมุกตลกดีๆ สักพันมุก?" ซีต้าที่ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสืออยู่ข้างๆ แค่นหัวเราะเสียงดังฟังชัด เธอขยับแว่นสายตาที่ดูไม่ค่อยเข้ากับชุดรัดรูปสีเงินนั่นเท่าไหร่ "ก้องกังวาน นายเลิกใช้มุกแป้กพวกนี้เถอะครับ มันไม่ได้ช่วยลดดอกเบี้ยให้ต่ำลงหรอก แถมยังทำให้ค่าไอคิวเฉลี่ยของห้องนี้ดิ่งลงเหวด้วย" "ฉันไม่ได้มาเล่นตลก" หญิงสาวจากสำนักงานกฎหมายเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ซีต้า นี่คือคำสั่งเรียกตัวฉุกเฉินจากสภาดาราจักร เผ่าพันธุ์ของเธอเหลือเวลาอีกไม่นาน ก่อนที่ดาวแม่จะสูญเสียสมดุลพลังงาน เธอต้องกลับไปเพื่อเป็นแกนกลาง... ส่วนคุณก้องกังวาน ถ้าจ่ายหนี้ไม่ได้ ก็เตรียมตัวไปเป็นแรงงานขุดแร่ในหลุมดำได้เลยครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานขนาดเล็กที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟสำเร็จรูปกับความซวย ซีต้านิ่งไป แสงไฟสีนวลในห้องสะท้อนบนใบหน้าเรียบเฉยของเธอที่ปกติมักจะมีคำถามประหลาดๆ มาถามผมเสมอ แต่วันนี้ เธอเงียบ... และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด "ฉันมีเวลาเท่าไหร่?" ซีต้าถามเสียงเบา "จนกว่าพระอาทิตย์จะตกดินในโลกนี้ครับ" ผมมองซีต้า เธอคือคนที่ช่วยผมจัดการเคสลูกค้าจัดหาคู่ที่หลุดโลกมานับไม่ถ้วน เธอคือคนที่คอยด่าผมเวลาผมทำอะไรโง่ๆ และเป็นคนเดียวที่รู้ว่าทำไมผมถึงอยากรวย... ผมแค่อยากให้โลกนี้ยุติธรรมกับคนที่พยายามอย่างผมบ้าง ไม่ใช่ต้องมาถูกทวงหนี้ข้ามดวงดาวแบบนี้ "ซีต้า" ผมเรียกเบาๆ เธอหันมามอง "ถ้าเธอไป... งานจัดหาคู่ที่เหลือ ใครจะคอยเตือนฉันว่าอย่าเผลอจับคู่มนุษย์กับเอเลี่ยนสายพันธุ์ดุร้ายอีกล่ะ?" เธอหลุบตาลงมองมือตัวเอง "นายก็แค่หาคนใหม่ หรือไม่ก็เลิกทำอาชีพประสาทกินนี่ซะที" "ฉันทำไม่ได้หรอก" ผมเดินเข้าไปใกล้ "เพราะถ้าไม่มีเธอกดดัน ฉันคงกลายเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาที่รอวันตายไปกับกองเอกสาร... สำหรับฉัน เธอไม่ใช่แค่คู่คิด แต่มันคือเพื่อนที่ฉันไม่อยากให้จากไป" ซีต้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีม่วงของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ตรรกะประหลาดที่เธอเคยใช้บ่อยๆ หายไปหมดสิ้น "ก้องกังวาน... การที่ฉันตัดสินใจอยู่ที่นี่ ไม่ได้หมายความว่าดาวแม่จะรอด แต่มันหมายความว่าฉันเลือกที่จะยอมรับความเสี่ยงที่ไร้เหตุผลที่สุดในชีวิต" เธอก้าวไปข้างหน้าแล้วหยิบสัญญาจากมือหญิงสาวชุดดำ ปากกาในมือเธอสั่นน้อยๆ ก่อนจะเขียนบางอย่างลงไป ไม่ใช่การเซ็นชื่อยอมรับหนี้ แต่เป็นการขีดฆ่าข้อความสำคัญทิ้งทั้งหมด "คุณทำอะไร!" หญิงสาวจากสำนักงานกฎหมายตะโกนขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "นั่นมันเอกสารสิทธิ์ขาดของสภาดาราจักรนะ!" "ผมบอกแล้วไงครับว่าซีต้าเธอเป็นคนตรง" ผมยิ้มกว้าง ทั้งที่ในใจเริ่มหวั่นว่าพรุ่งนี้เราอาจจะไม่มีโลกให้อยู่แล้วก็ได้ "และตอนนี้เธอก็เลือกแล้วด้วย... เลือกที่จะอยู่ป่วนกับผมต่อ" ซีต้าโยนปากกาลงบนโต๊ะ "ฉันจะไม่กลับไปที่ดาวแม่ แต่ฉันจะจ่ายหนี้ให้นายเองก้องกังวาน... ด้วยการเปิดสำนักงานจัดหาคู่อีกสาขาบนดาวเคราะห์ดวงอื่นที่พวกเขายังไม่รู้จัก แล้วเอาผลกำไรมหาศาลนั่นมาฟาดหน้าไอ้สภาดาราจักรนี่ซะ" หญิงสาวชุดดำมองทั้งคู่ด้วยสายตาเหมือนเห็นตัวประหลาด "พวกคุณมันบ้า... พวกคุณกำลังประกาศสงครามกับกฎหมายจักรวาล!" ทันใดนั้น ท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่างห้องทำงานที่เคยเป็นสีครามสดใส กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด เสียงระฆังเตือนภัยดังสนั่นมาจากทางอากาศยานที่ไม่รู้จัก ฝูงยานรบขนาดเล็กนับร้อยลำพุ่งลงมาจากชั้นบรรยากาศ ราวกับฝูงแมลงที่หิวโหย ซีต้าคว้ามือผมไว้แน่น "ก้องกังวาน... ดูเหมือนว่าการตัดสินใจของฉัน จะไปกระตุ้นให้ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติทำงานเร็วกว่าที่คิด" ผมมองออกไปข้างนอกด้วยหัวใจที่เต้นรัว ขณะที่หญิงสาวชุดดำหยิบปืนแสงออกมาจ่อที่หน้าผากผมและซีต้า พร้อมกับแสยะยิ้มที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา "ขอโทษด้วยนะที่ต้องบอกว่า... สิทธิในการเลือกน่ะ มันหมดเขตไปตั้งแต่ที่คุณหยิบปากกาด้ามนั้นแล้ว" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของผมและซีต้ามาถึงบทนี้ด้วยความอดทนนะครับ!