คำสาปของความแค้น

ความตายในยุทธภพหาใช่จุดสิ้นสุด... หากแต่เป็นเพียงบทเริ่มต้นของภาพหลอนที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในจิตใจมนุษย์ ดวงตาของหลี่เฟยหลงเบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยแทบปริแตก ภาพเบื้องหน้าคือเงาร่างของ 'เฉินฮ่าว' สหายร่วมเป็นร่วมตายผู้เอาตัวเข้ามารับกระบี่แทนเขาเมื่อสามปีก่อนบนหน้าผาสวรรค์ร้าว ร่างนั้นควรจะแหลกสลายกลายเป็นปุ๋ยผงใต้ก้นเหวไร้ก้นบึ้ง ไร้ซึ่งวิญญาณให้กลับมาจุติ แต่เวลานี้ ใบหน้าที่เคยอาบย้อมด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นและโลหิตสีชาด กลับถูกเคลือบไว้ด้วยละอองหมอกสีเทาหม่น ริมฝีปากที่แห้งผากขยับยิ้มเยาะอย่างไร้ความรู้สึก ขณะที่กระบี่ในมือแผ่ไอทมิฬที่กัดกินสายฟ้าจนกลายเป็นสีโลหิตฉาน "เฟยหลง... เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้ข้าต้องหนาวเหน็บอยู่เบื้องล่างเพียงลำพังเล่า?" น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ ราวกับลอยมาจากขุมนรกโลกันต์ ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมาสั่นสะเทือนแก้วหูและกดทับลงบนเส้นชีพจรของหลี่เฟยหลงจนจุกแน่น "เจ้าไม่ใช่เฉินฮ่าว..." หลี่เฟยหลงกัดฟันกรอด ไอสุราในอกที่เคยร้อนรุ่มพลันเย็นเฉียบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย ทั้งความรู้สึกผิด ความโหยหา และสัญชาตญาณดิบแห่งความเป็นความตายที่กรีดร้องเตือนภัย "สหายของข้าฝังร่างอยู่ใต้หลุมศพแห่งกาลเวลา... เจ้าเป็นเพียงปีศาจที่ถูกคัมภีร์วิปริตนี้สร้างขึ้นจากภาพหลอนในจิตใจของข้าเท่านั้น!" "ปีศาจอย่างนั้นหรือ?" เงาร่างนั้นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเสียดแท่นแก้วหูจนมู่หรงเซวี่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องยกมือขึ้นกุมขมับ ใบหน้าอันงดงามราดรดด้วยหยาดเหงื่อเย็นเยียบ ดวงตาคู่คมที่เคยเยชาดั่งน้ำแข็งพันปีบัดนี้ฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "เฟยหลง... ถอยออกมา!" มู่หรงเซวี่ยตะโกนเตือน พลังปราณเหมันต์รอบกายระเบิดออกเป็นเกล็ดน้ำแข็งนับหมื่นชิ้นเพื่อต้านทานไอทมิฬที่แผ่ขยายเข้ามา นางสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่ายามเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขอบเขตราชันย์—คัมภีร์โบราณที่พวกเขากำลังแย่งชิง กำลังดึงเอา 'ด้านมืด' และความรู้สึกผิดบาปในก้นบึ้งจิตใจของมนุษย์ออกมาแปลงเป็นศาสตراและเงาลวงตาเพื่อฆ่าพวกเขาด้วยมือของตนเอง! พลังอำนาจในคัมภีร์กำลังกัดกินจิตใจของผู้ที่เข้าใกล้... นี่ไม่ใช่คำกล่าวเกินจริง แต่มันคือคำสาปที่แท้จริงของความแค้นและความโศกเศร้า ฉับพลันนั้น ร่างของเงาปริศนาที่สวมรอยเป็นเฉินฮ่าวก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเหนือแสง ประกายกระบี่สีโลหิตกรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงคำรามราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับหมื่น หลี่เฟยหลงหลบเลี่ยงตามสัญชาตญาณ ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์วาดออกเป็นวงโค้งเพื่อปัดป้อง ทว่าเมื่อคมกระบี่ทั้งสองปะทะกัน เสียงกัมปนาทสะท้อนก้องกังวานจนพื้นศิลาเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นผุยผง แรงกระแทกสะท้อนย้อนกลับเข้าสู่ร่างของหลี่เฟยหลงจนเขาต้องกระอักโลหิตคำโตออกมา โลหิตสีสดหยดลงบนพื้นหิน แต่น่าแปลกที่มันไม่ซึมหาย กลับถูกดูดกลืนเข้าไปในรอยแตกของคัมภีร์โบราณที่วางอยู่เบื้องหน้า ยิ่งโลหิตหลั่งรินมากเท่าไหร่ แสงสีดำทมิฬของคัมภีร์ก็ยิ่งแผ่ขยายปกคลุมผืนฟ้ากว้างใหญ่ราวกับราตรีอันเป็นนิรันดร์ "เจ้าลังเล..." เงาร่างนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางตวัดกระบี่ซัดเข้าใส่จุดตายของหลี่เฟยหลงอย่างไร้ความปรานี "ในใจของเจ้ายังคงมีเงาของข้า... เจ้าฆ่าไม่ลงหรอก หลี่เฟยหลง เจ้ามันก็แค่คนขลาดที่ติดอยู่กับอดีต!" คำพูดนั้นแทงทะลุเข้าไปในหัวใจของจอมยุทธ์หนุ่มราวกับคมมีด ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนไหลย้อนกลับมาดั่งกระแสน้ำวน สหายที่เอาชีวิตเข้าแลก อาจารย์ที่ต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของสำนักลึกลับ และความอ่อนแอที่เขาแบกรับไว้บนบ่าตลอดมา ภาพเหล่านี้กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่หล่อเลี้ยงให้ไอทมิฬในคัมภีร์แกร่งกล้าขึ้นเรื่อยๆ จนดวงตาของหลี่เฟยหลงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน สติสัมปชัญญะเริ่มพร่ามัว ความกวนประสาทและรอยยิ้มหยันโลกถูกแทนที่ด้วยความกระหายเลือดอันดำมืด "เฟยหลง! ตั้งสติ!" เสียงหวานล้ำแต่เด็ดเดี่ยวของมู่หรงเซวี่ยดังขึ้นท่ามกลางพายุลมปราณ นางพุ่งทะยานเข้ามาขวางหน้าเงาปริศนา ดัชนีเหมันต์หมื่นปีถูกซัดออกไปอย่างเต็มกำลังจนเกิดเป็นกำแพงน้ำแข็งหนาทึบสกัดกั้นการโจมตี แต่นางกลับต้องหน้าถอดสีเมื่อพบว่ากำแพงน้ำแข็งของนางละลายกลายเป็นไอพิษสีดำทันทีที่สัมผัสกับไอทมิฬของเงาร่างนั้น "ผู้หญิงคนนี้... ร่างกายเต็มไปด้วยความเย็นชาและความหยิ่งทะนง แต่นางก็มีความลับที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนั้นเช่นกัน" เงาปริศนาหันมามองมู่หรงเซวี่ยด้วยรอยยิ้มอันน่าสะพรึง "ความแค้นของตระกูลมู่หรง ความอัปยศที่ต้องสูญเสียทุกสิ่ง... เจ้าคิดว่าเจ้าเข้มแข็งพอที่จะแบกรับมันไว้จริงหรือ?" ดวงตาของมู่หรงเซวี่ยไหววูบชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในวันที่ตระกูลถูกเผาทำลายและเสียงกรีดร้องของคนในครอบครัวผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง ปราณเหมันต์รอบกายของนางเกิดอาการปั่นป่วนอย่างรุนแรงจนลมหายใจติดขัด นางกำลังถูกคัมภีร์เล่มนี้เจาะทะลวงเข้าสู่จิตใต้สำนึกเช่นกัน! "อย่า... ไปฟังมัน!" หลี่เฟยหลงคำรามลั่นในลำคอ แม้สติจะเริ่มเลือนราง แต่สัญชาตญาณในการปกป้องสตรีผู้เป็นดั่งแสงสว่างเดียวในความมืดมิดทำให้เขากัดปลายลิ้นจนรับรู้ถึงรสชาติคาวคลุ้ง ความเจ็บปวดปลุกสัญชาตญาณดิบในร่างให้ตื่นขึ้น เขาเอื้อมมือไปควบขวดสุราที่เหน็บอยู่ข้างเอว กระดكดื่มรวดเดียวจนหมดหยดสุดท้าย ฤทธิ์สุราเพลิงสุริยันแผดเผาช่องท้องและวิ่งพล่านไปตามเส้นชีพจร ขับไล่ความหนาวเหน็บและภาพหลอนในหัวออกไปชั่วขณะ จอมยุทธ์หนุ่มสะบัดข้อมือ กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือเปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิด เขาไม่มองหน้าเงาร่างของเฉินฮ่าวอีกต่อไป เพราะเขาเข้าใจแล้วว่า... ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในยามนี้ไม่ใช่ภาพหลอนจากอดีต แต่คือความอ่อนแอในจิตใจของตนเอง "ไม่ว่าเจ้าจะเป็นปีศาจจากขุมไหน หรือเป็นภาพหลอนที่ถูกสร้างขึ้นจากความผิดบาปอันใด..." หลี่เฟยหลงก้าวออกไปหนึ่งก้าว เสียงหัวเราะเยาะหยันแบบกวนประสาทถูกพ่นออกมาพร้อมกับไอสุราอันร้อนระอุ "หากมันบังAาญมาขวางทางและทำร้ายคนของข้า... ต่อให้เป็นเงาของสหายรัก ข้าก็พร้อมจะฟันมันให้แหลกเป็นจุล!" สิ้นเสียงคำราม หลี่เฟยหลงพุ่งทะยานเข้าใส่เงาปริศนาด้วยกระบวนท่ากระบี่ที่ไร้ระเบียบแบบแผนแต่วิปริตพลิกแพลงถึงขีดสุด พลังปราณประสานกับฤทธิ์สุราแผดเผาบรรยากาศรอบด้านจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการห้ำหั่นด้วยกระบี่ แต่เป็นการเดิมพันด้วยจิตวิญญาณระหว่างความเป็นมนุษย์กับความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่ของทั้งสองกำลังจะปะทะกันเป็นครั้งสุดท้าย ท้องนํ้าเบื้องล่างที่เคยสงบนิ่งกลับระเบิดออก น้ำวนสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่แต่งกายด้วยชุดนักพรตโบราณลอยขึ้นมาจากก้นบึ้ง และที่ร้ายที่สุด—เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบของเจ้าสำนักลึกลับผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ก็ดังขึ้นก้องกังวานมาจากความว่างเปล่า "นับว่าพวกเจ้ามีความสามารถไม่เลว... แต่เสียดายที่ประตูแห่งมหันตภัยบัดนี้ ได้ถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์แล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ