กลยุทธ์จีบสาวแบบคนขี้โม้

"ก้องกังวาน! คุณอธิบายมาสิว่าทำไมชื่อของคุณถึงไปอยู่ในแผนการทำลายดาวดวงนี้ พร้อมกับตราประทับของบริษัทฝ่ายตรงข้าม?" เสียงของซีต้าไม่ได้นุ่มนวลเหมือนเสียงอ่านกลอน แต่เธอกำลังใช้ปืนเลเซอร์จ่อขมับผมอยู่ครับ แววตาของสาวต่างดาวเผ่าพันธุ์นักตรรกะคู่นี้วาวโรจน์ราวกับกำลังสแกนหาจุดอ่อนบนกะโหลกผมเพื่อจะเจาะรูระบายความสงสัย ผมกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เอื้อมมือไปจับลำกล้องปืนแล้วค่อยๆ เลื่อนมันออกห่างจากใบหน้าอย่างใจเย็น พยายามฉีกยิ้มที่คิดว่าดูซื่อสัตย์ที่สุดในจักรวาลนี้ออกมา "ซีต้าครับ ใจเย็นๆ ก่อน ตราประทับนั่น... มันอาจจะเป็นผลงานของศิลปินแนว Abstract ที่พยายามจะสื่อสารว่า 'ความรักคือการทำลายล้าง' ก็ได้นะ" "เลิกพล่ามไร้สาระสักที!" ซีต้าตวาด กลิ่นโอโซนจากปืนเลเซอร์ทำเอาผมขนลุกชัน "นี่คือแผนผังทำลายดาวนพเคราะห์ที่คุณส่งอีเมลไปหาคู่แข่งในนามบริษัทเรา! ถ้าคุณไม่ให้เหตุผลที่ฟังขึ้นภายในสามวินาที สมองของคุณได้กลายเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้หน้าบริษัทแน่" ผมถอนหายใจยาว พิงหลังกับกำแพงสำนักงานที่ดูเหมือนจะแคบลงทุกที "โอเคครับ... ฟังนะ ความจริงคือผมไม่ได้จะทำลายดาว ผมแค่กำลังจะใช้ 'กลยุทธ์จีบสาวแบบคนขี้โม้' เพื่อกู้สถานการณ์ให้บริษัทเราต่างหาก" ซีต้าลดปืนลงเล็กน้อย คิ้วขมวดเป็นปม "จีบสาว? ด้วยแผนการวางระเบิดดาวเนี่ยนะ?" "ฟังให้จบก่อนครับ" ผมปรับน้ำเสียงให้ดูมีความมั่นใจเหมือนติวเตอร์วิชาจีบสาวระดับเซียน "ในโลกของความรักและธุรกิจ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ 'ความประทับใจแรกพบ' การที่ชื่อผมไปอยู่ในเอกสารนั้น เพราะผมกำลังทำภารกิจลับ คือการหาข้อมูลจุดอ่อนของหัวใจยัยประธานบริษัทคู่แข่งคนนั้นไงล่ะ ถ้าผมจีบเธอติด เราก็จะได้ข้อมูลลับของบริษัทเธอมาแบบฟรีๆ ไม่ต้องสู้รบให้เปลืองงบค่าเน็ต" ซีต้ามองผมด้วยสายตาที่เหมือนมองคนเพิ่งหนีออกมาจากโรงพยาบาลประสาท "ก้องกังวาน คุณกำลังบอกว่าคุณจะใช้ 'มุกเสี่ยว' พิชิตใจประธานบริษัทมหาอำนาจที่มีกองทัพหุ่นยนต์อยู่ในมือ?" "ไม่ใช่แค่มุกเสี่ยวครับ แต่มันคือศาสตร์แห่งการแถ... เอ้ย! ศาสตร์แห่งการสื่อสารเชิงสร้างสรรค์" ผมขยับเนกไทให้เข้าที่ "เอาล่ะ ซีต้า ลองสมมติว่าคุณเป็นเธอ แล้วผมจะแสดงให้ดู เริ่ม!" ผมกระแอมไอสองสามครั้ง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืดอกขึ้น แล้วใช้สายตาที่ผ่านการฝึกฝนมาจากการดูละครหลังข่าวเมื่อคืนนี้จ้องไปที่ดวงตาของเธอ "คุณครับ... ผมว่าเราคงมีปัญหากันแล้วล่ะ เพราะว่าในแผนที่ดวงดาวนับล้าน ผมดันหลงทางเข้ามาติดอยู่ในดวงตาของคุณเข้าเสียแล้ว" เงียบ... ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องทำงาน เสียงแอร์ดังหึ่งๆ เหมือนกำลังหัวเราะเยาะมุกของผม ซีต้านิ่งค้างไปนานราวกับโปรเซสเซอร์ในสมองเธอกำลังพยายามแปลความหมายของคำว่า 'หลงทาง' กับ 'ดวงตา' ว่ามันเกี่ยวข้องกันอย่างไรในเชิงฟิสิกส์ "นั่นคือมุกที่ห่วยแตกที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาในรอบสามพันปีแสง" ซีต้าสรุปความอย่างตรงไปตรงมา "มันมีค่าความน่าจะเป็นที่จะโดนตบสูงถึง 99.99% โดยเฉพาะถ้าคนฟังเป็นประธานบริษัทที่มีความอดทนต่ำ" "นั่นมันเพราะคุณไม่มีอารมณ์ขันไงครับซีต้า!" ผมเถียง "ดูนี่นะ สเต็ปถัดไปคือการหยอดมุกที่สอง 'คุณรู้ไหมครับว่าทำไมผมถึงอยากเป็นพนักงานจัดหาคู่? ก็เพราะผมอยากจัดหา... หัวใจของผมให้กับคุณยังไงล่ะ'" "ก้องกังวาน..." ซีต้าถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ "ฉันว่าที่บริษัทเราใกล้จะเจ๊ง ไม่ใช่เพราะวิกฤตเศรษฐกิจหรอก แต่มันเป็นเพราะสติปัญญาของคุณที่กำลังพยายามทำลายความเป็นไปได้ของมนุษยชาติมากกว่า" ผมกอดอกพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง "คุณไม่เข้าใจหรอกซีต้า ในธุรกิจนี้ เราต้องสร้างความแตกต่าง การที่คู่แข่งงงกับมุกของผมนั่นแหละ คือกลยุทธ์! พอเขางง เขาก็จะประมาท พอเขาประมาท เราก็รุกฆาต!" ซีต้าเดินเข้ามาใกล้ผมจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนดอกไม้จากดาวอังคาร เธอจ้องลึกเข้ามาในตาผมด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป จากความโกรธกลายเป็นความสงสัย "ถ้ามุกของคุณมันแย่ขนาดนี้ ทำไมเอกสารที่คุณทำ ถึงมีลายเซ็นตอบรับจากบริษัทคู่แข่งมาได้ล่ะ?" ผมชะงักไปครู่หนึ่ง หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาตรวจสอบดู ก่อนจะเบิกตากว้าง ที่หน้าจอแสดงข้อความยืนยันจากบริษัทคู่แข่งว่า *'ยินดีต้อนรับสู่การเจรจาลับ... เราชอบสไตล์การจีบแบบไม่เกรงกลัวตายของคุณ มาพบกันที่ดวงจันทร์สีเลือดคืนนี้'* "เห็นไหมครับซีต้า! ผมบอกแล้วว่าผมคืออัจฉริยะ" ผมยิ้มกริ่ม ความรู้สึกเหมือนเป็นพระเอกหนังสายลับที่วางแผนไว้ล่วงหน้าสิบตลบ แต่แล้วรอยยิ้มผมก็แข็งค้าง เมื่อซีต้าอ่านข้อความถัดไปในแท็บเล็ต "...ในหมายเหตุระบุว่า 'เตรียมพินัยกรรมมาด้วย เพราะที่นี่ไม่มีการต่อรอง มีแต่การฝังศพ'" "โอ้ว..." ผมอุทานเบาๆ "สงสัยมุกของผมมันจะเสี่ยวไปจนเขาอยากจะฝังผมทั้งเป็นเลยแฮะ" ซีต้าแค่นหัวเราะขณะบรรจุกระสุนเลเซอร์ "เอาเถอะ ในเมื่อคุณเป็นคนเริ่มเรื่องนี้เอง เราก็ไปพิสูจน์กันว่ามุกจีบสาวของคุณ จะพาเราไปสู่ความตายหรือความรวย" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยของบริษัทก็ดังขึ้น ก้องกังวานและซีต้าหันไปมองหน้าจอหลัก ภาพที่ปรากฏคือกลุ่มชายชุดดำพร้อมอาวุธครบมือที่พังประตูสำนักงานเข้ามา ไม่ใช่จากบริษัทคู่แข่ง แต่เป็นกองกำลังรักษาความปลอดภัยระดับจักรวาลที่มีหมายจับตัวผมแปะหราอยู่บนหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ "ก้องกังวาน!" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากหัวหน้าหน่วยชุดดำ "คุณถูกจับในข้อหาพยายามก่อการร้ายข้ามดวงดาวด้วย 'มุกเสี่ยว' ที่ทำให้ระบบนำทางของดาวศุกร์ล่มสลายไปครึ่งดวง!" ผมหันไปมองซีต้าที่ชักปืนออกมาเตรียมพร้อม "ซีต้าครับ... มีมุกไหนที่ทำให้สถานการณ์นี้ดีขึ้นบ้างไหมครับ?" ซีต้ากัดฟันกรอด "มีอยู่มุกเดียว... วิ่ง!" ขอบคุณที่ติดตามการผจญภัยสุดกาวของก้องกังวานนะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!