วิชาลับกระบี่มึนเมาขั้นสูงสุด

"หากเจ้ายังก้าวเท้าซ้ายนำหน้าเท้าขวาในกระบวนท่า 'เหมันต์สะท้านนภากาศ' เช่นนี้ เกรงว่าอีกไม่ถึงครึ่งก้านธูป... โลหิตของเจ้าคงได้กลาย เป็นเครื่องเซ่นไหว้ผืนปฐพีนี้แทนสุราในไหของข้าแล้วกระมัง คุณหนูมู่หรง" น้ำเสียงหยอกเย้าแก 1 ส่วน จริงจัง 9 ส่วน ดังแทรกผ่านเสียงลมปราณที่แผดเผารอบกาย มู่หรงเซวี่ยขบกรามแน่น นางไม่อาจเอ่ยปากเถียง เพราะสภาพของนางในยามนี้สะบักสะบอมยิ่งนัก อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์เปรอะเปื้อนด้วยคราบฝุ่นผงและรอยโลหิตจางๆ ที่มุมปาก เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือเงาร่างมหึมาของ "ราชันอสูรโลหิตเพลิง" สัตว์อสูรบรรพกาลที่หลุดพ้นจากผนึกมาร มันแผ่ไอสังหารสีชาดปกคลุมรัศมีร้อยลี้ แรงกดดันระดับขอบเขตผ่าสวรรค์กดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างของมู่หรงเซวี่ยส่งเสียงลั่นกรอบ นางฝืนรวบรวมลมปราณน้ำแข็งหมื่นปีเฮือกสุดท้าย ชักกระบี่ประจำตระกูลออกมารับมือ แต่อนิจจา... ช่องว่างระหว่างขอบเขตพลังนั้นกว้างใหญ่เกินกว่าจะชดเชยด้วยความมุ่งมั่นเพียงอย่างเดียว "หลี่เฟยหลง... หุบปากแล้วหาทางรอดเสีย อย่าเอาแต่ดื่มสุราอยู่ได้!" นางตวาดเสียงกร้าว นัยน์ตาดั่งหยกน้ำแข็งทอประกายความโกรธเกรี้ยวระคนสิ้นหวัง หลี่เฟยหลงเพียงยกไหสุประทับริมฝีปาก กรดสุราฤทธิ์ร้อนไหลผ่านลำคอลงสู่ตันtian (จุดตันเถียน) อย่างเชื่องช้า ดวงตาที่เคยหรี่ลงอย่างคนเมามาย บัดนี้กลับสว่างวาบขึ้นวบหาบ ดั่งประกายกระบี่ที่ซ่อนเร้นอยู่ในฝักมาเนิ่นนานนับร้อยปี "คนเราจะบรรลุวิชาสูงสุดได้ ก็ต่อเมื่อไร้ซึ่งความยึดติด... ไม่ว่าจะสติ หรือ ความเมามาย" พึมพำกับตนเองแผ่วเบา ร่างสูงสง่าของจอมยุทธ์หนุ่มก้าวออกไปเบื้องหน้ามู่หรงเซวี่ยอย่างไม่รีบร้อน *ตูม!* กรงเล็บอสูรเพลิงตบลงมาดั่งภูเขาถล่มทลาย อากาศรอบด้านปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงปะทะแผ่ขยายเป็นคลื่นกระแทกซัดร่างของมู่หรงเซวี่ยจนกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว ทว่าหลี่เฟยหลงกลับยืนตระหง่านอยู่ ณ ใจกลางพายุลมปราณนั้นอย่างไร้รอยขีดข่วน เขามิได้หลบเลี่ยง... และมิได้ตั้งรับด้วยความแข็งกร้าว ในวินาทีเป็นตายนั้น ทั่วร่างของหลี่เฟยหลงพลันบังเกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัว ไอสุราสีครามเข้มพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภา หลอมรวมเข้ากับสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่คำรามกึกก้อง นี่ไม่ใช่ความเมาสุราแบบคนไร้สติอีกต่อไป ทว่ามันคือ "ความเมามายในเต๋า" ความตื่นรู้ที่เหนือกว่าผู้คนทั้งยุทธภพ สติสัมปชัญญะของเขาคมกริบดั่งคมกระบี่ แต่ท่วงท่าและการเคลื่อนไหวกลับอิสระเสรี ไร้ร่องรอย ไร้รูปแบบ ดั่งสายน้ำที่พลิกพลิ้วผ่านโขดหิน "วิชาลับกระบี่มึนเมา... ขั้นที่เก้า... ผสานฟ้าดิน ไร้ลักษณ์ไร้พ่าย!" เสียงคำรามต่ำดังลอดไรฟัน ร่างของหลี่เฟยหลงพร่าเลือนกลายเป็นเงาร่างนับพันสาย ท่วงท่าการก้าวเท้าคล้ายคนเมาเดินโซเซ ทว่าทุกย่างก้าวกลับสอดคล้องกับค่ายกลธรรมชาติ ฟ้าดินเปลี่ยนสี สายลมหยุดนิ่งในชั่วพริบตา ฉับพลัน... กระบี่ไร้ชื่อในมือซ้ายถูกตวัดออกอย่างไร้ทิศทาง *ฉัวะ!* ประกายกระบี่สีครามปนโลหิตวาบผ่านความมืดมิด มันไม่ได้รวดเร็วจนมองไม่เห็น แต่ทว่ามันรวดเร็วจนแม้แต่กาลเวลาก็ยังต้องหยุดรอ ร่างของราชันอสูรโลหิตเพลิงที่ใหญ่โตดั่งภูเขาชะงักงือกะทันหัน ดวงตาสดสีชาดเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนที่รอยกระบี่เส้นบางราวด้ายสันทรายจะปรากฏขึ้นกลางลำตัวของมัน รอยแยกนั้นแผ่ขยายออกอย่างไร้เสียง พลังปราณกระบี่ทะลวงทะพักทำลายล้างจุดชีพจรทั้งหมดของสัตว์อสูรบรรพกาลภายในกระบวนท่าเดียว! *โฮกกกกกกกก—!* เสียงคำรามสุดท้ายขาดห้วงลง ร่างมหาสมุทรอสูรแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีแดงฉานโปรยปรายลงมาดั่งหิมะเพลิง อาบไล้เรือนร่างของมู่หรงเซวี่ยที่ยืนอ้าปากค้าง ตะลึงงันจนลืมหายใจ นางมองภาพบุรุษผู้ยืนถือไหสุราเอียงคอยิ้มให้อย่างกวนประสาทเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจหาคำใดมาบรรยาย เขาทะลวงผ่านขอบเขตที่แม้แต่อาจารย์ของนางยังไม่เคยไปถึงแล้ว... ในวัยเพียงเท่านี้ ทว่า... รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เฟยหลงกลับแข็งค้างลงในวินาทีต่อมา เมื่อผืนฟ้าเบื้องบนมิได้สงบลงตามร่างอสูรที่ดับสลาย กลับกัน... เมฆทมิฬหนาทึบหมุนวนเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ สายฟ้าสีทองคำขาวคำรามลั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ทัณฑ์สวรรค์ที่แท้จริงกำลังจะผ่าลงมาเพราะการบรรลุวิชาฝืนลิขิตฟ้าของเขา! "เฮอะ... เล่นใหญ่เกินไปหน่อยกระมัง เจ้าฟ้าดินนี่" หลี่เฟยหลงพึมพำพลันกระชับกระบี่ในมือแน่น ก่อนที่สายฟ้าสายแรกจะผ่าลงมาทำลายทุกสิ่ง เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาอย่างไร้สุ้มเสียง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้โลหิตในกายของมู่หรงเซวี่ยแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง "ในที่สุด... ข้าก็รอวันที่เจ้าบรรลุวิชานี้จนเจอ หลี่เฟยหลง ส่งกระบี่นั้นมาเสียดีๆ!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับข้ามา ณ ที่นี้นะครับ