ท่ามกลางพายุทรายแห่งความหวัง

"หากเจ้ายังก้าวเท้าด้วยจังหวะที่ไร้ชีวิตชีวาเช่นนี้ พายุทรายเบื้องหน้าคงได้กลายเป็นหลุมศพของพวกเราก่อนที่จะได้เห็นตะวันตกดินเสียอีกนะแม่นางมู่หรง" เสียงกวนประสาทของหลี่เฟยหลงดังแว่วท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของมวลทรายที่เริ่มบดบังทัศนวิสัย เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองสตรีที่เดินตามหลังมา แต่กลับกระดกไหสุราขึ้นจิบพลางหัวเราะร่าในลำคอราวกับเรื่องความเป็นความตายตรงหน้าเป็นเพียงละอองฝุ่น มู่หรงเซวี่ยหยุดฝีเท้าลง นางปัดเศษทรายที่เกาะอยู่บนอาภรณ์สีขาวสะอาดตาอย่างถือดี ดวงตาดุจน้ำแข็งหมื่นปีหรี่มองแผ่นหลังที่ดูไร้ระเบียบของบุรุษเบื้องหน้า "เจ้าหุบปากเสียบ้างเถอะ หลี่เฟยหลง กลิ่นสุราของเจ้ามันอบอวลไปทั่วจนข้าแทบจะแยกไม่ออกว่าลมพายุที่กำลังมาถึงนี้ คือปราณธรรมชาติหรือเป็นเพียงกลิ่นเหม็นหืนจากกายเจ้ากันแน่" หลี่เฟยหลงหยุดเดินกะทันหัน เขาหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นดวงตาที่ฉายแววคมกริบดั่งกระบี่ที่เพิ่งถอดฝัก "ธรรมชาติหรือ? ดูนั่นสิ..." เขาชี้ปลายนิ้วไปยังเส้นขอบฟ้าที่บัดนี้กลายเป็นสีดำสนิท ราวกับมีพู่กันยักษ์ของเทพเจ้ามาระบายสีทับลงไปบนโลกทัศน์ ทรายสีเหลืองทองที่ควรจะเป็นดั่งเม็ดกรวดละเอียด กลับบิดเบี้ยวและพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยท่วงท่าที่ผิดธรรมชาติ กระแสลมหมุนวนรุนแรงจนเกิดเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับฝูงอสูรกายกำลังขบเคี้ยวฟันเฟืองแห่งโลกหล้า นี่ไม่ใช่พายุทรายปกติ... แต่มันคือ 'ค่ายกลปราณพายุทราย' ที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์! "มีคนดักรอเราอยู่" มู่หรงเซวี่ยพึมพำ กระบี่ในมือของนางสั่นไหวเล็กน้อยด้วยกระแสปราณเย็นเยียบ นางรับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่แฝงมากับฝุ่นละอองเหล่านั้น "ฉลาดมาก" หลี่เฟยหลงยิ้มมุมปาก พลางชักกระบี่หยกออกมาจากข้างเอว "ข้าว่าแล้วว่าการเดินทางข้ามทะเลทรายร้างไม่ควรจะเงียบเหงาจนเกินไปนัก ปราณพายุนี้หนาแน่นเสียจนข้าขี้เกียจจะกางเกียร์ป้องกันด้วยซ้ำไป... งั้นเรามาเล่นเกมวิ่งแข่งกับความตายกันหน่อยเป็นอย่างไร?" สิ้นคำกล่าว ร่างของหลี่เฟยหลงก็พุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าแลบ เขาสอดแทรกตัวเข้าไประหว่างพายุหมุนที่บดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า กระบี่ของเขาร่ายรำเป็นวงกลม สร้างเกราะปราณสีครามครอบคลุมตนเองและหญิงสาวไว้อย่างเฉียบคม มู่หรงเซวี่ยเม้มปากแน่น แม้จะขัดใจในความกวนประสาทของเขาเพียงใด แต่นางไม่อาจปฏิเสธได้ว่าวิชาตัวเบาของชายผู้นี้ช่างพิสดารพันลึก เขารู้จังหวะการหายใจของพายุ รู้ว่าจุดใดคือช่องโหว่ที่ปราณหมุนเวียนอ่อนกำลังที่สุด "อย่าปล่อยให้มันขวางเจ้าไว้!" มู่หรงเซวี่ยตะโกนผ่านเสียงลม นางเร่งปราณเหมันต์จนไอเย็นแผ่กระจายออกมา ตัดผ่านพายุทรายจนกลายเป็นผลึกน้ำแข็งที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ทั้งคู่ทะยานผ่านพายุอย่างดุเดือด ในยามที่กระบี่ของทั้งสองปะทะเข้ากับปราณที่มองไม่เห็น มันส่งเสียงดังกังวานราวกับโลหะกระทบกัน ทว่า ในขณะที่พวกเขาคิดว่าจะฝ่าวงล้อมออกไปได้ พายุทรายเบื้องหน้ากลับเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นรูปทรงของมนุษย์ขนาดยักษ์สามตนที่ถืออาวุธยาวทำจากทรายควบแน่น "ขอบเขตผู้ใช้อาคม!" หลี่เฟยหลงสบถออกมาเล็กน้อย แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสนุกสนานเป็นความจริงจังที่หาได้ยาก "ดูท่าพวกตระกูลลับแลจะไม่อยากให้เราไปถึงวิหารศิลาจริงๆ สินะ" มู่หรงเซวี่ยยืนเคียงข้างเขา "เจ้ากลัวหรือ?" "ข้ากลัวแค่ว่าสุราของข้าจะหมดเสียก่อนที่จะได้ปราบเจ้าพวกหุ่นทรายพวกนี้ต่างหาก" เขาตอบพลางกระตุกยิ้ม ก่อนจะทะยานเข้าปะทะร่างทรายยักษ์เป็นคนแรก กระบี่สีครามวาดผ่านอากาศเป็นวิถีโค้งสวยงามราวกับสายน้ำที่ไหลวนทวนกระแสฟ้า การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางพายุทรายที่บ้าคลั่ง ความมืดมิดของยามเย็นเริ่มเข้าครอบงำ ทว่าในจังหวะที่หลี่เฟยหลงกำลังจะเผด็จศึกร่างทรายยักษ์ตนสุดท้าย ความรู้สึกอันตรายก็พุ่งเข้าสู่กระแสจิตของเขาโดยฉับพลัน เขารีบตวัดกระบี่กลับมาป้องกันหลัง แต่ทว่าสายเกินไป... เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากผืนทรายที่แยกตัวออก เสียงกระซิบที่คุ้นเคยและเย็นเยียบกว่าพายุทรายใดๆ ดังก้องอยู่ในหูของเขา "หลี่เฟยหลง... เจ้านึกหรือว่าอาจารย์ของเจ้าตายไปเพราะความโง่เขลาของเขาเอง?" หลี่เฟยหลงชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มือที่ถือกระบี่สั่นไหวเล็กน้อย กระบี่ที่เคยพลิ้วไหวราวกับสุราเมามายกลับหยุดนิ่งสนิท ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะที่แฝงมากับลมพายุที่กำลังโหมกระหน่ำรุนแรงกว่าเดิม มู่หรงเซวี่ยหันกลับมาเห็นใบหน้าของหลี่เฟยหลงที่ซีดเผือด นางยังไม่ทันจะเอ่ยปากถาม ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผืนทรายแห่งความหวังนี้ก็เริ่มเผยรอยร้าวที่ไม่มีวันซ่อมแซมได้อีกต่อไป ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของจอมยุทธ์เมามายและนางเซียนน้ำแข็งในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ