ดาวเคราะห์แห่งความโสด

“ถ้าคุณยังเอาแต่กอดอกจ้องหน้าผมแบบนี้ เราคงไม่ได้ออกไปทำภารกิจที่ดาวเซเลเบตัสหรอกครับซีต้า หรือว่าคุณเปลี่ยนใจอยากจะลองชิมความรักกับมนุษย์เงินเดือนดวงตกอย่างผมดูบ้าง?” ผมเอ่ยทำลายความเงียบที่กดดันภายในยานอวกาศรูปทรงกะละมังใบยักษ์ ขณะที่พยายามบังคับยานให้หลบหลีกกลุ่มอุกกาบาตหน้าตาเหมือนก้อนชีสที่ลอยเท้งเต้งอยู่ข้างหน้า ซีต้าไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาสีเงินวาวโรจน์ของเธอจ้องมองผมราวกับจะทะลุเข้าไปถึงสมองที่กำลังคิดหาทางรอดจากหนี้ กยศ. “การที่คุณพยายามพูดเล่นในสถานการณ์ที่ความตายอยู่ห่างไปแค่ไม่กี่ไมล์อวกาศ ไม่ได้ช่วยให้ระดับฮอร์โมนความสุขของผมเพิ่มขึ้นหรอกนะก้องกังวาน” ซีต้าตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก “และโดยเฉพาะการไปที่ดาวเซเลเบตัส ดาวที่ขึ้นชื่อเรื่อง ‘คำสาปโสดนิรันดร์’ การหยอดมุกจีบสาวในที่แบบนั้น คือการฆ่าตัวตายในรูปแบบที่ดูไร้รสนิยมที่สุด” “โธ่คุณซีต้าครับ ที่นั่นเขาแค่ห้ามมีความรัก แต่เขาไม่ได้ห้ามมีเพื่อนร่วมทางสักหน่อย” ผมหัวเราะแห้งๆ พลางหักหลบก้อนหินอวกาศอีกก้อนที่พุ่งเข้ามาเฉียดแผงควบคุม “ว่าแต่คุณเถอะ เกลียดการมีความรักหรือกลัวว่าถ้าเผลอใจไปแล้ว ผมจะหนีไปพร้อมกับเงินรางวัลภารกิจนี้กันแน่?” ซีต้าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าไปทางหน้าต่างยาน ภายนอกนั่นดาวเซเลเบตัสเริ่มปรากฏให้เห็น มันเป็นดาวสีเทาหม่นที่ดูเหงาหงอยอย่างประหลาด พื้นผิวของมันไม่มีสีสันสดใสของดอกไม้หรือแสงไฟของเมืองใหญ่ มีเพียงตึกทรงเหลี่ยมที่ดูเหมือนคุกคามความเป็นส่วนตัวตลอดเวลา นั่นคือดาวเคราะห์ที่ไม่มีใครกล้าจัดงานวิวาห์ เพราะเพียงแค่แตะมือกัน ไฟฟ้าสถิตก็จะช็อตจนแทบไหม้เกรียม “ที่นั่นไม่มีใครได้ยินเสียงหัวใจเต้นหรอกครับก้องกังวาน” เธอพึมพำ “คำสาปนั่นแข็งแกร่งกว่าที่คุณคิด มันเปลี่ยนความรักให้กลายเป็นความชิงชัง ใครที่พยายามจะจีบกันจะถูกแรงโน้มถ่วงของดาวเหวี่ยงกระเด็นออกจากวงโคจรทันที” “ถ้าอย่างนั้น เราก็แค่ไม่ต้องจีบกันไงครับ” ผมฉีกยิ้มกว้าง “เราก็แค่ไปทำภารกิจ แถหน้าตายว่าเราเป็นคนแปลกหน้าที่มาซ่อมระบบแอร์ของดาว แล้วก็รับเงินกลับบ้าน จบข่าว” ยานลงจอดด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนหม้อหุงข้าวระเบิดทันทีที่เราเหยียบพื้นดาว บรรยากาศภายนอกเงียบกริบจนน่าขนลุก ทันทีที่ก้าวออกจากยาน ผมสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่พยายามจะผลักผมให้ถอยหลัง มันไม่ใช่แรงลม แต่มันคือ ‘ความรังเกียจ’ ที่ส่งออกมาจากชั้นบรรยากาศของดาวดวงนี้ ผู้คนที่เดินสวนไปมาต่างก้มหน้าก้มตา ไม่มีใครแม้แต่จะมองตากัน ทุกคนดูเคร่งเครียดและรีบเร่งราวกับกลัวว่าความรู้สึกดีๆ จะงอกเงยขึ้นมาในใจ “จำไว้ก้องกังวาน” ซีต้ากำชับ “ห้ามมองตาใครนานเกินสามวินาที ห้ามยิ้มให้ใคร และที่สำคัญที่สุด... ห้ามคิดเรื่องความรักแม้แต่นิดเดียว เพราะที่นี่อากาศมันไวต่อความคิดเรื่องความสัมพันธ์” เราเดินตรงไปยังอาคารศูนย์กลางการปกครองของดาวเพื่อภารกิจ ‘เชื่อมต่อหัวใจที่แตกสลาย’ ตามใบสั่งงานของบริษัทจัดหาคู่จักรวาล ระหว่างทางผมเห็นชายคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่บนม้านั่ง เขาพยายามจะยื่นดอกไม้ให้หญิงสาวคนหนึ่ง แต่ทันทีที่ดอกไม้นั้นใกล้จะถึงมือเธอ พายุหมุนลูกเล็กๆ ก็ก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่าหอบเอาดอกไม้นั่นปลิวหายไป พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอที่ฟังไม่ค่อยได้ศัพท์ “เห็นไหมครับ?” ซีต้ากระซิบ “มันคือปฏิกิริยาต่อต้านความรู้สึก คำสาปนี้คือระบบป้องกันตัวเองของดาวที่กลัวการสูญเสียพื้นที่” “งั้นเราก็แค่ต้องใช้วิธีทางอ้อมครับ” ผมกระซิบตอบ พลางควักเอาอุปกรณ์ ‘โปรเจกเตอร์รักแท้’ ออกมา นี่คือเครื่องมือที่ซีต้าบอกว่ามันจะช่วยหลอกล่อให้คนรักกันได้โดยที่ระบบดาวไม่รู้ตัว แต่ทันใดนั้นเอง หญิงสาวคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวเข้ามาขวางทางเราไว้ เธอคือคนเดียวที่ดูไม่หวาดกลัวต่อพายุที่กำลังก่อตัวรอบๆ “พวกคุณคือคนที่จะมาเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นสวนดอกไม้เน่าๆ ของความรักใช่ไหม?” น้ำเสียงของเธอแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างหยุดนิ่ง “เราเป็นแค่พนักงานส่งของครับคุณผู้หญิง” ผมรีบแถทันทีด้วยสกิลที่มี “ไม่ได้มาจัดสวน แต่มาซ่อมแซมความสัมพันธ์ที่มันพังทลายตามใบงาน” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่เย็นเยียบจนผมขนลุก เธอเลิกคลุมหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าที่สวยสะกด แต่แววตานั้นว่างเปล่าเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ “ความสัมพันธ์ที่พังทลายเหรอ? งั้นลองดูนี่สิว่าคุณจะ ‘ซ่อม’ สิ่งที่ฉันเพิ่งจะทำลายลงไปได้ไหม” เธอกรีดนิ้วลงบนอากาศ เบื้องหน้าของเราภาพโฮโลแกรมยักษ์ก็ปรากฏขึ้น มันคือภาพของดาวดวงหนึ่งที่กำลังแตกสลาย และในภาพนั้น... ผมเห็นตัวเองยืนถือแหวนเพชรเม็ดโตมอบให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่ใบหน้าถูกปิดบังด้วยแสงอาทิตย์ แต่สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ ชื่อของบริษัทที่ปรากฏอยู่บนภาพโฮโลแกรมนั้น มันไม่ใช่ชื่อบริษัทจัดหาคู่ของเรา แต่มันคือชื่อบริษัทคู่แข่งที่ผมเพิ่งจะเซ็นสัญญาทำภารกิจลับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่ซีต้าหันมามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง “ก้องกังวาน... คุณอธิบายมาสิว่าทำไมชื่อของคุณถึงไปอยู่ในแผนการทำลายดาวดวงนี้ พร้อมกับตราประทับของบริษัทฝ่ายตรงข้าม?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของผมนะครับ ฮาไม่จำกัดครับ