เส้นทางสู่ยอดเขาเมฆา

"บทละครที่ยอดเยี่ยม... น่าเสียดายที่ข้าเป็นผู้ชมผู้ไร้ซึ่งรสนิยมในการแสดงงิ้วโรงนี้" เสียงหัวเราะเยาะหยันหลุดลอดออกมาจากลำคอของหลี่เฟยหลง พร้อมกับกลิ่นอายสุราหมักร้อยปีที่โชยคละคลุ้งตัดกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ บนยอดเขาสูงชัน ภาพเบื้องหน้าของเขายังคงสั่นไหวไม่ใช่เพราะฤทธิ์สุรา แต่เป็นเพราะความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งกระแทกเข้าใส่กลางใจ ดาบศัสตราวุธที่เคยร่วมเป็นร่วมตาย รอยแผลเป็นที่แลกมาด้วยชีวิต และคำสาบานในอดีต—ทุกสิ่งทุกอย่างถูกบิดเบือนให้กลายเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานของตระกูลมู่หรง มู่หรงเซวี่ยยังคงยืนนิ่งสงบดั่งรูปปั้นน้ำแข็งพันปี ลมหนาวพัดผ่านชายผ้าสีขาวบริสุทธิ์ของนางจนปลิวไสว ทว่าแววตาคู่คมคลาคล่ำด้วยความซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง นางไม่ได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมา เพราะในยุทธภพแห่งนี้ ชัยชนะและความอยู่รอดมีค่ามากกว่าคำอธิบายอันไร้ความหมาย "เจ้ายังโกรธอยู่หรือไม่?" สุ้มเสียงราบเรียบดั่งสายน้ำแข็งเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดัน หลี่เฟยหลงแค่นหัวเราะ ยกไหสุราขึ้นกระელดื่มอึกใหญ่ ของเหลวรสร้อนผ่าวไหลลงคอแผดเผาความเจ็บปวดในอกให้มลายหายไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะปาดมุมปากอย่างไม่ี่อสระ แล้วหันกลับมาสบตาคู่นั้นตรงๆ "โกรธสิ ทำไมจะไม่โกรธ? ข้าเกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่หุบเขาอเวจีเพื่อปกป้องเกียรติยศจอมปลอมของคนตระกูลเจ้า แต่ในเมื่อพวกมันเล่นละครตบตาข้ามาถึงขนาดนี้แล้ว หากข้าไม่ปีนขึ้นไปกระชากหน้ากากพวกมันให้หลุดออกด้วยมือคู่นี้ เกรงว่าข้าคงกลายเป็นตัวตลกที่น่าสมเพชที่สุดในประวัติศาสตร์ยุทธภพ" กล่าวจบทายาทกระบี่เมามายก็สะบัดข้อมือเบาๆ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งทะยานออกไปผ่าม่านหมอกหนาทึบเบื้องหน้าให้แยกออกเป็นสองส่วน เผยให้เห็นเส้นทางสู่ยอดเขาเมฆา—จุดสูงสุดของเทือกเขาบรรพกาลที่ถูกปกคลุมด้วยอัสนีบาตคำรามกึกก้องตลอดเวลา ที่นั่น... คือสถานที่เก็บรักษาคัมภีร์บรรพกาล สมบัติล้ำค่าที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน และเป็นเป้าหมายเดียวที่จะทำให้เขาหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งโชคชะตานี้ได้ "ทางข้างหน้ามีแต่ความตาย" มู่หรงเซวี่ยก้าวเท้าเข้ามาประชิดเบื้องหลัง แววตาของนางฉายแววห่วงใยที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้ความเย็นชา "พวกมันเตรียมค่ายกลกระบี่สังหารสวรรค์รอไว้แล้ว เจ้าขึ้นไปตอนนี้ก็เท่ากับรุกล้ำสู่เขตแดนไร้ทางกลับ" "ความตายหรือ?" หลี่เฟยหลงหันกลับมาแย้มยิ้มกวนประสาท ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่งคล้ายคนเมามายแต่กลับคมกริบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝัก "ข้าตายมานับครั้งไม่ถ้วนในสุราแต่ละไห การได้ตายเพราะขึ้นไปแย่งชิงสมบัติกับพวกสุนัขรับใช้ตระกูลมู่หรง ย่อมดีกว่าการมีชีวิตอยู่เพื่อเป็นหุ่นเชิดให้พวกมันชักใย... เซวี่ยเอ๋อร์ เจ้ากลัวอันใด หรือกลัวว่าข้าจะไปทำลายตระกูลเดิมของเจ้าจนย่อยยับกันแน่?" คำพูดของเขาเฉียบคมดั่งมีดสั้นที่กรีดลงบนหัวใจ แต่มู่หรงเซวี่ยหาได้แสดงอาการสะท้านสะเทือน นางเพียงชักกระบี่ประจำกายออกมาช้าๆ แสงสีฟ้าครามสะท้อนกับเกล็ดหิมะระยิบระยับ นางก้าวเดินเคียงข้างเขาอย่างไม่ลังเล "ข้าไม่ได้กลัวว่าตระกูลมู่หรงจะพินาศ แต่ข้ากลัวว่า... เจ้าจะตายก่อนที่จะได้ดื่มสุราล้างแค้นร่วมกับข้า" มุมปากของหลี่เฟยหลงกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอึดอัดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความฮึกเหิมของจอมยุทธ์ผู้ไม่เคยเกรงกลัวฟ้าดิน เขาสะบัดชายเสื้อยาว พุ่งทะยานร่างขึ้นสู่บันไดหินแห่งยอดเขาเมฆาเป็นคนแรก ปราณสีทองและปราณสีครามประสานกันเป็นเกลียวคลื่นพัดพาหมอกหนาทึบให้กระจายออก สองเงาร่างทะยานฝ่าพายุหิมะและสายฟ้าที่ฟาดกระหน่ำลงมาดั่งห่าฝน มุ่งตรงสู่จุดสูงสุดที่ศัตรูรอคอยอยู่ การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงเพื่อแย่งชิงคัมภีร์ แต่เป็นการเดิมพันด้วยจิตวิญญาณและอิสรภาพ ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังฝ่าฟันค่ายกลด่านสุดท้าย เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากความมืดมิดบนยอดเขาสูง... "ยินดีต้อนรับสู่หลุมศพของพวกเจ้า... หลี่เฟยหลง มู่หรงเซวี่ย ข้ารอพวกเจ้ามานานนนัก!" พร้อมกับเสียงนั้น เงาร่างของบุคคลปริศนาก็ก้าวออกมาจากม่านสายฟ้า พร้อมกับกระบี่ในมือที่เปล่งประกายแสงสีโลหิตน่าสะพรึงกลัว และที่ทำให้หลี่เฟยหลงต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนต้องหยุดฝีเท้า—ใบหน้านั้น... คือคนสนิทที่ตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันลมหนาวและคมกระบี่มาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้ พบกันใหม่ในตอนหน้าครับ