รอยยิ้มท่ามกลางคมดาบ

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องผนังศิลาโบราณราวกับดอกเหมยฤดูเหมันต์ที่เบ่งบานท่ามกลางความตาย เสียงหัวเราะเยือกเย็นของผู้อาวุโสพรรคโลหิตทมิฬยังคงก้องกังวานบาดแก้วหู "นับว่าพวกเจ้ามีความสามารถไม่เลว... แต่เสียดายที่ประตูแห่งมหันตภัยบัดนี้ ได้ถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์แล้ว!" หลี่เฟยหลงยืนโซซัดโซเซอยู่เบื้องหน้า ร่างกายของเขากรังไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นผงจากแรงระเบิดของค่ายกลโบราณ กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือขวาสั่นสะท้อนเบาๆ คล้ายร่ำไห้ ดภพเบื้องหน้าพร่าเลือนจนแทบแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือภาพลวงตาจากพิษโลหิตที่แล่นพล่านเข้าสู่หัวใจ ปราณคุ้มกายของเขาแตกซ่าน จุดชีพจรทั่วร่างถูกปิดตายจากการปะทะกับยอดฝีมือระดับครึ่งก้าวสู่ขอบเขตราชันย์ ความมืดมิดอย่างไร้ก้นบึ้งกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตน กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านเข้ามาใกล้ทุกขณะ จิตวิญญาณของเขาคล้ายกำลังดิ่งจมลงสู่ห้วงเหวลึกที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง... *ที่นี่คือจุดจบของข้าอย่างนั้นหรือ? อาจารย์... ข้ายังไม่สามารถทวงคืนความยุติธรรมให้ท่านได้เลย* สติของหลี่เฟยหลงดับวูบลงครึ่งหนึ่ง ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ ร่างกายทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นศิลาที่เย็นเยียบ ทว่า ท่ามกลางความสิ้นหวังที่แผ่ขยาย ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดากลับพุ่งทะยานเข้ามาขวางเบื้องหน้า ไอเย็นยะเยือกแผ่พุ่งปกป้องร่างของหลี่เฟยหลงจากแรงกดดันมหาศาล มู่หรงเซวี่ย... หญิงสาวผู้ถูกขนานนามว่าคุณหนูน้ำแข็งหมื่นปี ผู้ไม่เคยแสดงอารมณ์ใดๆ ให้โลกหล้าได้ยลยิน แม้ในยามที่ตระกูลของนางล่มสลาย หรือยามที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม บัดนี้ ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดั่งน้ำค้างแข็ง กลับสั่นระริก หยาดน้ำใสคลอหน่วยอยู่ในหน่วยตาคู่สวย ก่อนจะร่วงหล่นลงกระทบแก้มเนียนอย่างเงียบงัน นี่คือหยาดน้ำตาแรก... และเป็นครั้งแรกในชีวิตของนาง ที่หัวใจดวงนี้รู้สึกถึงความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง ความหวาดกลัวที่จะต้องสูญเสียบุรุษผู้กวนประสาทแต่จริงใจคนนี้ไปตลอดกาล "หลี่เฟยหลง... เจ้าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับข้าแล้วหรือ?" น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย ไม่หลงเหลือเค้าลางของความเย็นชาและเย่อหยิ่งทระนงอีกต่อไป มีเพียงความเวทนาและตัดพ้อที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน มือเรียวบางสั่นเทรารีบคว้าข้อมือที่เปื้อนเลือดของเขาไว้ แนบถ่ายทอดลมปราณประจำตระกูลมู่หรงอันบริสุทธิ์เข้าสู่จุดตัน Tian เพื่อพยุงชีวิตที่กำลังจะดับสูญ หลี่เฟยหลงปรือตาขึ้นช้าๆ ภาพของหญิงสาวผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็งกำลังหลั่งน้ำตาปรากฏอยู่ตรงหน้า มันช่างงดงามและพร่ามัวเสียจนเขาคิดว่าตนเองกำลังฝันไป "แม่นางมู่หรง... เหตุใด... เจ้าจึงร้องไห้..." หลี่เฟยหลงฝืนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่กวนประสาทและเปี่ยมด้วยความทะนงตนเช่นเคย แม้ในยามที่ลมหายใจรวยริน "ข้ายัง... ยังไม่ตายง่ายๆ หรอก... สุราหมื่นลี้... ข้ายังไม่ได้ดื่มร่วมกับเจ้าเลย..." "คนบ้า! เจ้ายังมีแก่ใจมาพูดจาเหลวไหลอีก!" มู่หรงเซวี่ยเอ็ดเบาๆ ทั้งน้ำตา รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของนางท่ามกลางหยาดน้ำตา เป็นรอยยิ้มครั้งแรกในรอบหลายสิบปี รอยยิ้มที่งดงามยิ่งกว่าบุปผาใดๆ ในยุทธภพ รอยยิ้มที่สว่างไสวท่ามกลางคมดาบและกลิ่นคาวเลือด ภาพรอยยิ้มนั้นราวกับสายฟ้าแลบผ่านความมืดมิดในจิตใจของหลี่เฟยหลง มันคือพลัง... เป็นประกายไฟที่จุดชนวนให้เปลวเพลิงแห่งชีวิตลุกโชนขึ้นมาใหม่อีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง! "ถูกของเจ้า... ข้ายังตายไม่ได้" หลี่เฟยหลงคำรามในลำคอ เสียงกระดูกลั่นกรอบราวกับเสียงฟ้าร้องคำราม ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ที่เคยแตกซ่าน กลับรวมตัวกันใหม่อย่างดุดันและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม นัยน์ตาที่เคยขุ่นมัวกลับเปล่งประกายคมกริบดั่งดาราในคืนเดือนมืด ดาบและกระบี่นับพันเล่มในรัศมีร้อยลี้สั่นสะท้านพร้อมเพียงกัน คล้ายกำลังคารวะต่อราชันย์แห่งวิถีกระบี่ที่กำลังฟื้นคืนชีพ! ผู้อาวุโสพรรคโลหิตทมิฬที่กำลังจะก้าวเข้ามาปิดฉาก ชะงักงันด้วยความตกตะลึง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม "เป็นไปได้อย่างไร! พิษโลหิตทมิฬของข้า... ไฉนจึงถูกเผาผลาญด้วยจิตวิญญาณเพียงแค่นั้น!" "เพราะเจ้า... ไม่เข้าใจหรอกว่า การมีเหตุผลให้ต้องมีชีวิตอยู่... มันหนักหนาและยิ่งใหญ่เพียงใด" หลี่เฟยหลงก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ร่างของเขายืนหยัดตระหง่านเบื้องหน้ามู่หรงเซวี่ย กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือชี้ตรงไปยังเบื้องหน้า ปราณกระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกเมฆหมอกทมิฬจนแตกกระจาย ทว่า ในวินาทีที่หลี่เฟยหลงกำลังจะเหวี่ยงกระบี่ตัดสินชะตากรรม พื้นศิลาเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินแยก ประตูแห่งมหันตภัยที่ถูกเปิดออกเมื่อครู่ไม่ได้ปลดปล่อยเพียงแค่ความตาย แต่มันกำลังคายร่างเงาสودำทะมึนร่างหนึ่งที่มีกลิ่นอายโบราณกาลอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าหลุดออกมา... เงาร่างนั้นหันมาสบตากับหลี่เฟยหลงและมู่หรงเซวี่ย พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ดังสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ: *"ในที่สุด... ประตูบานนี้ก็มีผู้สังเวยโลหิตที่คู่ควรเสียที..."* ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับข้ามา ณ ที่นี้นะครับ